“….ఓ పెంపుడు కుక్కలా చేతికి గొలుసు కట్టి మరీ తిప్పుకున్నాడు.” అంటే తిప్పుకోవడం వరకే పోలిక కానీ వ్యక్తుల పోలిక కాదని నాకు అనిపించింది. చూడగా సుబ్బారావు గారికి బ్రహ్మానందం గారి మీద్ వ్యక్తి గతంగా కోపం లా అనిపిస్తోంది. ఈ కథలో రావి గారు చెప్పినట్లు గా ఏమీ ఎబ్బట్టు గా అనిపించ లేదు.
ఇలాంటి సంఘటనలు అనేకం చూస్తున్నాము. ఈ మధ్యనే ఒకా పెద్దాయన ఆతిధ్యం ఇచ్చిన ఆవిడ చెయ్యి పట్టుకోవడం అందరికీ తెలిసిందే !
కొన్ని సినిమాల ఎడ్వర్టైజ్ మెంట్లలో వాడినట్టూగా … నిజమైన సంఘటనల ఆధారంగా అని రచయిత ఒక disclaimer పెట్టవలసింది. కథలోని అనుభవాలు చాలా మందికి ఎదురయ్యేవే. నేనూ ఇలాంటివి ప్రత్యక్షంగా చూసాను, స్వయంగా అనుభవించాను కాబట్టి Venky బాధని అర్ధమ్ చేసుకోగలను.
ఇలాంటి కాలక్షేపమ్ కథల్ని చదివి ఆనందించాలి. Unless it is a sensistive or serious subject, it is a waste of time when we engage ourselves in రంధ్రాన్వేషణమ.
శ్రీనుగారూ, నా అభిప్రాయంలో కొంత వ్యంగ్యం వుంది. అందుకే ఈ కధలో మీకా “ధ్వని” వినబడలేదు.
గొర్తిగారూ, మీ సుదీర్ఘ వివరణకి కృతజ్నతలు. మీ కధ మళ్ళీ చదవమన్నారని చదివాము.
“క్రితం సారి స్రవంతి అభిమాన మాటల రచయిత వచ్చి సుందరం మామయ్య ఇంట్లో వున్నపుడు ఆయన్ని అందరూ కలిసి ఎక్కడ సినిమాల్లో పలుకుబడీ ప్రాపకం పొందేస్తారా అన్నట్టు ఓ పెంపుడు కుక్కలా చేతికి గొలుసు కట్టి మరీ తిప్పుకున్నాడు. మా ఇంటికిభోజనానికిపిలిస్తే ఆ మహా రచయితగారు తెగబిజీ అంటూ, క్షణం కూడా ఖాళీ లేదు, అమెరికా వచ్చి కూడా సినిమాలకి పని చేస్తున్నారు – రోజూ తెగ కాల్స్ వస్తాయి – అందుకే మధ్యాహ్నం పన్నెండు తరువాతే లేటుగా లేస్తారు అంటూ సుదీర్ఘ ఉపన్యాసం దంచుకున్నాడూ నాకూ మా ఆవిడకీ!”
ఇంక రచయితగారి మంచీ చెడ్డలు వెంకీ మాటల్లో చూడండి. “….ఓ పెంపుడు కుక్కలా చేతికి గొలుసు కట్టి మరీ తిప్పుకున్నాడు.” వెంకీ తన అభిమాన రచయితని “కుక్క”తో పోలుస్తున్నాడా? సుందరం ఎం చెత్త మనిషైనప్పటికీ, గొలుసు కట్టి తిప్పితే, కుక్కలా ఆ సినీ రచయిత తిప్పించుకున్నారు కదా, వెంకీ మాటల ప్రకారం? అప్పుడు ఆ సినీ రచయిత చెడ్డదనం వెంకీ మాటల్లో తెలియడం లేదా? భోజనానికి రాలేదని సినీ రచయితని కుక్కతో పోల్చిన వెంకీ హిపోక్రసీ అద్భుతంగా కనబడ్డం లేదా? “ఆ మహా రచయితగారు” అన్న వెంకీ వెక్కిరింపులో కూడా అభిమానం కనబడుతోందా?
నాలాంటి పాఠకులకి వెంకీలో పైన చెప్పినట్టుగా హిపోక్రసీ మాత్రమే కనబడుతోంది. అభిమానంతో మాత్రమే వెంకీ తనకి నచ్చని వాళ్ళింట్లో వున్న సినీ రచయితని, తను పరిచయం లేని సినీ రచయితని, ఒకరు కడ్తే గొలుసు కట్టించుకుని కుక్కలా తిరిగే సినీ రచయితని అభిమానంతో పిలిచాడంటే ఏ మాత్రమూ నమ్మశక్యంగాని విషయం.
మీరన్నట్టు వెంకీ కీర్తి కండూతి అన్న విషయం కధలో డైరెక్టుగా చెప్పలేదు. అయినా వెంకీ ప్రవర్తనా, మాటలూ చూస్తే ఆ నిర్ణయానికి రాక తప్పదు.
బంధుత్వం దూరమా, దగ్గరా అన్నది వరసతో సంబంధం లేని విషయం. ఒక వరస చెప్పినప్పుడు అది రైటా, కాదా అనేది వేరే విషయం. తప్పు వరస కాబట్టి అది అర్హ్తం పర్థం లేని వరస అని అన్నాను. కధలో ప్రతీ చిన్న తప్పూ, కధకి నష్టం కలిగించేదాని లాగానే వుండదు.
రచయితగా మీరు చెప్పారు కాబట్టి వెంకీ తన బాకీ రాబట్టుకోవడానికే ప్రయత్నించాడని ఒప్పుకుందాం. దాని వల్ల వెంకీ వుత్త తెలివి తక్కువ మనిషని అర్థం అవుతోంది.
అంత చెత్తగా ప్రవర్తించిన కమేడియన్లు వెంకీకి డబ్బు తిరిగి ఇవ్వరనేది అందరికీ అర్థమయ్యే విషయం. అంత తెలివి తక్కువ వెంకీ చెప్పే విషయాలు చాలా తప్పులు గానే వుంటాయి మరి. తెలివి తక్కువ పాత్రలు వుత్తమ పురుషలో కధ చెబితే, చాలా విషయాలు దాచేసి, హిపోక్రసీగా చెబుతారు. చదివే పాఠకులే అందులో వైరుధ్యాలు కనిపెట్టి అర్థం చేసుకోవాలి. ఇంట్లో పరమ చెత్తన్నర చెత్తగా ప్రవర్తించే వాళ్ళకి అన్ని సేవలు చెయ్యడంలోనే వెంకీ మనస్తత్వం అర్హ్తం అవుతోంది. చిన్న చిన్న తప్పులు కావు అవి. ఆడ కమేడియన్, మొగ కమేడియన్్ ఒకే గదిలో పడుకోవడం, గరాజులో తాగి చెత్త చెయ్యడం, గదిలో (పిల్లలున్న ఇంట్లో) సిగరెట్లు కాల్చి పారెయ్యడం – ఇవన్నీ మామూలు మనుషులు భరించతగ్గ విషయాలా? ఇన్ని చెత్త విషయాలు భరించాడంటే వెంకీ తెలివి తక్కువ వాడూ, ముందర దృష్టి లేని వాడూ కాదు. చావు బాకీ వంకతో వాళ్ళని కలవాలనుకోవడంలో వున్న అసలు వుద్దేశ్యం వేరేగా వుంటుంది.
పోనీలెండి, అంతో ఇంతో హిపోక్రసీ “సామాన్యుడైన” వెంకీకి వుందని ఒప్పుకున్నారు. ఆ హిపోక్రసీ సినమా వాళ్ళకంటే ఎక్కువుంటే ఏమిటీ, తక్కువుంటే ఏమిటీ? దొందూ దొందే! అమెరికాలో జరిగే కధలో హిపోక్రసీ వుండి తీరాలన్నమాట! మంచి మాటే! సినిమా వాళ్ళలో ఇంత హిపోక్రసీ వుంటే, సామాన్యుడైన మన వెంకీ అలా ఎలా అభిమానించగలిగాడో (రచయితని)! బహుశా అభిమానించడం మొదలు పెట్టేటప్పుడు తెలిసి వుండదు వెంకీకి. చావు బాకీ వసూలు చేసుకుందామనుకునే అమాయకుడు కదా?
మనింటికి ఎవరినైనా భోజనానికి పిలిస్తే, కీర్తి కోసం, లబ్ది కోసం కాదు. మనం అభిమానించే వాళ్ళని పిలుస్తాం. అంతమాత్రాన అందులో బావుకునే కీర్తి ఏమీ లేదు. ఇంకో విషయం! ఆ మాటల రచయిత మంచి చెడ్డల గురించి కథలో ఎక్కడా ప్రస్తావన లేదు. తనింటికి భోజనానికి రానందుకు వెంకీ పాత్ర ఆ మాటల రచయిత నేమీ ఆడిపోసుకోలేదు. మీరు కథని మరొక్క సారి చదవండి. వెంకీ పాత్ర సినిమా వాళ్ళని తన ఇంట్లో పెట్టుకుంటానని ఎక్కడ వెంపర్లాడ లేదు. బలవంతాన అడిగితే కాదన లేకే ఉంచుకునంట్లుగానే ఉంది. వెంకీ తనంతట తనే ఇంట్లో ఉంచుకుంటానని అడిగితే మీరన్నట్లుగా కీర్తి కండూతి కోసం అయినట్లు కనిపిస్తుంది. అలా కథలో ఎక్కడా లేదు.
మనకి అతి దూరమైన బంధుత్వాలు చెప్పేడప్పుడు వేలు విడిచిన వాళ్ళు అంటాము. మీ రు అనుకున్నట్లు గా అర్థం పర్థం లేని వరసలయితే కథకొచ్చిన నష్టం ఏమీ లేదని నా అభిప్రాయం.
ఇహపోతే ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు కలవడం వెనుక ఉద్దేశ్యం డబ్బు వసూలు చేసుకోవడమే ! ఎవర్నయినా నా బాకీ కోసం మిమంల్ని కలుస్తాను అని ఫోను చేస్తే రండి రండి అంటూ పిలిచి పీటవేసే పెద్ద మను షులు అరుదుగా కనిపిస్తారు. కేవలం వారి ప్రవర్త న ని చూపడం కోసమే ! చావు బాకీ అని తెలిసి నా మన డబ్బు రాబట్టుకోవడం కోసం కలిస్తే అది కీర్తి కోసం కాదని గమనించ గలరు. మీరన్నట్లున్నపరిచయం పెంచుకోవ డానికయితే వెంకీ ఇంట్లోనే ఉన్నారు కదా! అప్పుడే పరిచయం పెంచుకునే వారు కదా! వెంకీ పాత్ర కి ఆటువంటి ఉద్దేశ్యం ఉన్నట్లు ఎక్కడా లేదు కథలో! సిని మా వాళ్ళ హిపోక్రసీ ముందు సామాన్యుల హిపోక్రసీ ఎంత? అది చెప్పడమే ఈ కధ ఉద్దేశ్యం. ఇది అమెరికాలో యథాతథంగా జరిగిన కథ ! అందుకే హిపోక్రసీ అనిపించే అవకాశాలు ఎక్కువే!
‘వాస్తవం చాలారూపాలలో ఉంటుంది;కాని కాల్పనిక కథకి ఒక రూపమే ఉంటుంది’
it is with pure coincidence i happen to listen to Aminatta Forna, writer of “Ancestor Stones” on NPR on this morning drive (July 2, 2007). She was asked a similar question by Renee Montagne: ‘what is it that can be said … in a novel/fiction that you could not say in a work of non fiction’.
Forna answered, there is depth that is added in fiction which comes from ‘inhabiting people’s lives and speaking directly to the reader’.
కాల్పనిక కథ ఒకే రూపంతో కనిపించినా దానికుండే Depth వాస్తవానికుండదేమో మరి.
ఈ రెండిటినీ కలిపి చూస్తే నాకనిపించింది: ఒక కథకు ఉండే ఆ ఒక్క లక్షణం చేతనే దానికుండే మిగతా రూపాలేమైనా (ఒకవేళ) ఉంటే అవి అదృశ్యమై పోతాయని. ఇక, వాస్తవం చాలా రూపాల్లో ఉంటుంది అని చెప్పటానికి పెద్దగా కథలక్కరలేదేమో, ఫాక్స్ న్యూస్ చానెల్ చూస్తే చాలనుకుంటా (అన్నట్టు Wall Street Journal ఇకపై in depth fiction రెపోర్ట్ చేస్తుందా?)
ఏదేమైనా, వెల్చేరుకు లైఫ్ టైమ్ అఛీవెంట్ అవార్డు ఇచ్చి ‘తానా ‘ వాళ్ళు ఒక మెట్టు ఎక్కినందుకు తానా వాళ్ళకు నా అభినందనలు.
ఈ అవార్డు గురించి వెల్చేరు గారేమంటారో వినాలనుంది.
ఒక వైపు బాలకృష్ణ, ఇలియానా ఇంకో వైపు చంద్రబాబు ఆయనకంటే ఎత్తున ఏడుకొండల వాడు గ్లామర్, పలుకుబడి లేక కళ్యాణం పేరు చెప్పి తెలుగు వాళ్ళ ను తేరగా దోచుకుందామని (మనసులనే అనుకుందాం) వచ్చిన వీళ్ళందరినే కాక చివరి నిమిషంలో వచ్చి ఓ మిలియన్ డాలర్ల కు టెండరు పెట్టిన బిల్ & హిల్లరీలను దాటుకుని వెళ్ళి ఈ తెలుగు వాళ్ళిచ్చే అవార్డు అందుకుంటారా లేక ఆ కాగితమ్ముక్కేదో చెక్కుతో పాటు మెయిల్లో పంపండి అంటారా వెల్చేరు గారు?
ఈ కధలో నేను పాత్రని చాలా హిపోక్రటికల్ గా, చక్కగా, గొప్పగా చూపించారు. ఆ పాత్రకి ఏ కీర్తి పిచ్చీ, లబ్ది పిచ్చీ లేకపోతే, సుందరం ఇంటికి వచ్చిన సినీ రచయితని తన ఇంటికి భోజనానికి పిలవడం ఎందుకూ? ఒక పక్క సుందరాన్ని తిడుతూనే, ఇంకో పక్క సుందరం ఇంటికి తెలుగు సంస్థ ద్వారా వచ్చిన సినీ రచయితతో సంబంధం పెంచుకోవడానికని డిన్నర్ కి పిలవడం, వాళ్ళు ఏ కారణం చేతనయినా సరే, రాకపోతే, వాళ్ళని తిట్టుకోవడం – ఆషాడభూతి అనే పాత్రని గుర్తు చేస్తుంది. తనింటికి డిన్నర్ కి వస్తే, ఆ సినీ రచయిత మంచివాడూ, గొప్పవాడూ అయిపోతారన్న మాట. ఆ సినీ రచయిత ఈ ఆషాడభూతి ఇంటికి డిన్నర్ కి ఎందుకు రావాలీ? పిలిచిన వాళ్ళందరి ఇళ్ళకీ వెళ్ళాల్సిన ఖర్మ ఆ రచయితకి ఎందుకు పట్టాలీ?
“వేలు విడిచిన మామయ్య బావమరిది తమ్ముడు” ఎవరికీ “మామయ్య” వరస అవడు. బాబాయో, పెద్దనాన్నో అవుతాడు. వేలు విడిచినా, విడవక పోయినా మామయ్య, మామయ్యే. ఆ మామయ్య బావమరిది తనకి బాబాయో, పెద్దనాన్నో అవుతాడు. ఆ బాబాయి (లేక పెద్దనాన్న) తమ్ముడు తనకి బాబాయో, పెద్దనాన్నో అవుతాడు. అర్థం పర్థం లేని వరసలు.
ఈ ఆషాడభూతి ఇండియాకి వెళ్ళినప్పుడు తన ఇంట్లో అంత చెత్తగా ప్రవర్తించిన కమేడియన్లని కలవడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. ఒక్కసారి కాదు, ఎన్నోసార్లు. “…….కలుద్దామని ఎంత ప్రయత్నించినా దొరకలేదు. ఎప్పుడు కాల్ చేసినా…….”. ఈ తాపత్రయం ఎందుకు? తనకివ్వాల్సిన డబ్బు వసూలు చేసుకుందామనా? అలా అనుకుంటే ఈ ఆషాడభూతి తెలివి తక్కువ వాడు కూడా అవుతాడు. కధ ప్రకారం ఆషాడభూతికి ఆ డబ్బు వెనక్కి వస్తుందనే ఆశ వున్నట్టు లేదు. కాబట్టి సినిమా వాళ్ళతో పరిచయాలు పెంచుకోవాలనే ఆశే. అయితే అది బయట పెట్టకుండా హిపోక్రటికల్ గా ప్రవర్తించడం చేస్తాడు. ఇలాంటి ఆషాడభూతులు “వెర్రివాళ్ళు” కారు, “అవకాశవాదులు”.
మొత్తానికి రచయిత ఈ ఆషాడభూతి పాత్రను బహు చక్కగా చిత్రించారు. ఆయనకి అభివందనలు. ఇలాంటి హిపోక్రటికల్ పాత్రల కుళ్ళుని బయట పెట్టడం చాలా ముఖ్యం. ఆ పని రచయిత చక్కగా చేసినందుకు ఆయనకి కృతజ్నతలు.
కథా గమనాన్ని బట్టి నేను మరింత లోతైన చర్చ ఉంటుందేమో అనుకున్నా. అందువల్లే ఏమో, విషయమేమీ లేకుండానే కథ ముగిసినట్లు అనిపించింది. ఈ కథ లోని అభిప్రాయాలకు, నా అభిమతాలకు ఎన్నో భేదాలు ఉన్నా కూడా, ఈ విషయం పై కథ రాయాలనిపించినందుకు అభినందనలు.
అతిథి వ్యయో భవ గురించి imkO baadhituDu అభిప్రాయం:
07/02/2007 10:10 pm
“….ఓ పెంపుడు కుక్కలా చేతికి గొలుసు కట్టి మరీ తిప్పుకున్నాడు.” అంటే తిప్పుకోవడం వరకే పోలిక కానీ వ్యక్తుల పోలిక కాదని నాకు అనిపించింది. చూడగా సుబ్బారావు గారికి బ్రహ్మానందం గారి మీద్ వ్యక్తి గతంగా కోపం లా అనిపిస్తోంది. ఈ కథలో రావి గారు చెప్పినట్లు గా ఏమీ ఎబ్బట్టు గా అనిపించ లేదు.
ఇలాంటి సంఘటనలు అనేకం చూస్తున్నాము. ఈ మధ్యనే ఒకా పెద్దాయన ఆతిధ్యం ఇచ్చిన ఆవిడ చెయ్యి పట్టుకోవడం అందరికీ తెలిసిందే !
నాకు నచ్చిన పద్యం: తిక్కన భారతంలో ద్రౌపది కోపవర్ణన గురించి kalidas అభిప్రాయం:
07/02/2007 7:21 pm
మీరు సీస పద్యాన్ని 8 పాదాలుగ విడదీసి వ్రాస్తే బాగుండేది.
అతిథి వ్యయో భవ గురించి atidhi bAdhituDu అభిప్రాయం:
07/02/2007 5:54 pm
కొన్ని సినిమాల ఎడ్వర్టైజ్ మెంట్లలో వాడినట్టూగా … నిజమైన సంఘటనల ఆధారంగా అని రచయిత ఒక disclaimer పెట్టవలసింది. కథలోని అనుభవాలు చాలా మందికి ఎదురయ్యేవే. నేనూ ఇలాంటివి ప్రత్యక్షంగా చూసాను, స్వయంగా అనుభవించాను కాబట్టి Venky బాధని అర్ధమ్ చేసుకోగలను.
ఇలాంటి కాలక్షేపమ్ కథల్ని చదివి ఆనందించాలి. Unless it is a sensistive or serious subject, it is a waste of time when we engage ourselves in రంధ్రాన్వేషణమ.
అతిథి వ్యయో భవ గురించి రావి సుబ్బారావు అభిప్రాయం:
07/02/2007 1:55 pm
శ్రీనుగారూ, నా అభిప్రాయంలో కొంత వ్యంగ్యం వుంది. అందుకే ఈ కధలో మీకా “ధ్వని” వినబడలేదు.
గొర్తిగారూ, మీ సుదీర్ఘ వివరణకి కృతజ్నతలు. మీ కధ మళ్ళీ చదవమన్నారని చదివాము.
“క్రితం సారి స్రవంతి అభిమాన మాటల రచయిత వచ్చి సుందరం మామయ్య ఇంట్లో వున్నపుడు ఆయన్ని అందరూ కలిసి ఎక్కడ సినిమాల్లో పలుకుబడీ ప్రాపకం పొందేస్తారా అన్నట్టు ఓ పెంపుడు కుక్కలా చేతికి గొలుసు కట్టి మరీ తిప్పుకున్నాడు. మా ఇంటికిభోజనానికిపిలిస్తే ఆ మహా రచయితగారు తెగబిజీ అంటూ, క్షణం కూడా ఖాళీ లేదు, అమెరికా వచ్చి కూడా సినిమాలకి పని చేస్తున్నారు – రోజూ తెగ కాల్స్ వస్తాయి – అందుకే మధ్యాహ్నం పన్నెండు తరువాతే లేటుగా లేస్తారు అంటూ సుదీర్ఘ ఉపన్యాసం దంచుకున్నాడూ నాకూ మా ఆవిడకీ!”
ఇంక రచయితగారి మంచీ చెడ్డలు వెంకీ మాటల్లో చూడండి. “….ఓ పెంపుడు కుక్కలా చేతికి గొలుసు కట్టి మరీ తిప్పుకున్నాడు.” వెంకీ తన అభిమాన రచయితని “కుక్క”తో పోలుస్తున్నాడా? సుందరం ఎం చెత్త మనిషైనప్పటికీ, గొలుసు కట్టి తిప్పితే, కుక్కలా ఆ సినీ రచయిత తిప్పించుకున్నారు కదా, వెంకీ మాటల ప్రకారం? అప్పుడు ఆ సినీ రచయిత చెడ్డదనం వెంకీ మాటల్లో తెలియడం లేదా? భోజనానికి రాలేదని సినీ రచయితని కుక్కతో పోల్చిన వెంకీ హిపోక్రసీ అద్భుతంగా కనబడ్డం లేదా? “ఆ మహా రచయితగారు” అన్న వెంకీ వెక్కిరింపులో కూడా అభిమానం కనబడుతోందా?
నాలాంటి పాఠకులకి వెంకీలో పైన చెప్పినట్టుగా హిపోక్రసీ మాత్రమే కనబడుతోంది. అభిమానంతో మాత్రమే వెంకీ తనకి నచ్చని వాళ్ళింట్లో వున్న సినీ రచయితని, తను పరిచయం లేని సినీ రచయితని, ఒకరు కడ్తే గొలుసు కట్టించుకుని కుక్కలా తిరిగే సినీ రచయితని అభిమానంతో పిలిచాడంటే ఏ మాత్రమూ నమ్మశక్యంగాని విషయం.
మీరన్నట్టు వెంకీ కీర్తి కండూతి అన్న విషయం కధలో డైరెక్టుగా చెప్పలేదు. అయినా వెంకీ ప్రవర్తనా, మాటలూ చూస్తే ఆ నిర్ణయానికి రాక తప్పదు.
బంధుత్వం దూరమా, దగ్గరా అన్నది వరసతో సంబంధం లేని విషయం. ఒక వరస చెప్పినప్పుడు అది రైటా, కాదా అనేది వేరే విషయం. తప్పు వరస కాబట్టి అది అర్హ్తం పర్థం లేని వరస అని అన్నాను. కధలో ప్రతీ చిన్న తప్పూ, కధకి నష్టం కలిగించేదాని లాగానే వుండదు.
రచయితగా మీరు చెప్పారు కాబట్టి వెంకీ తన బాకీ రాబట్టుకోవడానికే ప్రయత్నించాడని ఒప్పుకుందాం. దాని వల్ల వెంకీ వుత్త తెలివి తక్కువ మనిషని అర్థం అవుతోంది.
అంత చెత్తగా ప్రవర్తించిన కమేడియన్లు వెంకీకి డబ్బు తిరిగి ఇవ్వరనేది అందరికీ అర్థమయ్యే విషయం. అంత తెలివి తక్కువ వెంకీ చెప్పే విషయాలు చాలా తప్పులు గానే వుంటాయి మరి. తెలివి తక్కువ పాత్రలు వుత్తమ పురుషలో కధ చెబితే, చాలా విషయాలు దాచేసి, హిపోక్రసీగా చెబుతారు. చదివే పాఠకులే అందులో వైరుధ్యాలు కనిపెట్టి అర్థం చేసుకోవాలి. ఇంట్లో పరమ చెత్తన్నర చెత్తగా ప్రవర్తించే వాళ్ళకి అన్ని సేవలు చెయ్యడంలోనే వెంకీ మనస్తత్వం అర్హ్తం అవుతోంది. చిన్న చిన్న తప్పులు కావు అవి. ఆడ కమేడియన్, మొగ కమేడియన్్ ఒకే గదిలో పడుకోవడం, గరాజులో తాగి చెత్త చెయ్యడం, గదిలో (పిల్లలున్న ఇంట్లో) సిగరెట్లు కాల్చి పారెయ్యడం – ఇవన్నీ మామూలు మనుషులు భరించతగ్గ విషయాలా? ఇన్ని చెత్త విషయాలు భరించాడంటే వెంకీ తెలివి తక్కువ వాడూ, ముందర దృష్టి లేని వాడూ కాదు. చావు బాకీ వంకతో వాళ్ళని కలవాలనుకోవడంలో వున్న అసలు వుద్దేశ్యం వేరేగా వుంటుంది.
పోనీలెండి, అంతో ఇంతో హిపోక్రసీ “సామాన్యుడైన” వెంకీకి వుందని ఒప్పుకున్నారు. ఆ హిపోక్రసీ సినమా వాళ్ళకంటే ఎక్కువుంటే ఏమిటీ, తక్కువుంటే ఏమిటీ? దొందూ దొందే! అమెరికాలో జరిగే కధలో హిపోక్రసీ వుండి తీరాలన్నమాట! మంచి మాటే! సినిమా వాళ్ళలో ఇంత హిపోక్రసీ వుంటే, సామాన్యుడైన మన వెంకీ అలా ఎలా అభిమానించగలిగాడో (రచయితని)! బహుశా అభిమానించడం మొదలు పెట్టేటప్పుడు తెలిసి వుండదు వెంకీకి. చావు బాకీ వసూలు చేసుకుందామనుకునే అమాయకుడు కదా?
(This message has been edited – Editors)
అతిథి వ్యయో భవ గురించి శీను వరాల అభిప్రాయం:
07/02/2007 11:50 am
ఈ కథలో – ఇండియా అతిధుల వల్ల అమెరికా తెలుగు వాళ్ళకు ఎదురయ్యే బాధల గురించి రచయిత బాధ పడుతున్నాడనిపించింది.
రావి సుబ్బారావు గారి అభిప్రాయం బాగుంది. కానీ వీరి అభిప్రాయాన్ని ధృవపరిచే ధ్వనిని మాత్రం కథలో నేను వినలేక పోయాను. మరోసారి కుదిరితే కథ చదవాలి!
అతిథి వ్యయో భవ గురించి Sai Brahmanandam Gorti అభిప్రాయం:
07/02/2007 11:40 am
సుబ్బారావు గారు,
మీ అభిప్రాయాన్ని అందరితో పంచుకున్నందుకు సంతోషం!
మనింటికి ఎవరినైనా భోజనానికి పిలిస్తే, కీర్తి కోసం, లబ్ది కోసం కాదు. మనం అభిమానించే వాళ్ళని పిలుస్తాం. అంతమాత్రాన అందులో బావుకునే కీర్తి ఏమీ లేదు. ఇంకో విషయం! ఆ మాటల రచయిత మంచి చెడ్డల గురించి కథలో ఎక్కడా ప్రస్తావన లేదు. తనింటికి భోజనానికి రానందుకు వెంకీ పాత్ర ఆ మాటల రచయిత నేమీ ఆడిపోసుకోలేదు. మీరు కథని మరొక్క సారి చదవండి. వెంకీ పాత్ర సినిమా వాళ్ళని తన ఇంట్లో పెట్టుకుంటానని ఎక్కడ వెంపర్లాడ లేదు. బలవంతాన అడిగితే కాదన లేకే ఉంచుకునంట్లుగానే ఉంది. వెంకీ తనంతట తనే ఇంట్లో ఉంచుకుంటానని అడిగితే మీరన్నట్లుగా కీర్తి కండూతి కోసం అయినట్లు కనిపిస్తుంది. అలా కథలో ఎక్కడా లేదు.
మనకి అతి దూరమైన బంధుత్వాలు చెప్పేడప్పుడు వేలు విడిచిన వాళ్ళు అంటాము. మీ రు అనుకున్నట్లు గా అర్థం పర్థం లేని వరసలయితే కథకొచ్చిన నష్టం ఏమీ లేదని నా అభిప్రాయం.
ఇహపోతే ఇండియా వెళ్ళినప్పుడు కలవడం వెనుక ఉద్దేశ్యం డబ్బు వసూలు చేసుకోవడమే ! ఎవర్నయినా నా బాకీ కోసం మిమంల్ని కలుస్తాను అని ఫోను చేస్తే రండి రండి అంటూ పిలిచి పీటవేసే పెద్ద మను షులు అరుదుగా కనిపిస్తారు. కేవలం వారి ప్రవర్త న ని చూపడం కోసమే ! చావు బాకీ అని తెలిసి నా మన డబ్బు రాబట్టుకోవడం కోసం కలిస్తే అది కీర్తి కోసం కాదని గమనించ గలరు. మీరన్నట్లున్నపరిచయం పెంచుకోవ డానికయితే వెంకీ ఇంట్లోనే ఉన్నారు కదా! అప్పుడే పరిచయం పెంచుకునే వారు కదా! వెంకీ పాత్ర కి ఆటువంటి ఉద్దేశ్యం ఉన్నట్లు ఎక్కడా లేదు కథలో! సిని మా వాళ్ళ హిపోక్రసీ ముందు సామాన్యుల హిపోక్రసీ ఎంత? అది చెప్పడమే ఈ కధ ఉద్దేశ్యం. ఇది అమెరికాలో యథాతథంగా జరిగిన కథ ! అందుకే హిపోక్రసీ అనిపించే అవకాశాలు ఎక్కువే!
– సాయి బ్రహ్మానందం గొర్తి
నారాయణరావుగారి గురించి నాలుగు మాటలు గురించి విప్లవ్ అభిప్రాయం:
07/02/2007 11:14 am
‘వాస్తవం చాలారూపాలలో ఉంటుంది;కాని కాల్పనిక కథకి ఒక రూపమే ఉంటుంది’
it is with pure coincidence i happen to listen to Aminatta Forna, writer of “Ancestor Stones” on NPR on this morning drive (July 2, 2007). She was asked a similar question by Renee Montagne: ‘what is it that can be said … in a novel/fiction that you could not say in a work of non fiction’.
Forna answered, there is depth that is added in fiction which comes from ‘inhabiting people’s lives and speaking directly to the reader’.
కాల్పనిక కథ ఒకే రూపంతో కనిపించినా దానికుండే Depth వాస్తవానికుండదేమో మరి.
ఈ రెండిటినీ కలిపి చూస్తే నాకనిపించింది: ఒక కథకు ఉండే ఆ ఒక్క లక్షణం చేతనే దానికుండే మిగతా రూపాలేమైనా (ఒకవేళ) ఉంటే అవి అదృశ్యమై పోతాయని. ఇక, వాస్తవం చాలా రూపాల్లో ఉంటుంది అని చెప్పటానికి పెద్దగా కథలక్కరలేదేమో, ఫాక్స్ న్యూస్ చానెల్ చూస్తే చాలనుకుంటా (అన్నట్టు Wall Street Journal ఇకపై in depth fiction రెపోర్ట్ చేస్తుందా?)
ఏదేమైనా, వెల్చేరుకు లైఫ్ టైమ్ అఛీవెంట్ అవార్డు ఇచ్చి ‘తానా ‘ వాళ్ళు ఒక మెట్టు ఎక్కినందుకు తానా వాళ్ళకు నా అభినందనలు.
ఈ అవార్డు గురించి వెల్చేరు గారేమంటారో వినాలనుంది.
ఒక వైపు బాలకృష్ణ, ఇలియానా ఇంకో వైపు చంద్రబాబు ఆయనకంటే ఎత్తున ఏడుకొండల వాడు గ్లామర్, పలుకుబడి లేక కళ్యాణం పేరు చెప్పి తెలుగు వాళ్ళ ను తేరగా దోచుకుందామని (మనసులనే అనుకుందాం) వచ్చిన వీళ్ళందరినే కాక చివరి నిమిషంలో వచ్చి ఓ మిలియన్ డాలర్ల కు టెండరు పెట్టిన బిల్ & హిల్లరీలను దాటుకుని వెళ్ళి ఈ తెలుగు వాళ్ళిచ్చే అవార్డు అందుకుంటారా లేక ఆ కాగితమ్ముక్కేదో చెక్కుతో పాటు మెయిల్లో పంపండి అంటారా వెల్చేరు గారు?
విప్లవ్
అతిథి వ్యయో భవ గురించి రావి సుబ్బారావు అభిప్రాయం:
07/02/2007 10:30 am
ఈ కధలో నేను పాత్రని చాలా హిపోక్రటికల్ గా, చక్కగా, గొప్పగా చూపించారు. ఆ పాత్రకి ఏ కీర్తి పిచ్చీ, లబ్ది పిచ్చీ లేకపోతే, సుందరం ఇంటికి వచ్చిన సినీ రచయితని తన ఇంటికి భోజనానికి పిలవడం ఎందుకూ? ఒక పక్క సుందరాన్ని తిడుతూనే, ఇంకో పక్క సుందరం ఇంటికి తెలుగు సంస్థ ద్వారా వచ్చిన సినీ రచయితతో సంబంధం పెంచుకోవడానికని డిన్నర్ కి పిలవడం, వాళ్ళు ఏ కారణం చేతనయినా సరే, రాకపోతే, వాళ్ళని తిట్టుకోవడం – ఆషాడభూతి అనే పాత్రని గుర్తు చేస్తుంది. తనింటికి డిన్నర్ కి వస్తే, ఆ సినీ రచయిత మంచివాడూ, గొప్పవాడూ అయిపోతారన్న మాట. ఆ సినీ రచయిత ఈ ఆషాడభూతి ఇంటికి డిన్నర్ కి ఎందుకు రావాలీ? పిలిచిన వాళ్ళందరి ఇళ్ళకీ వెళ్ళాల్సిన ఖర్మ ఆ రచయితకి ఎందుకు పట్టాలీ?
“వేలు విడిచిన మామయ్య బావమరిది తమ్ముడు” ఎవరికీ “మామయ్య” వరస అవడు. బాబాయో, పెద్దనాన్నో అవుతాడు. వేలు విడిచినా, విడవక పోయినా మామయ్య, మామయ్యే. ఆ మామయ్య బావమరిది తనకి బాబాయో, పెద్దనాన్నో అవుతాడు. ఆ బాబాయి (లేక పెద్దనాన్న) తమ్ముడు తనకి బాబాయో, పెద్దనాన్నో అవుతాడు. అర్థం పర్థం లేని వరసలు.
ఈ ఆషాడభూతి ఇండియాకి వెళ్ళినప్పుడు తన ఇంట్లో అంత చెత్తగా ప్రవర్తించిన కమేడియన్లని కలవడానికి ప్రయత్నిస్తాడు. ఒక్కసారి కాదు, ఎన్నోసార్లు. “…….కలుద్దామని ఎంత ప్రయత్నించినా దొరకలేదు. ఎప్పుడు కాల్ చేసినా…….”. ఈ తాపత్రయం ఎందుకు? తనకివ్వాల్సిన డబ్బు వసూలు చేసుకుందామనా? అలా అనుకుంటే ఈ ఆషాడభూతి తెలివి తక్కువ వాడు కూడా అవుతాడు. కధ ప్రకారం ఆషాడభూతికి ఆ డబ్బు వెనక్కి వస్తుందనే ఆశ వున్నట్టు లేదు. కాబట్టి సినిమా వాళ్ళతో పరిచయాలు పెంచుకోవాలనే ఆశే. అయితే అది బయట పెట్టకుండా హిపోక్రటికల్ గా ప్రవర్తించడం చేస్తాడు. ఇలాంటి ఆషాడభూతులు “వెర్రివాళ్ళు” కారు, “అవకాశవాదులు”.
మొత్తానికి రచయిత ఈ ఆషాడభూతి పాత్రను బహు చక్కగా చిత్రించారు. ఆయనకి అభివందనలు. ఇలాంటి హిపోక్రటికల్ పాత్రల కుళ్ళుని బయట పెట్టడం చాలా ముఖ్యం. ఆ పని రచయిత చక్కగా చేసినందుకు ఆయనకి కృతజ్నతలు.
అతిథి వ్యయో భవ గురించి Sowmya అభిప్రాయం:
07/02/2007 5:54 am
బాగుందండీ మీ కథ. కథలో “నేను” పాత్ర పరిస్థితి చూస్తే జాలీ, నవ్వూ ఒకే సారి వస్తున్నాయి. కథలో నాకు అన్నింటికంటే నచ్చిన ప్రయోగం – గిగా స్టార్.
చిలక – గోరింక గురించి Sowmya అభిప్రాయం:
07/02/2007 5:33 am
కథా గమనాన్ని బట్టి నేను మరింత లోతైన చర్చ ఉంటుందేమో అనుకున్నా. అందువల్లే ఏమో, విషయమేమీ లేకుండానే కథ ముగిసినట్లు అనిపించింది. ఈ కథ లోని అభిప్రాయాలకు, నా అభిమతాలకు ఎన్నో భేదాలు ఉన్నా కూడా, ఈ విషయం పై కథ రాయాలనిపించినందుకు అభినందనలు.