ఆస్తులతో సహా అర్పించిన నలభై యేళ్ళ ఆయన అంకితభావం, బాంధవ్యం అలా పంకిలంగా అంతమయ్యింది.
కాని రామోజీరావు తో కలిసి పనిచేయడం ఆయన్ను చాలామందికి, ముఖ్యంగా ఆయన కమ్యూనిస్టు మిత్రులందరికీ దూరం చేసింది…ఎంత దూరమంటే 1978లో ఆయనకు గుండెపోటొస్తే కనీసం వారెవరూ వచ్చి పరామర్శించనంత దూరం.
అలాంటప్పుడు పార్టీకి ఇచ్చిన విరాళాలు తిరిగి వారి కుటుంబానికి ఇచ్చేయాలి కదా! మనిషే వద్దనుకొన్నప్పుడు అతని ఆస్తి ఎలా తీసుకొంటారు? ఒకవేళ ఆయన వద్దన్నా “మనుధర్మం” ప్రకారం ఆయన తదనంతరం కుటుంబానికైనా ఇచ్చేయాలి కదా!
నీ ఏకాంతం
గురించి Chandrasekhar Cheerla అభిప్రాయం:
02/05/2026
12:01 pm
ఇంతవరకు మీ కవితలు కొన్ని చదివినాను. అవి చాలా బాగున్నావనిపించింది. కాని ఈ కవితలో కొంత అస్పష్టత కనిపిస్తున్నది. ‘మనుషులు మినహా మరి ఏవైనా ప్రవేశించగలిగే చోటు’ అంటున్నారు, మళ్ళీ ‘రాత్రి లాంటి ప్రపంచం ఎదురై …’ – అంటే ప్రపంచం ప్రవేశించిందన్నమాట. అది మనుషులు లేని ప్రపంచమా? తర్వాత ‘నీతో నిండుతూ నీ ప్రపంచం’ అన్నారు. మనం కల్పించుకున్న ప్రపంచాన్ని మనం ప్రేమించడం కష్టం కాదు కదా!
మొత్తంపై కవితలో ఏ అనుభవాన్ని పంచుకోదలచినారో అర్థం కాలేదు.
‘…అక్కడే ఉండాలనుకొంటాడా’ – చెప్పలేం. ఆ మాట ఈ యాత్రాకథనం అనలేదు కూడానూ..
మూల రచయిత అలా అనుకొంటూనే – వెంటనే వాటిలోని అసంగతనూ ప్రస్తావించాడు.
అనుభవాలను తర్కించవచ్చునేమోగానీ అనుభూతులను తర్కించలేము కదా..
మీ స్పందనకు ధన్యవాదాలు రమేష్ గారూ
ఈ వ్యాసంలోని ‘ఇంటర్వ్యూహం, సెన్సు,’ పదాలు అలాగే అలాంటి ఇతర పదాలు కొప్పు, హక్కు, అచ్చు, కన్ను, సబ్బు, నవ్వు, కళ్ళు మొ॥ పదాలకు వత్తులపైన కొమ్ములు వస్తున్నాయి. ఇది మనం నేర్చుకున్న తెలుగు వత్తులు రాసే పద్ధతి కాదు. ఉత్తమ తెలుగు సాహిత్య పత్రిక “ఈమాట”లో ఇలా వత్తులకు కొమ్ములు రావడం సంపాదకులకు, యాజమాన్యానికి తెలిసి ఉంటుంది. దీనిని సరి చేసే మార్గం లేదా? తెలుగంటే ప్రాణం కనుక అలా చూడటం బాలేదు కనుక, ఇలా రాసి మీ దృష్టికి తీసుకుని రావలసి వచ్చింది.
శ్రీనివాస్ గారూ, Excellent narration with minuscule details. యాత్రలే కాదు యాత్రా కథనాలు కూడా స్ట్రెస్ బస్ట్రర్స్ అనిపించేట్లుంది మీ వ్యాసం. వెళ్లకుండానే బాహుబలిని కళ్లకు కట్టారు.. హలేబీడులో శిల్పకళలను దగ్గరగా చూస్తున్నట్టే ఉంది, తాటిముంజలు తింటూ. బేలూరు, హంపిల గురించి కూడా ఆతృతగా ఎదురుచూస్తున్నాం.
“రామం గచ్ఛంతి” అనటం నచ్చింది. ఇది కావాలనే నవ్వులాట కోసం చేసిన ఒక ప్రయోగమేమో!
రామం గారు అనే పెద్దాయన(లేదా పెద్దావిడ) వెళ్తున్నారు.
అనే తెనుగు వాక్యానికి ప్రతిపదసంస్కృతీకరణ.
ఇంతకీ గచ్ఛంతి లేక గచ్ఛన్తి లో రెండు ఛకారాలున్నట్టా? రెండున్నట్టా. వ్రాయటం లో ఛ వత్తు మాత్రమే వస్తోంది.అలాగని ఒకటే ఉన్నట్టా?
శాబ్దశాస్త్రజ్ఞులేమంటారు?
మరొక ఎపిసోడ్ యాత్రానుభవం గొప్పగా వుందండి, ధన్యవాదాలు.
“ప్రకృతి సౌందర్యం పరిపూర్ణ రూపంలో వెలిగిపోతోన్న ఆ నిర్జన ప్రాంతంలో, ప్రశాంతంగా ఏకాంత సౌఖ్యాన్ని అనుభవిస్తున్న ఆ గొర్రెల కాపరిని చూసి కాస్తంత అసూయ కలిగింది. అతనిది ఎంతో విలాసవంతమైన వృత్తి అనిపించింది. మనబోటి వాళ్ళమేమో దేశాలూ ఖండాలూ నదులూ సముద్రాలూ దాటుకుని ఎక్కడెక్కణ్నుంచో ఈ ప్రశాంత పర్వత సీమలో ఏకాంత సౌందర్య సాధన కోసం వస్తాం – ఇతగాడు ఏ ప్రయాసా లేకుండా ఎంతో సహజంగా తన పని తాను చేసుకుంటూ ఆ సుఖాన్ని అనుభవిస్తున్నాడు”.
నిజమేనంటారా, అతనికి ఏవిధమైన సౌకర్యాలు లేకపోయినా అక్కడే వుండాలనుకుంటాడా. మిమ్మల్ని చూసి తన లేమి రాహిత్యాన్ని నిందించికొని వుండడంటారా. మనకు లేనిదాన్ని కావాలనుకోవడం మానవ నైజం.
పదమల్లుని పథగమనం: గజ్జెల మల్లారెడ్డికి ఘన నివాళి గురించి Giri అభిప్రాయం:
02/05/2026 5:13 pm
ఆస్తులంతకు ముందే పార్టీ పరం చేసిన ఆయనకు …
ఆస్తులతో సహా అర్పించిన నలభై యేళ్ళ ఆయన అంకితభావం, బాంధవ్యం అలా పంకిలంగా అంతమయ్యింది.
కాని రామోజీరావు తో కలిసి పనిచేయడం ఆయన్ను చాలామందికి, ముఖ్యంగా ఆయన కమ్యూనిస్టు మిత్రులందరికీ దూరం చేసింది…ఎంత దూరమంటే 1978లో ఆయనకు గుండెపోటొస్తే కనీసం వారెవరూ వచ్చి పరామర్శించనంత దూరం.
అలాంటప్పుడు పార్టీకి ఇచ్చిన విరాళాలు తిరిగి వారి కుటుంబానికి ఇచ్చేయాలి కదా! మనిషే వద్దనుకొన్నప్పుడు అతని ఆస్తి ఎలా తీసుకొంటారు? ఒకవేళ ఆయన వద్దన్నా “మనుధర్మం” ప్రకారం ఆయన తదనంతరం కుటుంబానికైనా ఇచ్చేయాలి కదా!
నీ ఏకాంతం గురించి Chandrasekhar Cheerla అభిప్రాయం:
02/05/2026 12:01 pm
ఇంతవరకు మీ కవితలు కొన్ని చదివినాను. అవి చాలా బాగున్నావనిపించింది. కాని ఈ కవితలో కొంత అస్పష్టత కనిపిస్తున్నది. ‘మనుషులు మినహా మరి ఏవైనా ప్రవేశించగలిగే చోటు’ అంటున్నారు, మళ్ళీ ‘రాత్రి లాంటి ప్రపంచం ఎదురై …’ – అంటే ప్రపంచం ప్రవేశించిందన్నమాట. అది మనుషులు లేని ప్రపంచమా? తర్వాత ‘నీతో నిండుతూ నీ ప్రపంచం’ అన్నారు. మనం కల్పించుకున్న ప్రపంచాన్ని మనం ప్రేమించడం కష్టం కాదు కదా!
మొత్తంపై కవితలో ఏ అనుభవాన్ని పంచుకోదలచినారో అర్థం కాలేదు.
మనసులు దోచే మనస్లు– 2 గురించి Amarendra Dasari అభిప్రాయం:
02/05/2026 6:31 am
‘…అక్కడే ఉండాలనుకొంటాడా’ – చెప్పలేం. ఆ మాట ఈ యాత్రాకథనం అనలేదు కూడానూ..
మూల రచయిత అలా అనుకొంటూనే – వెంటనే వాటిలోని అసంగతనూ ప్రస్తావించాడు.
అనుభవాలను తర్కించవచ్చునేమోగానీ అనుభూతులను తర్కించలేము కదా..
మీ స్పందనకు ధన్యవాదాలు రమేష్ గారూ
పదమల్లుని పథగమనం: గజ్జెల మల్లారెడ్డికి ఘన నివాళి గురించి పల్లె దేవప్రియం అభిప్రాయం:
02/05/2026 1:27 am
ఈ వ్యాసంలోని ‘ఇంటర్వ్యూహం, సెన్సు,’ పదాలు అలాగే అలాంటి ఇతర పదాలు కొప్పు, హక్కు, అచ్చు, కన్ను, సబ్బు, నవ్వు, కళ్ళు మొ॥ పదాలకు వత్తులపైన కొమ్ములు వస్తున్నాయి. ఇది మనం నేర్చుకున్న తెలుగు వత్తులు రాసే పద్ధతి కాదు. ఉత్తమ తెలుగు సాహిత్య పత్రిక “ఈమాట”లో ఇలా వత్తులకు కొమ్ములు రావడం సంపాదకులకు, యాజమాన్యానికి తెలిసి ఉంటుంది. దీనిని సరి చేసే మార్గం లేదా? తెలుగంటే ప్రాణం కనుక అలా చూడటం బాలేదు కనుక, ఇలా రాసి మీ దృష్టికి తీసుకుని రావలసి వచ్చింది.
కళాసాగరం కర్ణాటకం గురించి శ్రీనివాస్ బందా అభిప్రాయం:
02/05/2026 1:20 am
చాలా థాంక్స్ వంశీకృష్ణగారూ!
కళాసాగరం కర్ణాటకం గురించి శ్రీనివాస్ బందా అభిప్రాయం:
02/05/2026 1:19 am
Thank you Sir. Your encouraging words mean a lot to me.
కళాసాగరం కర్ణాటకం గురించి వంశీ క్రిష్ణ అభిప్రాయం:
02/05/2026 12:57 am
శ్రీనివాస్ గారూ, Excellent narration with minuscule details. యాత్రలే కాదు యాత్రా కథనాలు కూడా స్ట్రెస్ బస్ట్రర్స్ అనిపించేట్లుంది మీ వ్యాసం. వెళ్లకుండానే బాహుబలిని కళ్లకు కట్టారు.. హలేబీడులో శిల్పకళలను దగ్గరగా చూస్తున్నట్టే ఉంది, తాటిముంజలు తింటూ. బేలూరు, హంపిల గురించి కూడా ఆతృతగా ఎదురుచూస్తున్నాం.
హఠాత్తుగా అక్షరాలు మాయమైతే… గురించి వీరభద్రం అభిప్రాయం:
02/05/2026 12:17 am
“రామం గచ్ఛంతి” అనటం నచ్చింది. ఇది కావాలనే నవ్వులాట కోసం చేసిన ఒక ప్రయోగమేమో!
రామం గారు అనే పెద్దాయన(లేదా పెద్దావిడ) వెళ్తున్నారు.
అనే తెనుగు వాక్యానికి ప్రతిపదసంస్కృతీకరణ.
ఇంతకీ గచ్ఛంతి లేక గచ్ఛన్తి లో రెండు ఛకారాలున్నట్టా? రెండున్నట్టా. వ్రాయటం లో ఛ వత్తు మాత్రమే వస్తోంది.అలాగని ఒకటే ఉన్నట్టా?
శాబ్దశాస్త్రజ్ఞులేమంటారు?
మనసులు దోచే మనస్లు– 2 గురించి Ramesh అభిప్రాయం:
02/04/2026 5:15 pm
మరొక ఎపిసోడ్ యాత్రానుభవం గొప్పగా వుందండి, ధన్యవాదాలు.
“ప్రకృతి సౌందర్యం పరిపూర్ణ రూపంలో వెలిగిపోతోన్న ఆ నిర్జన ప్రాంతంలో, ప్రశాంతంగా ఏకాంత సౌఖ్యాన్ని అనుభవిస్తున్న ఆ గొర్రెల కాపరిని చూసి కాస్తంత అసూయ కలిగింది. అతనిది ఎంతో విలాసవంతమైన వృత్తి అనిపించింది. మనబోటి వాళ్ళమేమో దేశాలూ ఖండాలూ నదులూ సముద్రాలూ దాటుకుని ఎక్కడెక్కణ్నుంచో ఈ ప్రశాంత పర్వత సీమలో ఏకాంత సౌందర్య సాధన కోసం వస్తాం – ఇతగాడు ఏ ప్రయాసా లేకుండా ఎంతో సహజంగా తన పని తాను చేసుకుంటూ ఆ సుఖాన్ని అనుభవిస్తున్నాడు”.
నిజమేనంటారా, అతనికి ఏవిధమైన సౌకర్యాలు లేకపోయినా అక్కడే వుండాలనుకుంటాడా. మిమ్మల్ని చూసి తన లేమి రాహిత్యాన్ని నిందించికొని వుండడంటారా. మనకు లేనిదాన్ని కావాలనుకోవడం మానవ నైజం.
కళాసాగరం కర్ణాటకం గురించి Venkateswara R Veluri అభిప్రాయం:
02/04/2026 1:59 pm
What a beautiful pleasant and easily readable write up! Congratulations!!