ఒక కవిత నుండి నిన్ను నువు తప్పిపోయిన ఈరోజున
నీ నుండి మరికాస్త తప్పిపోయావు
మరలా ఎన్ని యుగాలు, పాలపుంతలు గడవాలి
తానూ, నువ్వు కలవటానికి

పాము కుబుసం వదిలినట్లు
జీవత్వం విడిచిన మనుషులు
ఎవరి వలయంలో వాళ్ళు గిరికిలు కొట్టే
జీవచ్ఛవాలు

పంచభూతాలతో సమానంగా ప్రయాణిస్తూ,
ఈ మోసపూరితమైన కాలమే
ముక్కు మీద వేలు వేసుకునేలా జీవిస్తూ

వాసన పోకుండానే,
రంగులు రంజుగా ఉన్నప్పుడే,
జ్ఞాపకాల సిరాలో ముంచి,
పుస్తకంలో దాచుకుంటాను

రెండు నక్షత్రాలు రాలి
నా అన్నం గిన్నెలో పడ్దాయి

నీతో నువు ఉన్నపుడైనా
నీకు స్వేచ్ఛ ఇస్తున్నావా
లేక, బానిసలా చూస్తున్నావా

బ్రతుకే శేషప్రశ్నయై
ఉత్తర మాశించలేని
నిస్తబ్ధ నీరవమై మిగిలిపోతుంది!
ఎవరన్నారు నదులన్నిటికీ
సాగర సంగమమని?

అతడు ప్రతి మలుపునూ గుర్తుంచుకున్నాడు
ఏ మలుపూ అతని జాడను దాచలేదు
కాలం వాటినన్నింటినీ తుడిచివేసింది
అడుగులు లేవు—జ్ఞాపకం మాత్రం మిగిలింది

“మిగతా వాళ్ళ సంగతి
నాకు తెలీదు గానీ
మీ లెక్కలవాళ్ళకు మాత్రం —
చాలా సందర్భాల్లో–
కాదంటే ఔననే!
ఉండనే ఉన్నది గదా!
రిడక్టిఓ ఎడ్ అబ్సర్డియం [reductio ad absurdum]”

అతిథిలా వచ్చినా
ఒకచోట కుదురుగా ఉండదు;
ఏదో పోగొట్టుకున్నట్టుగా
గది గదినీ అన్వేషిస్తుంది.

కోనలో కోవెలలొ అలలేని కొలనులో
చేప అలికిడి కలువ పువును కదిలించినటు

ఎద మీటినారెవరొ ఏకాంత వేళ

విడిన భృకుటి, విచ్చుకున్న పెదవి
ఒక మోదం

అవన్నీ
పరుచుకున్న ఆకాశంలోనే నువ్వూ
జ్వలిస్తున్న కాంతిలోనే నువ్వూ
తడుస్తున్న జీవితంలోనే నువ్వూ

సాయంత్రపు గగనంలోని రంగుల్లోకి దూకినట్లు
ఆమె చూపుల్లోకి దూకాలని ఉంటుంది
దూకి, మరి పైకి తేలకుండా,
రంగుల లోతుల రహస్యాల్ని పట్టుకోవాలని

కలల పూపొదల జావళులు పాడిన గళము
రవళింపదిది యేమి రమణు గాంచియు నిపుడు
మౌనమే మిగులునా బ్రతుకులో

కన్నీటి చుక్కల్లో కథలు ఎవరికీ వినబడవు
గాలికెగిరిపోతున్న కొత్త కొత్త ఆశలు
విరిగిన స్వప్నాలను దాచుకున్న చిరునవ్వు
మనసులోని మాట కోసం కొట్టుకులాడతాయి

నిన్న బడికి రానోళ్ళంతా
ఒక లైను కట్టుండ్రి అంటే
‘మా అమ్మను మా నాయిన కొట్టిండని’
రెక్కలు ముడుచుకున్న పిచ్చుకపిల్లలెక్క
కండ్లు నలుచుకుంట చేతులు చాపుతది

లక్షల భావాలతో అనునిత్యం చెరచబడ్డ నేను
నువ్వనుకున్న పవిత్రతకు ఓటెయ్యలేను