తుపానులతో తలపడుతూ
శిశిరాలను ఎదిరిస్తూ
యుద్ధాలు చేసి చేసి
అలసిన శరీరపుకొమ్మలపై
మరో వసంతపుపిట్ట
అప్పుడే ఎలా వాలింది?
మొన్నమొన్ననే కదా
నునుసిగ్గుల మొలక
అమాయకంగా తలెత్తి
సముద్రాన్ని ఈదాలని
తనలోని అణువణువునూ
అత్యంత శ్రద్ధగా కూడదీసుకుంది
కలతబారిన నలతహృదిని
కనురెప్పల కింద దాచుకుని
ఏమీ తెలియనట్టే
మలుపుమలుపులో
ఉత్సాహపు ఊయలలూగింది
చలచల్లని వెన్నెలవాకిట
చుక్కలముగ్గై విరిసిన
అందమైన ఆకాశాలనూ
పసుప్పచ్చని చామంతులసందిట
రంగులరెక్కలై వాలిన
సుకుమార సీతాకోకలనూ
గుప్పెడు గుండెలో ఇముడ్చుకున్న
అనుభూతి సంతకాలనూ
సున్నితంగా తలుపుతట్టి మరీ స్పృశించిన
ఆ వాసంతసమీరం
మరొక్కమారు జ్ఞాపకాలచెట్టును ఊపి
ఎంత చక్కగా గుర్తు చేసింది
ఇన్నాళ్ళుగా అల్లుకున్న
మల్లెపందిరి పరిమళం
గదులన్నిటిలో తాజాగా గుప్పుమంటోంది
నేసుకున్న
అనుభవాల కలనేత
చెక్కిళ్ళపై నలుపుతెలుపుల మెరుపులద్ది
వింతవన్నెలతో రెపరెపలాడుతోంది
జాబిలితో కూడి
నక్షత్రతోరణాలతో నింగి
కళకళలాడుతున్నట్టు
పోగుజేసిన ఆశలతో సహా
భవిష్యత్ ఊహలతో
మది మిలమిలలాడుతోంది
కలలఅంచులమేఘాలపై
నడయాడే కొత్తసూర్యోదయం
పెదవులపై
వేవేల చిరునవ్వుల విత్తులను నాటి
గుత్తుగుత్తులుగా
గులాబీలై పూసే పూలతోటను కాంక్షిస్తోంది