ఆ మాట నందినికి గుర్తుండిపోయింది. అమెరికాలో తను స్వతంత్రంగా ఉంటుంది. నిర్ణయాలు తీసుకుంటుంది, సమస్యలు తనే చూసుకుంటుంది. ఇంట్లో మాత్రం లలిత ఒక ప్రత్యేకమైన స్వరంతో ‘నందినీ’ అని పిలిస్తే, క్షణాల్లో పదిహేడేళ్ల అమ్మాయిగా మారిపోతుంది. ఒక దేశం దాటితే మనిషి మారిపోవచ్చు. ఒక గది దాటితే మళ్లీ పాత మనిషి అయిపోవచ్చు.

“సామీ ఇట్లాంటివి ఎన్నో చూసినా, నరున్ని నమ్మితే కాదని నిన్ను నమ్ముతా ఉండా, ఇది నిజిమేనా” అంటే “నిజమే” ఆనే వానదేవుడు. ఆ మాట తీసుకొని ఇద్దరూ ఒగటైరి. పొగులంతా ఆ వానదేవున్ని ఎవరూ చూడకుండా బంగారు బల్లిని చేసేది, గోడకు కరిపిచ్చేది. రేయి మల్ల మామూలు మనిసయ్యేది. ఇట్లా ఆరు నెలలు గడుస్తుంది.

లోకం మనకోసం రాసిపెట్టిన పాత్రల్లో ఇమిడిపోవడానికి మనుషులు జీవితాంతం ప్రయత్నిస్తూనే ఉంటారు. కానీ లోపల మనసు, శరీరం రెండూ నిరంతరం ఒక నిజాన్ని చెప్తున్నప్పుడు… ఆ అబద్ధపు పాత్రలో ఎలా ఊపిరి పీల్చుకోవాలి?

వెంకటప్పయ్య ఆ బట్టను చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. అతని వేళ్లకు అది చాలా కర్కశంగా తగిలింది. మగ్గం మీద ఒక మనిషి చెమట చిందిస్తూ, పడుగు పేకలను కలుపుతూ నేసిన బట్టలా అనిపించలేదు అది.

మనుషులతో మమేకమయ్యే, స్పర్శలను అనుభూతించే వ్యవధానం ఎవరికి ఉన్నదని? వర్తమానమంతా మనిషి పొలకువకు జడుసుకునే వేగయుగ జీవులే. ఎల్లెడలా స్వకపోల మర్దనలే. ఎవరి ప్రపంచంలోకి వారు ముడుచుకుపోతూ, ఎవరి కురచతనంలో వారు శిఖరాలను చూసుకుంటూ!

“అభయుడిమీదా, జీవకుడిమీదా చూపించే అభిమానం నీ తండ్రి ఎప్పుడైనా నీ మీద చూపించాడా? ఇప్పుడు నువ్వు రాజువి కాకపోతే, అభయుడికి బింబిసారుడు రాజ్యం ఇస్తాడనేది తధ్యం. ఆ తర్వాత నీ జీవితం ఏమౌతుంది? నీ ఇష్టం, మరోసారి ఆలోచించుకో,” దేవదత్తుడు లేచి వెళ్తూ చెప్పాడు.

ఆ సినిమాలో ప్రారంభంనుండి చివరిదాకా వీస్తున్న పొగమంచులోంచి కొట్టుకు వస్తున్న ఎండుటాకుల్లాగా, ఆ రాత్రంతా మల్లికార్జున్ మనసులో కూడా ఎడతెగని వాన కురుస్తూనే ఉంది.

“మీరు ఏమీ అనుకోనంటే, ఒక మాట… మీరు నాతో డేట్‌కి వస్తారా?” అని ధైర్యం కూడగట్టుకుని అడిగేశాడు.

వేయబోయిన అడుగు ఆగింది కానీ, ఆమె అతని వైపు తిరగలేదు.

ఓ బోర్డు మీద తప్పు రాస్తే చెరిపేసుకోవచ్చు, ఓ కాగితం మీదైతే చింపేసుకోవచ్చు. కానీ ఓ మనసు మీద తప్పు రాసుకుంటే?