శ్రీ అమరేంద్ర : మీరు సూర్యారావు పేటలోని నక్కల రోడ్డులో ఉండిన డా పార్థసారథి గారి గురించేనా చెబుతున్నారు? డా. పార్థసారథి , డా. జార్జ్ ఒకే కాంపౌండ్ లో ప్రాక్టిస్ చేసేవారు. డా. జంధ్యాల దక్షిణామూర్తిగారి డిస్పెన్సరీ కిటకిటలాడిపోతుండేది. విజయవాడలో డా. నందివాడ హనుమత్సీతాపతి అని ఒక హొమియో డాక్టర్ గారి డిస్పెన్సరీ అయితే మరీనూ. “తిని తిరిగేవాడికి మందు ఇవ్వద్దని చేప్పేవారు, మా గురువుగారు” అంటూండేవారాయన. – హోమియో డాక్టర్ల గురించికూడా చెప్పుకోవాలేమో వారిలో చాలా మంది క్వాక్లే అయినా. నమస్కారాలతో – తః తః
కొంతమందిది మిడాస్ టచ్
హనుమంతరావు గారు ఏం రాసినా అది సూటిగా చదివేవారి మనసును తాకుతుంది – అసలు ఆయన రాసేదే మనసుతో.
*
నా చిన్నపుడూ ఒక అయ్యవారు మరో ఎమ్బీబిఎస్ డాక్టరూ పేషెంట్లను ఎంతో ప్రేమగా చూడటం గుర్తు. అరవైల రోజులవి. విజయవాడ అరండల్ పేట. చిన్న సమస్యలకు డాక్టర్ కోకా చలపతిరావుగారి దగ్గరికి వెళ్లేవాళ్లం. ఆయన మితభాషి. అయినా ఆయన్ని చూడగానే జ్వరం సగం తగ్గిపోయేది.
ఫైలేరియాలాంటి పెద్ద సమస్యలకు అమ్మ సూర్యారావు పేటలోని డాక్టర్ పార్ధసారధి ఎమ్బీబిఎస్ దగ్గరకు తీసుకు వెళ్లేది. రూపాయి డాక్టరు. చతుర సంభాషణాశీలి. గొప్ప హస్తవాసి.
ఇప్పటికీ అప్పటి సీవీయార్ హైస్కూలు క్లాస్మేట్లం కలుసుకున్నపుడు వీళ్లిద్దర్నీ ఇష్టంగా తలచుకొంటూ ఉంటూ ఉంటాం.
ఇంకొక ఆసక్తికరమైన భాగం. Series లో ప్రతి భాగం, (నాకు 14 ఏళ్లప్పుడు) ఆంధ్రభూమి పత్రికలోని యండమూరి నవల భాగంలా ఉంటుంది.
విషయాన్ని వివరించడంలో కాలసంక్షిప్తత ఒక సమస్య. మనం 9-12 తరగతుల్లో భౌతికశాస్త్రం చదివేటప్పుడు, సంఘటనలను కాలసంక్షిప్తతతో వివరిస్తారు (మధ్యలో జరిగిన కాలవ్యవధిని, ఆ తర్వాత ఏమి జరిగిందో చెప్పకుండా వదిలేస్తారు). దీనివల్ల, ప్రతి సంఘటన ఒక ప్రత్యేకమైనదని, వాటి మధ్య పెద్దగా సంబంధం లేదని పాఠకుడు అనుకొంటాడు. అయితే, (ఐన్స్టీన్ ప్రసిద్ధంగా చెప్పినట్లుగా) సాధారణంగా అన్ని ఆవిష్కరణలు మునుపటి కృషి/ఆలోచనల విస్తరణలే. మనం చదివినంత సులభంగా ఆవిష్కరణ ఉండదు (‘ఒకానొక మంచి రోజున, అతను XXXXXను కనిపెట్టాడు’ అన్నట్లు).
నిజానికి, నేను ఈ వివరాల గురించి (రేడియోధార్మికతపై రూథర్ఫోర్డ్ చేసిన పని గురించి) ఎప్పుడూ చదవలేదు. అతను అణువుకు ఒక నమూనాను ప్రతిపాదించాడని మాత్రమే చదివాను. సరే, ఈ స్థాయి వివరణ అందరు పిల్లలకు అవసరం/ఉపయోగకరం కాకపోవచ్చు. అలాగే, ఇది పుస్తకాన్ని మరింత పెద్దదిగా చేస్తుంది (ఇప్పటికే సైన్స్ పుస్తకాల పెద్దవి). ఈ లోటును జనాదరణ పొందిన సైన్స్ రచనల ద్వారా పూరించవచ్చు. ఆసక్తి ఉన్నవారు చదువుతారు. ప్రత్యామ్నాయంగా, ఈ రకమైన పుస్తకాలు భౌతికశాస్త్రం, రసాయనశాస్త్రం మొదలైన వాటికి non-detailedగా (అనుబంధ పఠనాలు) ఉపయోగపడతాయి.
ఈ రచన చాలా సూక్ష్మంగా ఉంది మరియు నాకు దశాబ్దాల క్రితమే తలెత్తాల్సిన ఎన్నో సందేహాలను నివృత్తి చేసింది.
రావు గారూ, మీ కథనాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నాను. మీరు పెట్టిన కృషికి ధన్యవాదాలు.
చక్కని వ్యాసం, అభినందనలు. తెలుగులో ఎన్ని వ్యాసాలు వస్తే అంత మంచిది. కవిత్వాలు తగ్గాలి, కారణం – వచనం రాయడం రాక వచన కవిత్వం రాస్తారు. నిజానికి ‘ఆధునిక కవిత్వం ‘ అన్న ప్రక్రియ అంత సులువు కాదు.
ఇక వైద్యం దగ్గరికి వస్తే – ప్రతి పల్లెలో ఒక అయ్యగారిని చూసే ఉంటాము. రోగిని ప్రేమగా పలకరించడంతో సగం రోగం దూరం కావచ్చు. ఇప్పటి వైద్యులు – ఈ విద్యలో వెనుకబడి ఉన్నారు. మొత్తానికి వైద్యంలో ఊరు పరిణమించిన తీరు బావుంది.
ఇక గుండె వైద్యులు డిబేకి వృత్తాంతం చదువుతుంటే – సిద్ధార్థ ఇంజనీరింగ్ కాలేజీ లో మా ప్రిన్సిపాల్ -అట్లూరి చక్రధర రావు గారి మాటలు గుర్తుకొచ్చాయి, ఆయనకు యావత్ ప్రపంచంలో ఇంజనీరింగ్ ఘనతే కనిపించేది. ఆయన అనేవారు – ‘biomedical engg లేకపోతే – వైద్యుల పని అయినట్టే’. నాక్కూడా డిబేకి (అరబిక్ -دبغي / దబఘి) కృషి గమనిస్తే ఆయనలో వైద్యంతోపాటు ఇంజనీరింగ్ ప్రతిభ ఎక్కువ కనిపించింది. ఇంకో గొప్ప ఆచార్యులు ప్రకాశరావుగారు మేము కాలేజీలో చివరి రోజు వీడ్కోలు సభలో అన్నారు – ‘ఇంజనీరు వైద్యునిగా మారవచ్చు, కానీ వైద్యుడు ఇంజనీరు కాలేడు’. అమెరికాలో అది సాధ్యమనుకుంటాను. న్యూ జెర్సీలో ఒక ప్రసిద్ధిగాంచిన పిల్లల వైద్యుడు – ఆయన తీరు, వ్యవహారం మామూలు వైద్యులతో పోలిస్తే ఎంతో భిన్నంగా కనిపించేది, ఒక పదిహేనేళ్ల పరిచయం తర్వాత తెలిసింది ఏమిటంటే – ఆయన మొదలు ఇంజనీరు – తర్వాత వైద్యంలోకి వచ్చారు. మళ్ళీ, మా కాలేజీ రోజుల సంభాషణ గుర్తు తెచ్చారు.
ఇలియాడ్ కథతో పూర్వపరిచయంలేని తెలుగు పాఠకుడి దృష్టితో చూస్తే అంతా దేవుళ్ళూ, అరదేవుళ్ళూ, మన యుగంతో బొత్తిగా సంబంధం లేని మనుషులూ, వీళ్ళందరి కుస్తీ పట్లతో అయోమయంగా ఓ సంతలా వుంటుంది. అలాంటి కథని రమ్యంగా ఆకట్టుకునేలా తెలుగులో చెప్పడం ఓ మహత్కార్యం. మహనీయులు వేమూరి వారికి నమస్సులు.
బైపీసీ అంటే కప్పలు కోయడం అని ఒక అపోహ ఉండేది — అందుకని సగం మంది మానేయడం ఎరుగుదును. ఇక హాస్పిటల్ పెట్టటానికి డబ్బులు అవసరం అనే మాట నాకు కూడా చెప్పారు. నేను అంత దూరం ఆలోచించలేదు కానీ వేరే కారణాలవల్ల ఎంపీసీ తీసుకున్నాను. సీఈసీ తీసుకుందామా అని ఆలోచించాను కానీ ధైర్యం చాల్లేదు.
మాకు నన్నే సాహెబు అని డాక్టరు (గుంటూరులో కంపౌండర్ — ఆ పదానికి ఒక చరిత్ర ఉంది!) ఉండేవాడు. చిన్నతనంలో ముందు మందు కన్నా ధైర్యం ముఖ్యం కాబోసు, అది మాత్రం బాగా ఇచ్చేవాడు, ఇంజెక్షనుతో బాటు. ఇప్పుడు అనిపిస్తుంది తనకి తెలిసిన వైద్యం చాలా తక్కువని! కానీ, అది చాలు!
ఆ రోజుల్లో వాళ్ళని తలుచుకుంటే నాకు బాగా కనిపించేదేమిటంటే, కలెక్టివ్ రెస్పాన్సిబిలిటీ. నాతో మా నాన్న ఒక మాట అనేవాడు, నలుగురూ బాగుంటే మనమూ బాగుంటాము అని! జీరో సమ్ గేమ్ లాగ చూస్తున్న ఈరోజుల్లో అప్పటి వాళ్ళ విశిష్టత అప్పుడప్పుడూ గుర్తుకు వస్తుంది.
ఆలోచనాలోచనాల్లో నే చదివిన పుస్తకాల్లో పాత్రలూ వాక్యాలూ గురించి Hanamtharao అభిప్రాయం:
09/03/2026 3:37 am
చాలా బాగుంది. చదవాల్సిన కథల గురించి చదవాల్సిన సంగతులు! నిజంగానే మాట్లాడుతున్నప్పుడు వినాల్సింది. నయం … కనీసం చదివాం!!
అయ్యగారు – కొత్త డాక్టరు గురించి తః తః అభిప్రాయం:
09/02/2026 10:58 pm
శ్రీ అమరేంద్ర : మీరు సూర్యారావు పేటలోని నక్కల రోడ్డులో ఉండిన డా పార్థసారథి గారి గురించేనా చెబుతున్నారు? డా. పార్థసారథి , డా. జార్జ్ ఒకే కాంపౌండ్ లో ప్రాక్టిస్ చేసేవారు. డా. జంధ్యాల దక్షిణామూర్తిగారి డిస్పెన్సరీ కిటకిటలాడిపోతుండేది. విజయవాడలో డా. నందివాడ హనుమత్సీతాపతి అని ఒక హొమియో డాక్టర్ గారి డిస్పెన్సరీ అయితే మరీనూ. “తిని తిరిగేవాడికి మందు ఇవ్వద్దని చేప్పేవారు, మా గురువుగారు” అంటూండేవారాయన. – హోమియో డాక్టర్ల గురించికూడా చెప్పుకోవాలేమో వారిలో చాలా మంది క్వాక్లే అయినా. నమస్కారాలతో – తః తః
అయ్యగారు – కొత్త డాక్టరు గురించి Amarendra Dasari అభిప్రాయం:
09/02/2026 7:21 pm
కొంతమందిది మిడాస్ టచ్
హనుమంతరావు గారు ఏం రాసినా అది సూటిగా చదివేవారి మనసును తాకుతుంది – అసలు ఆయన రాసేదే మనసుతో.
*
నా చిన్నపుడూ ఒక అయ్యవారు మరో ఎమ్బీబిఎస్ డాక్టరూ పేషెంట్లను ఎంతో ప్రేమగా చూడటం గుర్తు. అరవైల రోజులవి. విజయవాడ అరండల్ పేట. చిన్న సమస్యలకు డాక్టర్ కోకా చలపతిరావుగారి దగ్గరికి వెళ్లేవాళ్లం. ఆయన మితభాషి. అయినా ఆయన్ని చూడగానే జ్వరం సగం తగ్గిపోయేది.
ఫైలేరియాలాంటి పెద్ద సమస్యలకు అమ్మ సూర్యారావు పేటలోని డాక్టర్ పార్ధసారధి ఎమ్బీబిఎస్ దగ్గరకు తీసుకు వెళ్లేది. రూపాయి డాక్టరు. చతుర సంభాషణాశీలి. గొప్ప హస్తవాసి.
ఇప్పటికీ అప్పటి సీవీయార్ హైస్కూలు క్లాస్మేట్లం కలుసుకున్నపుడు వీళ్లిద్దర్నీ ఇష్టంగా తలచుకొంటూ ఉంటూ ఉంటాం.
అయ్యగారు – కొత్త డాక్టరు గురించి కె.వి.గిరిధరరావు అభిప్రాయం:
09/02/2026 12:25 am
మంచి తెలుగు, సరళమైన వచనంలో పంచుకున్న జ్ఞాపకాలు బాగున్నాయి. వ్యాసం చదువుతూంటే, నా చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు కొన్ని గుర్తొచ్చాయి. రచయితకు ధన్యవాదాలు.
అయ్యగారు – కొత్త డాక్టరు గురించి v.srinivasa rao అభిప్రాయం:
09/01/2026 3:11 pm
వ్యాసం శైలీ, విషయం మనసుకు హత్తుకున్నాయి .
సోల్జర్ చెప్పిన లోగుట్టు: కరవాలానికి కులమా? గురించి TRNRAO అభిప్రాయం:
09/01/2026 9:24 am
కరవాలానికి కులమా? అంటూ భారత సైన్యం గురించి చక్కటి విశ్లేషణతో కూడిన అభిప్రాయం చాలా బాగుంది.
కంప్యూటర్ చిప్ కథ – 17: రూథర్ఫర్డ్ – మూలకాల రూపాంతరం గురించి Srinivas అభిప్రాయం:
09/01/2026 8:04 am
ఇంకొక ఆసక్తికరమైన భాగం. Series లో ప్రతి భాగం, (నాకు 14 ఏళ్లప్పుడు) ఆంధ్రభూమి పత్రికలోని యండమూరి నవల భాగంలా ఉంటుంది.
విషయాన్ని వివరించడంలో కాలసంక్షిప్తత ఒక సమస్య. మనం 9-12 తరగతుల్లో భౌతికశాస్త్రం చదివేటప్పుడు, సంఘటనలను కాలసంక్షిప్తతతో వివరిస్తారు (మధ్యలో జరిగిన కాలవ్యవధిని, ఆ తర్వాత ఏమి జరిగిందో చెప్పకుండా వదిలేస్తారు). దీనివల్ల, ప్రతి సంఘటన ఒక ప్రత్యేకమైనదని, వాటి మధ్య పెద్దగా సంబంధం లేదని పాఠకుడు అనుకొంటాడు. అయితే, (ఐన్స్టీన్ ప్రసిద్ధంగా చెప్పినట్లుగా) సాధారణంగా అన్ని ఆవిష్కరణలు మునుపటి కృషి/ఆలోచనల విస్తరణలే. మనం చదివినంత సులభంగా ఆవిష్కరణ ఉండదు (‘ఒకానొక మంచి రోజున, అతను XXXXXను కనిపెట్టాడు’ అన్నట్లు).
నిజానికి, నేను ఈ వివరాల గురించి (రేడియోధార్మికతపై రూథర్ఫోర్డ్ చేసిన పని గురించి) ఎప్పుడూ చదవలేదు. అతను అణువుకు ఒక నమూనాను ప్రతిపాదించాడని మాత్రమే చదివాను. సరే, ఈ స్థాయి వివరణ అందరు పిల్లలకు అవసరం/ఉపయోగకరం కాకపోవచ్చు. అలాగే, ఇది పుస్తకాన్ని మరింత పెద్దదిగా చేస్తుంది (ఇప్పటికే సైన్స్ పుస్తకాల పెద్దవి). ఈ లోటును జనాదరణ పొందిన సైన్స్ రచనల ద్వారా పూరించవచ్చు. ఆసక్తి ఉన్నవారు చదువుతారు. ప్రత్యామ్నాయంగా, ఈ రకమైన పుస్తకాలు భౌతికశాస్త్రం, రసాయనశాస్త్రం మొదలైన వాటికి non-detailedగా (అనుబంధ పఠనాలు) ఉపయోగపడతాయి.
ఈ రచన చాలా సూక్ష్మంగా ఉంది మరియు నాకు దశాబ్దాల క్రితమే తలెత్తాల్సిన ఎన్నో సందేహాలను నివృత్తి చేసింది.
రావు గారూ, మీ కథనాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నాను. మీరు పెట్టిన కృషికి ధన్యవాదాలు.
అయ్యగారు – కొత్త డాక్టరు గురించి తమ్మినేని యదుకులభూషణ్ అభిప్రాయం:
09/01/2026 6:42 am
చక్కని వ్యాసం, అభినందనలు. తెలుగులో ఎన్ని వ్యాసాలు వస్తే అంత మంచిది. కవిత్వాలు తగ్గాలి, కారణం – వచనం రాయడం రాక వచన కవిత్వం రాస్తారు. నిజానికి ‘ఆధునిక కవిత్వం ‘ అన్న ప్రక్రియ అంత సులువు కాదు.
ఇక వైద్యం దగ్గరికి వస్తే – ప్రతి పల్లెలో ఒక అయ్యగారిని చూసే ఉంటాము. రోగిని ప్రేమగా పలకరించడంతో సగం రోగం దూరం కావచ్చు. ఇప్పటి వైద్యులు – ఈ విద్యలో వెనుకబడి ఉన్నారు. మొత్తానికి వైద్యంలో ఊరు పరిణమించిన తీరు బావుంది.
ఇక గుండె వైద్యులు డిబేకి వృత్తాంతం చదువుతుంటే – సిద్ధార్థ ఇంజనీరింగ్ కాలేజీ లో మా ప్రిన్సిపాల్ -అట్లూరి చక్రధర రావు గారి మాటలు గుర్తుకొచ్చాయి, ఆయనకు యావత్ ప్రపంచంలో ఇంజనీరింగ్ ఘనతే కనిపించేది. ఆయన అనేవారు – ‘biomedical engg లేకపోతే – వైద్యుల పని అయినట్టే’. నాక్కూడా డిబేకి (అరబిక్ -دبغي / దబఘి) కృషి గమనిస్తే ఆయనలో వైద్యంతోపాటు ఇంజనీరింగ్ ప్రతిభ ఎక్కువ కనిపించింది. ఇంకో గొప్ప ఆచార్యులు ప్రకాశరావుగారు మేము కాలేజీలో చివరి రోజు వీడ్కోలు సభలో అన్నారు – ‘ఇంజనీరు వైద్యునిగా మారవచ్చు, కానీ వైద్యుడు ఇంజనీరు కాలేడు’. అమెరికాలో అది సాధ్యమనుకుంటాను. న్యూ జెర్సీలో ఒక ప్రసిద్ధిగాంచిన పిల్లల వైద్యుడు – ఆయన తీరు, వ్యవహారం మామూలు వైద్యులతో పోలిస్తే ఎంతో భిన్నంగా కనిపించేది, ఒక పదిహేనేళ్ల పరిచయం తర్వాత తెలిసింది ఏమిటంటే – ఆయన మొదలు ఇంజనీరు – తర్వాత వైద్యంలోకి వచ్చారు. మళ్ళీ, మా కాలేజీ రోజుల సంభాషణ గుర్తు తెచ్చారు.
ఇలియాడ్: రణరంగం-II గురించి బాపారావు అభిప్రాయం:
08/31/2026 8:19 pm
ఇలియాడ్ కథతో పూర్వపరిచయంలేని తెలుగు పాఠకుడి దృష్టితో చూస్తే అంతా దేవుళ్ళూ, అరదేవుళ్ళూ, మన యుగంతో బొత్తిగా సంబంధం లేని మనుషులూ, వీళ్ళందరి కుస్తీ పట్లతో అయోమయంగా ఓ సంతలా వుంటుంది. అలాంటి కథని రమ్యంగా ఆకట్టుకునేలా తెలుగులో చెప్పడం ఓ మహత్కార్యం. మహనీయులు వేమూరి వారికి నమస్సులు.
అయ్యగారు – కొత్త డాక్టరు గురించి రామారావు అభిప్రాయం:
08/31/2026 4:40 pm
బైపీసీ అంటే కప్పలు కోయడం అని ఒక అపోహ ఉండేది — అందుకని సగం మంది మానేయడం ఎరుగుదును. ఇక హాస్పిటల్ పెట్టటానికి డబ్బులు అవసరం అనే మాట నాకు కూడా చెప్పారు. నేను అంత దూరం ఆలోచించలేదు కానీ వేరే కారణాలవల్ల ఎంపీసీ తీసుకున్నాను. సీఈసీ తీసుకుందామా అని ఆలోచించాను కానీ ధైర్యం చాల్లేదు.
మాకు నన్నే సాహెబు అని డాక్టరు (గుంటూరులో కంపౌండర్ — ఆ పదానికి ఒక చరిత్ర ఉంది!) ఉండేవాడు. చిన్నతనంలో ముందు మందు కన్నా ధైర్యం ముఖ్యం కాబోసు, అది మాత్రం బాగా ఇచ్చేవాడు, ఇంజెక్షనుతో బాటు. ఇప్పుడు అనిపిస్తుంది తనకి తెలిసిన వైద్యం చాలా తక్కువని! కానీ, అది చాలు!
ఆ రోజుల్లో వాళ్ళని తలుచుకుంటే నాకు బాగా కనిపించేదేమిటంటే, కలెక్టివ్ రెస్పాన్సిబిలిటీ. నాతో మా నాన్న ఒక మాట అనేవాడు, నలుగురూ బాగుంటే మనమూ బాగుంటాము అని! జీరో సమ్ గేమ్ లాగ చూస్తున్న ఈరోజుల్లో అప్పటి వాళ్ళ విశిష్టత అప్పుడప్పుడూ గుర్తుకు వస్తుంది.