రచయితల్లోనే కాదు, సంపాదకుల్లోనూ సంయమనం ఉండాలి. ఈ సంపాదకీయంలో లేవనెత్తిన విషయాలపై నాకు స్థూలంగా అంగీకారం ఉంది కానీ, వాడిన భాషలో అంత నిష్టూరం, కాఠిన్యం అనవసరం. దానివల్ల అసలు విషయమ్మీద చర్చ జరిగే అవకాశం శూన్యమని రాసినవారికి తెలీదా!?! ఇప్పుడదే జరుగుతోందిక్కడ.
అమెరికా సాహితీ ప్రపంచానికీ, తెలుగునాట సాహితీ ప్రపంచానికీ మధ్య ఒకలాంటి Love and Hate బాంధవ్యం కొన్ని దశాబ్దాలుగా చూస్తున్నాను. ఈ రెండూ రెండుగానే కొన్నిసార్లు విస్ఫష్టంగా ‘మీరు మేమూ’ అనీ కొన్ని సార్లు ఆ తేడాలే లేనట్టూ కూడా చూశాను. తెలుగునాట ఉన్న రచయితలని కలుపుకోకుండా, ప్రస్తావించకుండా అమెరికా సాహిత్య సభలు చిన్నవైనా, పెద్దవైనా జరగవు. కొందరు NRI రచయితలూ, సాహితీకారులపట్ల తెలుగునాట ఉన్న సాహితీకారులకి ఉన్న ఆపేక్ష కూడా నాకు తెలుసు.
చిత్రమేమిటంటే, వ్యక్తిగత కలయికల్లో ఎక్కడా మర్యాద తప్పకుండా అందరూ సంభాషించుకుంటారు. అందరూ సంస్కారవంతులే of course, no surprise.
వ్యక్తిగత పరిచయాల కారణంగానూ, సాహితీ రంగంలో నాకున్న మిల్లీమీటర్ ప్రవేశం కారణంగానూ, రెండు చోట్లా బతికే, తిరిగే జీవనం కారణంగానూ ఈ రెండు ప్రపంచాలకీ నేను సమదూరంలో ఉన్నాను. రెండువైపులా నాకు ఇష్టులూ, కష్టులూ కూడా ఉన్నారు. బహుశా వేరెవరి కన్నా కూడా ఈ రెండు ప్రపంచాలూ నాకే ఎక్కువ అర్థమవుతాయి అని చెప్పుకోవడం పెద్ద సాహసమనుకోను.
నేను అమెరికాలో ఉన్న రోజుల్నించీ కూడా ఈ రెండు ప్రపంచాలకీ మధ్య ప్రధానంగా నేను చూస్తున్న అంతరం… వస్తువుకీ, శిల్పానికీ ఇచ్చే ప్రాధాన్యతల్లో ఉంది.
ఏది రాయాలన్నా ఓ అమెరికా/పాశ్చాత్య రచయిత ఎంత శిక్షణ తీసుకుని రాస్తారు. ఏదో ఒక ‘అవసరమైన ‘ వస్తువు దొరికితే చాలు, ఎలా రాసినా సాహిత్యం కిందకి వస్తుందా అనేది అమెరికా వాదం.
తరతరాలు పలకా బలపానికే నోచుకోని అనేకానేక సమూహాలు తమ కథలు ఎలాగోలా చెప్పుకుంటున్నప్పుడు ఎలాంటి లాక్షణిక అవరోధాలు కల్పిస్తారు అని తెలుగునాట సాహితీకారుల అనంగీకారం.
నిజం చెప్పొద్దూ, మరీ నలుపూ తెలుపుల్లా కూడా ఏమీ లేదు మళ్ళీ. ‘కథలు ఇలాకూడా రాస్తారూ’, ‘కథలో చూపించాలి, చెప్పకూడదూ’ లాంటి సలహాలు ఇక్కణ్ణించే ఖదీర్ బాబు రాశాడు.
నా పరిస్థితి మరీ చిత్రం. నేను అక్కడి వాళ్ళతో మాట్లాడేటప్పుడు రాసే సామర్థ్యాన్ని ఇప్పుడిప్పుడే తెచ్చుకుంటున్న సమూహాలకి ఏ రూల్స్ ఉండకూడదనే వాదిస్తాను.
ఇక్కడ మాట్లాడేటప్పుడు, మొదటి కథ ఎలా రాసినా, ఈ రచయితని పొదివి పట్టుకుని కథా లక్షణాలని నేర్పించాలనీ, మంచి సాహిత్యాన్ని పరిచయం చేసి, ఆ సమూహ కథలని మరింత ప్రభావవంతంగా ఎలా చెప్పాలో నేర్పించాలనీ వాదిస్తూ వచ్చాను, ఇప్పుడు కూడా అదే అంటాను.
అందుకే నేను వెళ్ళే ప్రతి రైటర్స్ వర్క్షాప్లో నా స్థాయిలో నేను ఏదో ఒక సెషన్ క్రాఫ్ట్ మీద మాత్రమే తీసుకుంటాను. ఖదీర్ బాబుకి కూడా ఈ విషయంలో క్రెడిట్ ఇవ్వాలి.
వస్తువు శిల్పం అని కాకుండా శ్రీశ్రీ చెప్పిన లక్ష్యం, లక్షణం అనే విభజన నాకు ఇష్టం. ఈ విషయం మీద నేను సారంగలో ‘అస్థిత్వ కథ అంటే దినచర్యేనా’ అనే వ్యాసంలో నాకు తోచింది చెప్పాను. బహుశా లక్ష్యం, లక్ష్యణం అనేవి కాస్త దూరాల్ని తగ్గిస్తాయి అని నాకెందుకో అనిపిస్తుంది.
అందుకే నేను ఇక్కడి వాళ్ళకి అక్కడి వాడిగా, అక్కడి వాళ్ళకి ఇక్కడి వాడిగా తోస్తాను. కౌన్ కిస్కా గాణ్ణి నన్ను పక్కన పెట్టినా ఓ మధ్యే మార్గం ఉంది అని నాకు సాధ్యమయినంతగా చెపుతూ వస్తున్నాను.
ఇహ ఇప్పటి వ్యాసంలో విషయంకూడా కొత్తదేమీ కాదు. అలాగే అక్కడి వాళ్ళు ‘ఈ లక్షణాలు ఉంటేనే మా పత్రిక సాహిత్యంగా గుర్తిస్తుంది’ అంటే నాకు అస్సలు అభ్యంతరం లేదు. వాళ్ళ పత్రిక, వాళ్ళ ఇష్టం. నేను పూర్తిగా అంగీకరించపోవచ్చు గాక. సమస్య, ఆ విషయం చెప్పిన విధానంతోనే.
(వాళ్ళ పత్రిక ఆంటున్నాను కానీ, ఆ పత్రిక నిర్వహణలో నా పాత్ర ఎప్పుడూ ఏ విధంగానూ లేకపోయినా, ఆ పత్రిక నడపడంలో మొదటినించీ ఇప్పటిదాకా పడ్డ శ్రమ, commitment లాంటివి దగ్గర్నించి చూడడం చేత కొంత సొంతదనం కూడా తోస్తుంది అనేది నిజం.)
నా ఉద్యోగంలో ఓ సారెప్పుడో కోపంతో ఓ మెయిల్ రాసి ఓ పది మందికి పంపించ బోతే మా బాస్ నాకు చెప్పిన మాట. You want to make a point and display your anger? Or you want to effect a change?
కొంత సమ్యమనం పాటించి ఉండొచ్చు. వెలివేతలూ, బ్రాహ్మణులూ, హిందూ కారికేచర్ విలన్లూ… ఈ పదాలకి ఎంత సందర్భం (context) ఆపాదించినా, ఇక్కడున్న పరిస్థితుల్లో there are very many connotations and baggage that cannot be avoided.
వ్యక్తిగతంగా నాకు తెలిసి ఉండడం చేత నా స్నేహితులమీద ఉన్న నమ్మకంతో తెరవెనక అంత కల్మషం లేదులే అని సమాధాన పడగలను. మిగతా వాళ్ళకి ఆ obligation ఏమీ లేదు.
ఏ మాత్రమూ మన నమ్ముతున్న దానితో రాజీ పడకుండా ఇంకాస్త మర్యాదగా ఇరు పక్షాలూ స్పందిస్తే నాలాంటి వాళ్ళకి కాస్త మధ్యేమార్గంలో వేళ్ళే అవకాశం మిగులుతుంది.
Not a pleasant day. Not happy having to write this.
“మన మిథ్యావిలువలను, సంకుచిత సంస్కారాలను, ఎగసిపడే అహంకారాలనూ జీర్ణవస్త్రాల్లాగా విడిచిపెట్టగలిగితే ఈ ప్రపంచమంతా మనదే. వసుధైక కుటుంబకం అన్నది మిథ్యానినాదం కానేకాదు.”👌
మీ యాత్రానుభవాలు చాలా చాలా బాగున్నాయి, దేవుడు మీకు అయు:ఆరోగ్యాలు ఇవ్వుగాక
మనం ఏం మాట్లాడినా చెల్లుబాటవుతుందనే భావన ఈ మధ్యన కొంతమందిలో కలుగుతుంది దానికి పరాకష్ట ఈ వ్యాసం. సాహిత్యం ఇలాగే ఉండాలని, ఒక వర్గమే రాయాలనే అహంకారపు రాతల వల్ల ఒరిగేది ఏమిలేదు. ఈ చౌకబారు వ్యాఖలని ఖండిస్తున్నాను
[కేవలం ‘వస్తువు’ వల్లనే కథగానీ కవితగానీ మంచి సాహిత్యం కాలేదు అని మేము అనడం ఇది మొదటిసారి కాదు, చివరిసారీ కాబోదు. ఇదే విషయం ఇంతకుముందు ముందుమాటలలోనూ ఎన్నోసార్లు ప్రస్తావించాం – సం.] ” మీరు మాట్లాడింది మనుషుల గురించి. జీవితాల గురించి. అవి సాహిత్యంలోకి ఎక్కడం గురించి. ఇంకా ఆంక్షలు ఎందుకు పెడతారు? ఆ పని మంచిది కాదేమో చూసుకోండి అంటే ఇంతకు ముందు అదే చేశాం, ఇకముందు అదే చేస్తాం అనడాన్ని ఎలా పరిగణించాలి?
ప్రతిభా, నిజాయితీ ఉన్నవారికి నెగెటివ్ ఆలోచనలు ఉండకూడదన్న నియమం లేదు…
వెంకట్ సిదారెడ్డి గారి కథలపుస్తకం “సోల్ సర్కస్” చదవగానే నేను రాసిన ఫేస్బుక్ వ్యాఖ్య: “ఈ పుస్తకం చదవగానే నా కథలు నాకు వ్యాసాల్లా అనిపిస్తున్నాయి…”
అలాగే గతంలొ ఈమాట పత్రికలో గతంలో వచ్చిన “ఎక్కిళ్ళు ఎక్కుతూ చదివిన పద్యాన్ని హాస్యం”గా రాయటం నన్ను బాధపెట్టింది.
ఈ రెండూ రాసాకా నా అభిప్రాయం రాస్తే నేను ఎవరి కొమ్మూ కాయాలనుకోవట్లేదు అని చెప్పుకోగలను.
ఒక లాయర్ ప్రతిభకి ఏది కొలమానం? అతడు న్యాయం వైపు నిలబడటమా? తాను నిలబడ్డ పక్షంవైపు న్యాయం ఉందని చెప్పే చతురతా?
ఖచ్చితంగా రెండొదే.
ఎందుకంటే, ఏది న్యాయమో నిర్ణయించగలిగితే అసలు గొడవే లేదు. అలా అని, ప్రతిభ ఉన్న లాయరు ఖచ్చితంగా పీడితులకు వ్యతిరేకంగా ఉండాలి అన్న నియమం లేదు.
శతాబ్దం కిందట చనిపోయిన లాయర్ని ఇప్పుడెందుకు మెచ్చుకుంటున్నారు? కులంమతం చూసి కాదా? అన్న ఆక్రోశం దురుద్దేశ్యాలతో కూడిన ఆక్రోశమే. పాతికేళ్ళక్రితం శ్రీశ్రీ కవిత్వంతో ఊగిపోయి, చలం పుస్తకాలతో బుర్ర గందరగోళం కాగా, అప్పుడు పెన్ను పట్టుకొని, తరువాత సమాజంలో గుర్తింపు పొందిన కవులూ, రచయితలు కూడా ఇప్పుడు “పాతతరం రచయితలను పట్టుకొని వేళాడటం కేవలం కులాభిమానం” అని అనెయ్యగలుగుతున్నారు. “వారిని మెచ్చుకుందికి కారణం వారి కులమే” అని గట్టిగా అంటూ, “నేనెంతో ప్రతిభావంతుడిని, కానీ నా కులం చూసి నన్నెవరూ మేచ్చుకోవట్లేదు…” అని గొణుగుతున్నారు.
సాహిత్యమైనా, సినిమా ఐనా (పాఠకులకూ, ప్రేక్షకులకూ చదువులో తప్ప ఆలోచనా స్థాయిలో తేడా లేదు అనుకొనేవాడిని) తక్కువమంది రాసే/ తీసే రోజుల్లో, తక్కువ ముద్రణా సంస్థలు/ సినిమా సంస్థలూ ఉన్న రోజుల్లో, నిలబడ్డ క్లాసిక్స్, తరువాతి తరం రచయితలూ/ దర్శకులకి “పాఠ్యాంశాలు/ కేస్ స్టడీస్” అయ్యాయి. ఈరోజు అంతకంటే ప్రతిభ ఉన్న రచయితలూ, దర్శకులూ కూడా, ఆ క్లాసిక్స్లో ఒకశాతం గుర్తింపుకి కూడా నోచుకోలేని స్థితిలో ఉండొచ్చు.
ఆరోజుల్లో రాసే పదిమందిలో ఒక్కడిని గుర్తించటం జరిగింది. పైగా చదివేవారు లక్షల్లో ఉండీ, రచయిత-పాఠకుడి రేషియో 1:10,000 లేదా అంతకంటే ఎక్కువ ఉండేది. ఈ రోజుల్లో రాసే వేలమందిలో చదివే వేలమంది ఉండగా… “పేరు” రావటం అంత సుళువు కాదు.
పుస్తకం చదివించుకుందికి రచయిత ప్రతిభతో పాటు, పాఠకులను చేరే “వ్యూహం” కూడా ముఖ్యం అని పదిహేనేళ్లక్రితం చేతన్ భగత్ నిరూపించాడు. వ్యూహం అంటే పక్కా పచ్చి సరుకు. మరునాటికి కొత్త వ్యూహం సిద్ధం చేసుకోవలసిందే.
ఇప్పుడు తెలుగునాట, పుస్తక పఠనాన్ని తగ్గించిన సోషల్ మీడియానే ఆయుధంగా వాడుకొని పుస్తక పఠనాన్ని పెంచే అద్భుతమైన వ్యూహం పాటిస్తూ అనేక పుస్తకాలను పాపులర్ చేసిన వారు ఇలాంటి నెగెటివ్ వాదాన్ని భుజానికి ఎత్తుకోవటం చూసి బాధ పడుతున్నాను.
ప్రతిభా, నిజాయితీ ఉన్నవారికి నెగెటివ్ ఆలోచనలు ఉండకూడదన్న నియమం లేదు, మరి.
అక్టోబర్ 2024 గురించి అనిల్ అభిప్రాయం:
10/04/2024 12:50 pm
రచయితల్లోనే కాదు, సంపాదకుల్లోనూ సంయమనం ఉండాలి. ఈ సంపాదకీయంలో లేవనెత్తిన విషయాలపై నాకు స్థూలంగా అంగీకారం ఉంది కానీ, వాడిన భాషలో అంత నిష్టూరం, కాఠిన్యం అనవసరం. దానివల్ల అసలు విషయమ్మీద చర్చ జరిగే అవకాశం శూన్యమని రాసినవారికి తెలీదా!?! ఇప్పుడదే జరుగుతోందిక్కడ.
అక్టోబర్ 2024 గురించి Akkiraju Bhattiprolu అభిప్రాయం:
10/04/2024 12:08 pm
అమెరికా సాహితీ ప్రపంచానికీ, తెలుగునాట సాహితీ ప్రపంచానికీ మధ్య ఒకలాంటి Love and Hate బాంధవ్యం కొన్ని దశాబ్దాలుగా చూస్తున్నాను. ఈ రెండూ రెండుగానే కొన్నిసార్లు విస్ఫష్టంగా ‘మీరు మేమూ’ అనీ కొన్ని సార్లు ఆ తేడాలే లేనట్టూ కూడా చూశాను. తెలుగునాట ఉన్న రచయితలని కలుపుకోకుండా, ప్రస్తావించకుండా అమెరికా సాహిత్య సభలు చిన్నవైనా, పెద్దవైనా జరగవు. కొందరు NRI రచయితలూ, సాహితీకారులపట్ల తెలుగునాట ఉన్న సాహితీకారులకి ఉన్న ఆపేక్ష కూడా నాకు తెలుసు.
చిత్రమేమిటంటే, వ్యక్తిగత కలయికల్లో ఎక్కడా మర్యాద తప్పకుండా అందరూ సంభాషించుకుంటారు. అందరూ సంస్కారవంతులే of course, no surprise.
వ్యక్తిగత పరిచయాల కారణంగానూ, సాహితీ రంగంలో నాకున్న మిల్లీమీటర్ ప్రవేశం కారణంగానూ, రెండు చోట్లా బతికే, తిరిగే జీవనం కారణంగానూ ఈ రెండు ప్రపంచాలకీ నేను సమదూరంలో ఉన్నాను. రెండువైపులా నాకు ఇష్టులూ, కష్టులూ కూడా ఉన్నారు. బహుశా వేరెవరి కన్నా కూడా ఈ రెండు ప్రపంచాలూ నాకే ఎక్కువ అర్థమవుతాయి అని చెప్పుకోవడం పెద్ద సాహసమనుకోను.
నేను అమెరికాలో ఉన్న రోజుల్నించీ కూడా ఈ రెండు ప్రపంచాలకీ మధ్య ప్రధానంగా నేను చూస్తున్న అంతరం… వస్తువుకీ, శిల్పానికీ ఇచ్చే ప్రాధాన్యతల్లో ఉంది.
ఏది రాయాలన్నా ఓ అమెరికా/పాశ్చాత్య రచయిత ఎంత శిక్షణ తీసుకుని రాస్తారు. ఏదో ఒక ‘అవసరమైన ‘ వస్తువు దొరికితే చాలు, ఎలా రాసినా సాహిత్యం కిందకి వస్తుందా అనేది అమెరికా వాదం.
తరతరాలు పలకా బలపానికే నోచుకోని అనేకానేక సమూహాలు తమ కథలు ఎలాగోలా చెప్పుకుంటున్నప్పుడు ఎలాంటి లాక్షణిక అవరోధాలు కల్పిస్తారు అని తెలుగునాట సాహితీకారుల అనంగీకారం.
నిజం చెప్పొద్దూ, మరీ నలుపూ తెలుపుల్లా కూడా ఏమీ లేదు మళ్ళీ. ‘కథలు ఇలాకూడా రాస్తారూ’, ‘కథలో చూపించాలి, చెప్పకూడదూ’ లాంటి సలహాలు ఇక్కణ్ణించే ఖదీర్ బాబు రాశాడు.
నా పరిస్థితి మరీ చిత్రం. నేను అక్కడి వాళ్ళతో మాట్లాడేటప్పుడు రాసే సామర్థ్యాన్ని ఇప్పుడిప్పుడే తెచ్చుకుంటున్న సమూహాలకి ఏ రూల్స్ ఉండకూడదనే వాదిస్తాను.
ఇక్కడ మాట్లాడేటప్పుడు, మొదటి కథ ఎలా రాసినా, ఈ రచయితని పొదివి పట్టుకుని కథా లక్షణాలని నేర్పించాలనీ, మంచి సాహిత్యాన్ని పరిచయం చేసి, ఆ సమూహ కథలని మరింత ప్రభావవంతంగా ఎలా చెప్పాలో నేర్పించాలనీ వాదిస్తూ వచ్చాను, ఇప్పుడు కూడా అదే అంటాను.
అందుకే నేను వెళ్ళే ప్రతి రైటర్స్ వర్క్షాప్లో నా స్థాయిలో నేను ఏదో ఒక సెషన్ క్రాఫ్ట్ మీద మాత్రమే తీసుకుంటాను. ఖదీర్ బాబుకి కూడా ఈ విషయంలో క్రెడిట్ ఇవ్వాలి.
వస్తువు శిల్పం అని కాకుండా శ్రీశ్రీ చెప్పిన లక్ష్యం, లక్షణం అనే విభజన నాకు ఇష్టం. ఈ విషయం మీద నేను సారంగలో ‘అస్థిత్వ కథ అంటే దినచర్యేనా’ అనే వ్యాసంలో నాకు తోచింది చెప్పాను. బహుశా లక్ష్యం, లక్ష్యణం అనేవి కాస్త దూరాల్ని తగ్గిస్తాయి అని నాకెందుకో అనిపిస్తుంది.
అందుకే నేను ఇక్కడి వాళ్ళకి అక్కడి వాడిగా, అక్కడి వాళ్ళకి ఇక్కడి వాడిగా తోస్తాను. కౌన్ కిస్కా గాణ్ణి నన్ను పక్కన పెట్టినా ఓ మధ్యే మార్గం ఉంది అని నాకు సాధ్యమయినంతగా చెపుతూ వస్తున్నాను.
ఇహ ఇప్పటి వ్యాసంలో విషయంకూడా కొత్తదేమీ కాదు. అలాగే అక్కడి వాళ్ళు ‘ఈ లక్షణాలు ఉంటేనే మా పత్రిక సాహిత్యంగా గుర్తిస్తుంది’ అంటే నాకు అస్సలు అభ్యంతరం లేదు. వాళ్ళ పత్రిక, వాళ్ళ ఇష్టం. నేను పూర్తిగా అంగీకరించపోవచ్చు గాక. సమస్య, ఆ విషయం చెప్పిన విధానంతోనే.
(వాళ్ళ పత్రిక ఆంటున్నాను కానీ, ఆ పత్రిక నిర్వహణలో నా పాత్ర ఎప్పుడూ ఏ విధంగానూ లేకపోయినా, ఆ పత్రిక నడపడంలో మొదటినించీ ఇప్పటిదాకా పడ్డ శ్రమ, commitment లాంటివి దగ్గర్నించి చూడడం చేత కొంత సొంతదనం కూడా తోస్తుంది అనేది నిజం.)
నా ఉద్యోగంలో ఓ సారెప్పుడో కోపంతో ఓ మెయిల్ రాసి ఓ పది మందికి పంపించ బోతే మా బాస్ నాకు చెప్పిన మాట. You want to make a point and display your anger? Or you want to effect a change?
కొంత సమ్యమనం పాటించి ఉండొచ్చు. వెలివేతలూ, బ్రాహ్మణులూ, హిందూ కారికేచర్ విలన్లూ… ఈ పదాలకి ఎంత సందర్భం (context) ఆపాదించినా, ఇక్కడున్న పరిస్థితుల్లో there are very many connotations and baggage that cannot be avoided.
వ్యక్తిగతంగా నాకు తెలిసి ఉండడం చేత నా స్నేహితులమీద ఉన్న నమ్మకంతో తెరవెనక అంత కల్మషం లేదులే అని సమాధాన పడగలను. మిగతా వాళ్ళకి ఆ obligation ఏమీ లేదు.
ఏ మాత్రమూ మన నమ్ముతున్న దానితో రాజీ పడకుండా ఇంకాస్త మర్యాదగా ఇరు పక్షాలూ స్పందిస్తే నాలాంటి వాళ్ళకి కాస్త మధ్యేమార్గంలో వేళ్ళే అవకాశం మిగులుతుంది.
Not a pleasant day. Not happy having to write this.
– అక్కిరాజు భట్టిప్రోలు
అక్టోబర్ 2024 గురించి Alti Mohana Rao అభిప్రాయం:
10/04/2024 6:33 am
మీ అహంకారం, ఆధిపత్య భావజాలం ఇంకా కనిపిస్తున్నది అనడానికి మీ వ్యాసమే సాక్ష్యం…
దక్షిణ అమెరికా దృశ్యమాలిక – 8 గురించి Ramesh అభిప్రాయం:
10/04/2024 3:57 am
“మన మిథ్యావిలువలను, సంకుచిత సంస్కారాలను, ఎగసిపడే అహంకారాలనూ జీర్ణవస్త్రాల్లాగా విడిచిపెట్టగలిగితే ఈ ప్రపంచమంతా మనదే. వసుధైక కుటుంబకం అన్నది మిథ్యానినాదం కానేకాదు.”👌
మీ యాత్రానుభవాలు చాలా చాలా బాగున్నాయి, దేవుడు మీకు అయు:ఆరోగ్యాలు ఇవ్వుగాక
అక్టోబర్ 2024 గురించి anil Dani అభిప్రాయం:
10/04/2024 2:47 am
మనం ఏం మాట్లాడినా చెల్లుబాటవుతుందనే భావన ఈ మధ్యన కొంతమందిలో కలుగుతుంది దానికి పరాకష్ట ఈ వ్యాసం. సాహిత్యం ఇలాగే ఉండాలని, ఒక వర్గమే రాయాలనే అహంకారపు రాతల వల్ల ఒరిగేది ఏమిలేదు. ఈ చౌకబారు వ్యాఖలని ఖండిస్తున్నాను
అలనాటి యువ కథ: స్వామీజీ గురించి Rohini Vanjari అభిప్రాయం:
10/04/2024 1:59 am
పాపం స్వామిజీ వారి ఆకలి అవస్థలు తలుచుకుంటే జాలి, నవ్వు ఒకసారి కలిగాయి. తమాషా కథ. బాగుంది.
అక్టోబర్ 2024 గురించి Anant Dasoju అభిప్రాయం:
10/04/2024 1:31 am
>నాసిరకం పాఠకులను
ఇదొక్క మాట చాలు అండి, మీ యొక్క Narcissistic nature గురించి చెప్పడానికి.
అక్టోబర్ 2024 గురించి ఎ. కె. ప్రభాకర్ అభిప్రాయం:
10/03/2024 11:28 pm
[కేవలం ‘వస్తువు’ వల్లనే కథగానీ కవితగానీ మంచి సాహిత్యం కాలేదు అని మేము అనడం ఇది మొదటిసారి కాదు, చివరిసారీ కాబోదు. ఇదే విషయం ఇంతకుముందు ముందుమాటలలోనూ ఎన్నోసార్లు ప్రస్తావించాం – సం.] ” మీరు మాట్లాడింది మనుషుల గురించి. జీవితాల గురించి. అవి సాహిత్యంలోకి ఎక్కడం గురించి. ఇంకా ఆంక్షలు ఎందుకు పెడతారు? ఆ పని మంచిది కాదేమో చూసుకోండి అంటే ఇంతకు ముందు అదే చేశాం, ఇకముందు అదే చేస్తాం అనడాన్ని ఎలా పరిగణించాలి?
[మీరు దయచేసి మా జులై 2024 ముందుమాట చదవండి – సం.]
అక్టోబర్ 2024 గురించి అనంతు చింతలపల్లి అభిప్రాయం:
10/03/2024 11:01 pm
ఈ వ్యాసం అక్షరమక్షరం బురదనపడ్డ గాజు ముక్కల హారం, హాహాకారం.
– పాఠకుడు
అక్టోబర్ 2024 గురించి Mula Ravi Kumar అభిప్రాయం:
10/03/2024 10:21 pm
ప్రతిభా, నిజాయితీ ఉన్నవారికి నెగెటివ్ ఆలోచనలు ఉండకూడదన్న నియమం లేదు…
వెంకట్ సిదారెడ్డి గారి కథలపుస్తకం “సోల్ సర్కస్” చదవగానే నేను రాసిన ఫేస్బుక్ వ్యాఖ్య: “ఈ పుస్తకం చదవగానే నా కథలు నాకు వ్యాసాల్లా అనిపిస్తున్నాయి…”
అలాగే గతంలొ ఈమాట పత్రికలో గతంలో వచ్చిన “ఎక్కిళ్ళు ఎక్కుతూ చదివిన పద్యాన్ని హాస్యం”గా రాయటం నన్ను బాధపెట్టింది.
ఈ రెండూ రాసాకా నా అభిప్రాయం రాస్తే నేను ఎవరి కొమ్మూ కాయాలనుకోవట్లేదు అని చెప్పుకోగలను.
ఒక లాయర్ ప్రతిభకి ఏది కొలమానం? అతడు న్యాయం వైపు నిలబడటమా? తాను నిలబడ్డ పక్షంవైపు న్యాయం ఉందని చెప్పే చతురతా?
ఖచ్చితంగా రెండొదే.
ఎందుకంటే, ఏది న్యాయమో నిర్ణయించగలిగితే అసలు గొడవే లేదు. అలా అని, ప్రతిభ ఉన్న లాయరు ఖచ్చితంగా పీడితులకు వ్యతిరేకంగా ఉండాలి అన్న నియమం లేదు.
శతాబ్దం కిందట చనిపోయిన లాయర్ని ఇప్పుడెందుకు మెచ్చుకుంటున్నారు? కులంమతం చూసి కాదా? అన్న ఆక్రోశం దురుద్దేశ్యాలతో కూడిన ఆక్రోశమే. పాతికేళ్ళక్రితం శ్రీశ్రీ కవిత్వంతో ఊగిపోయి, చలం పుస్తకాలతో బుర్ర గందరగోళం కాగా, అప్పుడు పెన్ను పట్టుకొని, తరువాత సమాజంలో గుర్తింపు పొందిన కవులూ, రచయితలు కూడా ఇప్పుడు “పాతతరం రచయితలను పట్టుకొని వేళాడటం కేవలం కులాభిమానం” అని అనెయ్యగలుగుతున్నారు. “వారిని మెచ్చుకుందికి కారణం వారి కులమే” అని గట్టిగా అంటూ, “నేనెంతో ప్రతిభావంతుడిని, కానీ నా కులం చూసి నన్నెవరూ మేచ్చుకోవట్లేదు…” అని గొణుగుతున్నారు.
సాహిత్యమైనా, సినిమా ఐనా (పాఠకులకూ, ప్రేక్షకులకూ చదువులో తప్ప ఆలోచనా స్థాయిలో తేడా లేదు అనుకొనేవాడిని) తక్కువమంది రాసే/ తీసే రోజుల్లో, తక్కువ ముద్రణా సంస్థలు/ సినిమా సంస్థలూ ఉన్న రోజుల్లో, నిలబడ్డ క్లాసిక్స్, తరువాతి తరం రచయితలూ/ దర్శకులకి “పాఠ్యాంశాలు/ కేస్ స్టడీస్” అయ్యాయి. ఈరోజు అంతకంటే ప్రతిభ ఉన్న రచయితలూ, దర్శకులూ కూడా, ఆ క్లాసిక్స్లో ఒకశాతం గుర్తింపుకి కూడా నోచుకోలేని స్థితిలో ఉండొచ్చు.
ఆరోజుల్లో రాసే పదిమందిలో ఒక్కడిని గుర్తించటం జరిగింది. పైగా చదివేవారు లక్షల్లో ఉండీ, రచయిత-పాఠకుడి రేషియో 1:10,000 లేదా అంతకంటే ఎక్కువ ఉండేది. ఈ రోజుల్లో రాసే వేలమందిలో చదివే వేలమంది ఉండగా… “పేరు” రావటం అంత సుళువు కాదు.
పుస్తకం చదివించుకుందికి రచయిత ప్రతిభతో పాటు, పాఠకులను చేరే “వ్యూహం” కూడా ముఖ్యం అని పదిహేనేళ్లక్రితం చేతన్ భగత్ నిరూపించాడు. వ్యూహం అంటే పక్కా పచ్చి సరుకు. మరునాటికి కొత్త వ్యూహం సిద్ధం చేసుకోవలసిందే.
ఇప్పుడు తెలుగునాట, పుస్తక పఠనాన్ని తగ్గించిన సోషల్ మీడియానే ఆయుధంగా వాడుకొని పుస్తక పఠనాన్ని పెంచే అద్భుతమైన వ్యూహం పాటిస్తూ అనేక పుస్తకాలను పాపులర్ చేసిన వారు ఇలాంటి నెగెటివ్ వాదాన్ని భుజానికి ఎత్తుకోవటం చూసి బాధ పడుతున్నాను.
ప్రతిభా, నిజాయితీ ఉన్నవారికి నెగెటివ్ ఆలోచనలు ఉండకూడదన్న నియమం లేదు, మరి.