కొడవళ్ళవారికి : మీనుంచి నేర్చుకోవలసినది ఎంతో ఉంది.
శ్రీ శ్రీనివాస్ వురుపుటూరి:. నేను ఐతిహాసికంగా చూశాను. (కొంత దగ్గరగా కొంత -కొంత దూరంగా). Chat ను అడిగాను Iago ను మంచివానిగా చూపిస్తూ వచ్చిన — షేక్స్పియర్ నాటక విమర్శలు గా కాక – కల్పనాత్మక రచనలేవైనా ఉన్నయా? అని
ChaT Gpt సమాధానం:
Iago imaginatively rehabilitated
I, Iago
Author: Nicole Galland
First published: 2012
Publisher: William Morrow, an imprint of HarperCollins Publishers, New York
Genre: Historical/literary novel
Original work: 370 pages in the first edition.
I, Iago bibliographic record
This is, in my view, the clearest answer for Iago.
Galland does not merely write an essay saying, “Iago has been misunderstood.” She invents an imaginative biography and gives him a childhood, friendships, ambitions, injuries and experiences that gradually produce the man encountered in Othello. The publisher itself describes it as a retelling in which Iago’s “true” motivations are imaginatively revealed.
చంద్ర, సూర్య, గ్రహణ, విషయాలనెన్నిటినో మన భారతీయ శాస్త్రజ్ఞులు ఆ కాలంలోనే, ఈ నాటి యాంత్రిక పరికరాలు లేని ఆ నాటి కాలంలోనే…నిశితంగా పరిశీలించి, పరిశోధన చేసిన విషయాలెన్నిటికో ఈనాటి శాస్త్రీయ సమర్థన కలిగిన అంశాలను వెలిదీసి కూలంకషంగా విశదీకరించిన మనలోని “సూర్య” అంశ అయిన నౌడూరి సూర్యనారాయణ మూర్తికి హార్దిక అభినందనలు, వినమ్ర కృతజ్ఞతలు. గతానికి, వర్తమానానికి వారధిగా మరుగున పడి ఉన్న ఇటువంటి మన భారతీయ పరిశోధనాంశాలను బయటకు తీసుకు వచ్చే కృషి నిరంతరం కొనసాగుతూనే ఉండాలి.
నర్తనశాల సినిమాలోని పద్యాలు విని ఆనందించి, కొన్నేళ్ల క్రితం తిక్కన విరాటపర్వం చదివి, “ప్రేలితి వెన్నొ మార్లు…” అన్న పద్యం తిక్కనది కాదనీ, సముద్రాలదనీ తెలుసుకున్నాను. సినిమాలో అది ఉత్తర గోగ్రహణంలో కర్ణార్జునుల యుద్ధసందర్భంలో వస్తుంది. తిక్కన భారతంలో ఆ సందర్భంలో అర్జునుడు కర్ణుడితో,
“సభలఁ బలుకు దీవు సరిలేరు నా కని; యిదె రణంబు వచ్చె…” అంటూ
“మాటలు పెక్కాడితివి పోటుమగలు వినఁగ నింకఁ బోవుట దగదె…” అని ఎత్తిపొడుస్తాడు.
— విరాటపర్వము, పంచమాశ్వాసము, 88–89.
మీరు “ఘోషయాత్రలో” అన్నారేమిటా అని అరణ్యపర్వంలో ఘోషయాత్ర ఘట్టాన్ని చదివాను.
పాండవుల అజ్ఞాతవాసానికి ముందు, గోవుల మందలను పరిరక్షించే నెపంతో కౌరవులు ద్వైతవనానికి వెళ్ళి, గంధర్వుల చేతిలో పరాభవం పాలవుతారు. కర్ణుడు యుద్ధభూమి నుంచి తొలగిపోతాడు; దుర్యోధనుడు బందీ అవుతాడు; చివరకు పాండవులే అతణ్ణి విడిపిస్తారు.
ఆ అవమానంతో దుర్యోధనుడు హస్తినాపురానికి తిరిగి వెళ్ళడానికి సిగ్గుపడి ప్రాయోపవేశానికి సిద్ధపడతాడు. అప్పుడు పాతాళంలోని దైత్యులు భీష్మద్రోణాదులు పాండవపక్షాన్ని నాశనం చేస్తారనీ, కర్ణునిలో నరకాసురాంశం ప్రవేశించి కృష్ణార్జునులతో యుద్ధం చేస్తాడనీ చెప్పి అతనికి విజయంపై ఆశ కలిగిస్తారు.
ఆ తరువాత కర్ణుడు కూడా దుర్యోధనుడికి నేరుగా ఒక ప్రతిజ్ఞ చేస్తాడు:
తిక్కన భావాన్ని తీసుకొని, కర్ణుడి పూర్వప్రతిజ్ఞకు కూడా ప్రతిధ్వని కలిగించడం సముద్రాల ప్రతిభకు మంచి ఉదాహరణ. తన ఆయుధాన్ని తాకి ప్రతిజ్ఞ చేశాడు కాబట్టి, అర్జునుణ్ణి జయించగలననే బలమైన నమ్మకం కర్ణుడికి ఉంది.
మీరు చెప్పినట్లు, దుర్యోధనుడి పాండవద్వేషాన్ని రెచ్చగొట్టడంలో కర్ణుడి పాత్రకు ఘోషయాత్రలోనే స్పష్టమైన ఉదాహరణ కనిపిస్తుంది:
కర్ణుడి వ్యక్తిత్వంలో మరో కోణం కీర్తి, గౌరవాల పట్ల అతనికున్న పట్టుదల. ఇక్కడ కీర్తి అంటే పేరు ప్రతిష్ఠల కోసం ప్రాకులాడటం కాదు; అపకీర్తితో జీవించడం కంటే మరణమే మేలన్న వీరధర్మ భావన. ఇంద్రుడు కవచకుండలాలు అడగబోతున్నాడని సూర్యుడు స్వయంగా హెచ్చరించి, వాటిని ఇవ్వవద్దని చెప్పినా కర్ణుడు వినడు:
“కీర్తి విడువఁజాలఁ; గీర్తితో మెలఁగంగఁ
జావు వచ్చెనేనిఁ జత్తుఁ; గాని
జగములోన నెల్ల ‘సడికంటెఁ జావు మే’
లనఁగఁ బరఁగు మాట యనఘ! వినవె?”
కర్ణుడికి దుర్యోధనుడిపట్ల commitment లేదని అనలేము. అది అతని వ్యక్తిత్వంలో ముఖ్యమైన అంశమే. కృష్ణుడు కర్ణుడికి అతని జన్మరహస్యం చెప్పి, పాండవుల అగ్రజుడిగా వచ్చి రాజ్యాన్ని స్వీకరించమన్నప్పుడు కర్ణుడు అంటాడు:
సూతసుతుండు వీఁ డనక సూనుల తమ్ములకంటె నాకు సం
ప్రీతియొనర్చి తేజమును బెంపును నాఁటికినాఁటి కగ్గలం
బై తనరార నన్నుఁ దనయంతటి మానిసిఁ జేసియుండ నే
నేతగవూఁది యా కురుకులేశ్వరుఁ బాయుదు? ముట్టవచ్చినన్.
కానీ అతని ప్రవర్తన అంతటినీ దుర్యోధనుడిపట్ల ఉన్న ఆ ఒక్క నిబద్ధతతోనే వివరించలేము. అర్జునుడితో వైరం, పాండవుల పట్ల ద్వేషం, తన శౌర్యాన్ని నిరూపించుకోవాలనే పట్టుదల, కీర్తి–గౌరవాలపట్ల అతనికున్న మక్కువ — ఇవన్నీ ఆ నిబద్ధతతో కలిసే అతణ్ణి నడిపించాయి.
ఆ సంక్లిష్టతే కర్ణుడిని మహాభారతంలోని ఆసక్తికరమైన పాత్రల్లో ఒకణ్ణి చేసిందేమో.
‘ఘోష’ అంటే ‘ఆవులమంద’ అని తెలుసుకునే అవకాశం కల్పించినందుకు కృతజ్ఞతలతో,
కొడవళ్ళ హనుమంతరావు
ఈ విషయం కూడా సందేహాస్పదమైనదే నండీ. కర్ణుడి కథను పరిశీలిస్తే అర్జునునితో మొదటినుండీ (ఇద్దరూ ద్రోణశిష్యులే!) తానేర్పరచుకున్న వైరాన్ని కొనసాగించేందుకు దుర్యోధనుడి ప్రాపకాన్ని ఉపయోగించుకున్నాడే కాని నిజాయితీగా ఉన్నాడని చెప్పటం అస్సలు కుదరదు. కర్ణుడి తల భారతం అని ఒక నానుడి ఉంది. నిత్యం అర్జునుని ముండు తేలిపోతూనే, యుద్ధరంగం నుండి అలవాటుగా పారిపోతూనే సాకులు చెపుతూ దుర్యోధనుడిని మాయలో ముంచి నమ్మించి యుధ్ధానికి పురికొల్పటం మినహా ఆకర్ణుడి గొప్పదనం మరేమీ లేదంటే అతిశయోక్తి కాదు.
ఘోషయాత్రలో కర్ణుడితో అర్జునుడు అన్నమాట చూడండి.
ప్రేలితి వెన్నొ మార్లు కురువీరుల ముందట నేనొకండనే
చాలుదు నద్జునుం గెలువ సంగరమందని నేదు నీదు వి
ద్యాలవదుర్విదగ్ధత బయల్పడు కాలము దాపురించె నిన్
కాలుని ప్రోలి కంపెదను కర్ణ రణాంగణ మందు నిల్వుమా
గప్పాలు కొట్టటం యుద్ధనుండి తప్పుకోవటం నీస్వభావం అని కర్ణుణ్ణి అర్జునుడు ఎత్తిపొడిచాడు. ఈవిధంగా ఉంటూనే, దుర్యోధనుడికి ప్రీతి కలిగించటానికి దురుక్తులు పలుకటం – ఇదే కర్ణ్ణుని స్వభావం. తాను చాలనని అనుభవపూర్వకంగా సూటిగా తెలిసిన వాడే కర్ణుడు. ఆవిషయాన్ని స్వయంగా తనను నమ్మునున్న దుర్యోధనుడికి నిజం విశదపరచి ఉంటే యుధ్ధం జరుగకపోయేదేమో కదా!
కర్ణభారం వంటి రచనలను సాహిత్యదృష్టితో కాక ధార్మికదృష్టితో చూసేవారు తప్పుపట్టే అవకాశం తప్పక ఉంటుందనే అనుకుంటాను.
భాసుడిపై సాహిత్య అకాడెమీ వారి మోనోగ్రాఫులో “కర్ణభార కథావస్తువు మహాభారతం నుండి గ్రహింపబడినది. అత్య ల్పమైన భేదాలతో పాత్రచిత్రణ కూడా భారతానుసారంగానే జరిగినది. మహాభారతం ప్రకారం ఈ సంఘటన యుద్ధానికి చాలా ముందుగానే జరిగింది. అయితే, భాసుడు కాలమూ, స్థానమూ కూడా మార్చాడు. కర్ణుడు తనకున్న ఏకైక ఆత్మరక్షణ సాధనాన్ని, దాని అవసరం ఎంతో ఎక్కువగా ఉన్న సమయంలో, అది లేని లోటు ఎక్కువగా కనబడే రణభూమిలో, దానం చేసి వేయడం ఆతని దానవీరత్వానికి వైశిష్ట్యాన్ని సమకూరుస్తుంది.” అని అంటూ మెచ్చుకోలుగానే చెబుతారు. కథ కాస్తా ప్రీచీగా ఉన్నదని, బహుశా ఇది భాసుడి తొలి రచనల్లో ఒకటై ఉంటుందని మాత్రం విమర్శించారు: “ఈ రూపకంలో స్పష్టంగా కనబడే నీతిబోధన దృష్టీ, కవి చాతుర్యాన్ని సూచించే నూతన కల్పనలేవీ దీనిలో లేకపోవడమూ, వీటిని పట్టి, భాసుడు నాతిపరిణత వయస్కుడుగా ఉన్నప్పుడు ఈ రచన చేసి నాడని తెలుస్తూన్నది.” (మూలం:వి.వేంకటాచలం; అనువాదం: పుల్లెల శ్రీరామచంద్రుడు)
: “కర్ణుడు నిస్సందేహంగా చాలా ఆసక్తికరమైన పాత్ర” మహాభారతేతిహాసంలో.”_శ్రీశ్యామల రావు- Only for his commitment to duryOdhana “and to his social “sUtaputra ‘ status as described by తిరుపతి-వెంకటకవులు “సూతుని చేతికిన్ దొరికి…….” నమస్కారాలతో -తః తః
ఈ కధ ఇంతకు ముందు చదివిన వాటివంటిదే. వాటిలో తండ్రి లేదా తల్లి చివర్లో ఎదురు తిరుగుతారు మనసు మార్చుకోలేక. ఇక్కడ కొడుకు. పెద్దగా కధంటూ ఏమీ లేకపోయినా రాసిన భాష చదివించింది.
ఆగస్టు 2026 గురించి మంథా వీరభద్రం అభిప్రాయం:
08/14/2026 6:01 pm
వెనుకటికి హుసేసుచెఱువు కట్ట మీద ఉండే తెలుగు వెలుగుల విగ్రహాలున్న తావుకు “తెలుగు వెలుగుల మూర్తి నిక్షిప్త కళా ప్రాంగణం” అని ఉండేదట కదా!
మూర్తులు నిక్షిప్తం చేయవు కదా, అది “… నిక్షిప్త మూర్తి కళా ప్రాంగణం” అని ఉండాలని రవ్వా శ్రీహరి గారు వ్రాసారు.
కర్ణభారం – సమూలానువాదం గురించి తః తః అభిప్రాయం:
08/13/2026 6:26 am
కొడవళ్ళవారికి : మీనుంచి నేర్చుకోవలసినది ఎంతో ఉంది.
శ్రీ శ్రీనివాస్ వురుపుటూరి:. నేను ఐతిహాసికంగా చూశాను. (కొంత దగ్గరగా కొంత -కొంత దూరంగా). Chat ను అడిగాను Iago ను మంచివానిగా చూపిస్తూ వచ్చిన — షేక్స్పియర్ నాటక విమర్శలు గా కాక – కల్పనాత్మక రచనలేవైనా ఉన్నయా? అని
ChaT Gpt సమాధానం:
Iago imaginatively rehabilitated
I, Iago
Author: Nicole Galland
First published: 2012
Publisher: William Morrow, an imprint of HarperCollins Publishers, New York
Genre: Historical/literary novel
Original work: 370 pages in the first edition.
I, Iago bibliographic record
This is, in my view, the clearest answer for Iago.
Galland does not merely write an essay saying, “Iago has been misunderstood.” She invents an imaginative biography and gives him a childhood, friendships, ambitions, injuries and experiences that gradually produce the man encountered in Othello. The publisher itself describes it as a retelling in which Iago’s “true” motivations are imaginatively revealed.
నమస్కారాలతో -తఃతః
భారతీయ ఖగోళ సంప్రదాయం – ఆర్యభట-I కల్పనాశక్తి గురించి ఉప్పలూరి ఆత్రేయ శర్మ అభిప్రాయం:
08/13/2026 1:34 am
చంద్ర, సూర్య, గ్రహణ, విషయాలనెన్నిటినో మన భారతీయ శాస్త్రజ్ఞులు ఆ కాలంలోనే, ఈ నాటి యాంత్రిక పరికరాలు లేని ఆ నాటి కాలంలోనే…నిశితంగా పరిశీలించి, పరిశోధన చేసిన విషయాలెన్నిటికో ఈనాటి శాస్త్రీయ సమర్థన కలిగిన అంశాలను వెలిదీసి కూలంకషంగా విశదీకరించిన మనలోని “సూర్య” అంశ అయిన నౌడూరి సూర్యనారాయణ మూర్తికి హార్దిక అభినందనలు, వినమ్ర కృతజ్ఞతలు. గతానికి, వర్తమానానికి వారధిగా మరుగున పడి ఉన్న ఇటువంటి మన భారతీయ పరిశోధనాంశాలను బయటకు తీసుకు వచ్చే కృషి నిరంతరం కొనసాగుతూనే ఉండాలి.
కర్ణభారం – సమూలానువాదం గురించి కొడవళ్ళ హనుమంతరావు అభిప్రాయం:
08/12/2026 9:12 pm
తాడిగడప గారూ,
మీరు ఉదహరించిన పద్యం నాలో కుతూహలం రేకెత్తించింది.
నర్తనశాల సినిమాలోని పద్యాలు విని ఆనందించి, కొన్నేళ్ల క్రితం తిక్కన విరాటపర్వం చదివి, “ప్రేలితి వెన్నొ మార్లు…” అన్న పద్యం తిక్కనది కాదనీ, సముద్రాలదనీ తెలుసుకున్నాను. సినిమాలో అది ఉత్తర గోగ్రహణంలో కర్ణార్జునుల యుద్ధసందర్భంలో వస్తుంది. తిక్కన భారతంలో ఆ సందర్భంలో అర్జునుడు కర్ణుడితో,
“సభలఁ బలుకు దీవు సరిలేరు నా కని; యిదె రణంబు వచ్చె…” అంటూ
“మాటలు పెక్కాడితివి పోటుమగలు వినఁగ నింకఁ బోవుట దగదె…” అని ఎత్తిపొడుస్తాడు.
— విరాటపర్వము, పంచమాశ్వాసము, 88–89.
మీరు “ఘోషయాత్రలో” అన్నారేమిటా అని అరణ్యపర్వంలో ఘోషయాత్ర ఘట్టాన్ని చదివాను.
పాండవుల అజ్ఞాతవాసానికి ముందు, గోవుల మందలను పరిరక్షించే నెపంతో కౌరవులు ద్వైతవనానికి వెళ్ళి, గంధర్వుల చేతిలో పరాభవం పాలవుతారు. కర్ణుడు యుద్ధభూమి నుంచి తొలగిపోతాడు; దుర్యోధనుడు బందీ అవుతాడు; చివరకు పాండవులే అతణ్ణి విడిపిస్తారు.
ఆ అవమానంతో దుర్యోధనుడు హస్తినాపురానికి తిరిగి వెళ్ళడానికి సిగ్గుపడి ప్రాయోపవేశానికి సిద్ధపడతాడు. అప్పుడు పాతాళంలోని దైత్యులు భీష్మద్రోణాదులు పాండవపక్షాన్ని నాశనం చేస్తారనీ, కర్ణునిలో నరకాసురాంశం ప్రవేశించి కృష్ణార్జునులతో యుద్ధం చేస్తాడనీ చెప్పి అతనికి విజయంపై ఆశ కలిగిస్తారు.
ఆ తరువాత కర్ణుడు కూడా దుర్యోధనుడికి నేరుగా ఒక ప్రతిజ్ఞ చేస్తాడు:
“మది నర్జునుఁ జూచి భయం
బొదవినయది నీకు; వాని నుగ్రరణమునం
బదునాలవయేఁడు జయించెద;
నాయుధ మంటి ప్రతిన సేసితి నధిపా!”
— అరణ్యపర్వము, షష్ఠాశ్వాసము, 55.
తిక్కన భావాన్ని తీసుకొని, కర్ణుడి పూర్వప్రతిజ్ఞకు కూడా ప్రతిధ్వని కలిగించడం సముద్రాల ప్రతిభకు మంచి ఉదాహరణ. తన ఆయుధాన్ని తాకి ప్రతిజ్ఞ చేశాడు కాబట్టి, అర్జునుణ్ణి జయించగలననే బలమైన నమ్మకం కర్ణుడికి ఉంది.
మీరు చెప్పినట్లు, దుర్యోధనుడి పాండవద్వేషాన్ని రెచ్చగొట్టడంలో కర్ణుడి పాత్రకు ఘోషయాత్రలోనే స్పష్టమైన ఉదాహరణ కనిపిస్తుంది:
“ధన ధాన్య పుత్త్ర బాంధవ
జనలాభంబులును దలఁప సరిగావు సుఖం
బునఁ దాను దనరి శత్రులు
ఘనతర దుఃఖముల నుండఁ గని యలరుటకున్.”
— అరణ్యపర్వము, పంచమాశ్వాసము, 348.
కర్ణుడి వ్యక్తిత్వంలో మరో కోణం కీర్తి, గౌరవాల పట్ల అతనికున్న పట్టుదల. ఇక్కడ కీర్తి అంటే పేరు ప్రతిష్ఠల కోసం ప్రాకులాడటం కాదు; అపకీర్తితో జీవించడం కంటే మరణమే మేలన్న వీరధర్మ భావన. ఇంద్రుడు కవచకుండలాలు అడగబోతున్నాడని సూర్యుడు స్వయంగా హెచ్చరించి, వాటిని ఇవ్వవద్దని చెప్పినా కర్ణుడు వినడు:
“కీర్తి విడువఁజాలఁ; గీర్తితో మెలఁగంగఁ
జావు వచ్చెనేనిఁ జత్తుఁ; గాని
జగములోన నెల్ల ‘సడికంటెఁ జావు మే’
లనఁగఁ బరఁగు మాట యనఘ! వినవె?”
— అరణ్యపర్వము, సప్తమాశ్వాసము, 293.
కర్ణుడికి దుర్యోధనుడిపట్ల commitment లేదని అనలేము. అది అతని వ్యక్తిత్వంలో ముఖ్యమైన అంశమే. కృష్ణుడు కర్ణుడికి అతని జన్మరహస్యం చెప్పి, పాండవుల అగ్రజుడిగా వచ్చి రాజ్యాన్ని స్వీకరించమన్నప్పుడు కర్ణుడు అంటాడు:
సూతసుతుండు వీఁ డనక సూనుల తమ్ములకంటె నాకు సం
ప్రీతియొనర్చి తేజమును బెంపును నాఁటికినాఁటి కగ్గలం
బై తనరార నన్నుఁ దనయంతటి మానిసిఁ జేసియుండ నే
నేతగవూఁది యా కురుకులేశ్వరుఁ బాయుదు? ముట్టవచ్చినన్.
నను నయ్యర్జునునకు నెదురని పెద్దయు నమ్మియుండు నక్కట! దుర్యో
ధనుఁ; డా నమ్మిగ వమ్ముగఁ జనునే పాండవులఁ గలయఁ జన నా కనఘా!
— ఉద్యోగపర్వము, చతుర్థాశ్వాసము, 39–40.
కానీ అతని ప్రవర్తన అంతటినీ దుర్యోధనుడిపట్ల ఉన్న ఆ ఒక్క నిబద్ధతతోనే వివరించలేము. అర్జునుడితో వైరం, పాండవుల పట్ల ద్వేషం, తన శౌర్యాన్ని నిరూపించుకోవాలనే పట్టుదల, కీర్తి–గౌరవాలపట్ల అతనికున్న మక్కువ — ఇవన్నీ ఆ నిబద్ధతతో కలిసే అతణ్ణి నడిపించాయి.
ఆ సంక్లిష్టతే కర్ణుడిని మహాభారతంలోని ఆసక్తికరమైన పాత్రల్లో ఒకణ్ణి చేసిందేమో.
‘ఘోష’ అంటే ‘ఆవులమంద’ అని తెలుసుకునే అవకాశం కల్పించినందుకు కృతజ్ఞతలతో,
కొడవళ్ళ హనుమంతరావు
కర్ణభారం – సమూలానువాదం గురించి తాడిగడప శ్యామలరావు అభిప్రాయం:
08/12/2026 12:45 pm
“Only for his commitment to duryOdhana”
ఈ విషయం కూడా సందేహాస్పదమైనదే నండీ. కర్ణుడి కథను పరిశీలిస్తే అర్జునునితో మొదటినుండీ (ఇద్దరూ ద్రోణశిష్యులే!) తానేర్పరచుకున్న వైరాన్ని కొనసాగించేందుకు దుర్యోధనుడి ప్రాపకాన్ని ఉపయోగించుకున్నాడే కాని నిజాయితీగా ఉన్నాడని చెప్పటం అస్సలు కుదరదు. కర్ణుడి తల భారతం అని ఒక నానుడి ఉంది. నిత్యం అర్జునుని ముండు తేలిపోతూనే, యుద్ధరంగం నుండి అలవాటుగా పారిపోతూనే సాకులు చెపుతూ దుర్యోధనుడిని మాయలో ముంచి నమ్మించి యుధ్ధానికి పురికొల్పటం మినహా ఆకర్ణుడి గొప్పదనం మరేమీ లేదంటే అతిశయోక్తి కాదు.
ఘోషయాత్రలో కర్ణుడితో అర్జునుడు అన్నమాట చూడండి.
ప్రేలితి వెన్నొ మార్లు కురువీరుల ముందట నేనొకండనే
చాలుదు నద్జునుం గెలువ సంగరమందని నేదు నీదు వి
ద్యాలవదుర్విదగ్ధత బయల్పడు కాలము దాపురించె నిన్
కాలుని ప్రోలి కంపెదను కర్ణ రణాంగణ మందు నిల్వుమా
గప్పాలు కొట్టటం యుద్ధనుండి తప్పుకోవటం నీస్వభావం అని కర్ణుణ్ణి అర్జునుడు ఎత్తిపొడిచాడు. ఈవిధంగా ఉంటూనే, దుర్యోధనుడికి ప్రీతి కలిగించటానికి దురుక్తులు పలుకటం – ఇదే కర్ణ్ణుని స్వభావం. తాను చాలనని అనుభవపూర్వకంగా సూటిగా తెలిసిన వాడే కర్ణుడు. ఆవిషయాన్ని స్వయంగా తనను నమ్మునున్న దుర్యోధనుడికి నిజం విశదపరచి ఉంటే యుధ్ధం జరుగకపోయేదేమో కదా!
కర్ణభారం – సమూలానువాదం గురించి Srinivas Vuruputuri అభిప్రాయం:
08/12/2026 9:06 am
తఃతః గారికి
కర్ణభారం వంటి రచనలను సాహిత్యదృష్టితో కాక ధార్మికదృష్టితో చూసేవారు తప్పుపట్టే అవకాశం తప్పక ఉంటుందనే అనుకుంటాను.
భాసుడిపై సాహిత్య అకాడెమీ వారి మోనోగ్రాఫులో “కర్ణభార కథావస్తువు మహాభారతం నుండి గ్రహింపబడినది. అత్య ల్పమైన భేదాలతో పాత్రచిత్రణ కూడా భారతానుసారంగానే జరిగినది. మహాభారతం ప్రకారం ఈ సంఘటన యుద్ధానికి చాలా ముందుగానే జరిగింది. అయితే, భాసుడు కాలమూ, స్థానమూ కూడా మార్చాడు. కర్ణుడు తనకున్న ఏకైక ఆత్మరక్షణ సాధనాన్ని, దాని అవసరం ఎంతో ఎక్కువగా ఉన్న సమయంలో, అది లేని లోటు ఎక్కువగా కనబడే రణభూమిలో, దానం చేసి వేయడం ఆతని దానవీరత్వానికి వైశిష్ట్యాన్ని సమకూరుస్తుంది.” అని అంటూ మెచ్చుకోలుగానే చెబుతారు. కథ కాస్తా ప్రీచీగా ఉన్నదని, బహుశా ఇది భాసుడి తొలి రచనల్లో ఒకటై ఉంటుందని మాత్రం విమర్శించారు: “ఈ రూపకంలో స్పష్టంగా కనబడే నీతిబోధన దృష్టీ, కవి చాతుర్యాన్ని సూచించే నూతన కల్పనలేవీ దీనిలో లేకపోవడమూ, వీటిని పట్టి, భాసుడు నాతిపరిణత వయస్కుడుగా ఉన్నప్పుడు ఈ రచన చేసి నాడని తెలుస్తూన్నది.” (మూలం:వి.వేంకటాచలం; అనువాదం: పుల్లెల శ్రీరామచంద్రుడు)
శ్రీనివాస్ వురుపుటూరి
కర్ణభారం – సమూలానువాదం గురించి తః తః అభిప్రాయం:
08/12/2026 3:29 am
: “కర్ణుడు నిస్సందేహంగా చాలా ఆసక్తికరమైన పాత్ర” మహాభారతేతిహాసంలో.”_శ్రీశ్యామల రావు- Only for his commitment to duryOdhana “and to his social “sUtaputra ‘ status as described by తిరుపతి-వెంకటకవులు “సూతుని చేతికిన్ దొరికి…….” నమస్కారాలతో -తః తః
పరీక్ష గురించి శర్మ దంతుర్తి అభిప్రాయం:
08/11/2026 5:03 pm
ఈ కధ ఇంతకు ముందు చదివిన వాటివంటిదే. వాటిలో తండ్రి లేదా తల్లి చివర్లో ఎదురు తిరుగుతారు మనసు మార్చుకోలేక. ఇక్కడ కొడుకు. పెద్దగా కధంటూ ఏమీ లేకపోయినా రాసిన భాష చదివించింది.
కర్ణభారం – సమూలానువాదం గురించి తాడిగడప శ్యామలరావు అభిప్రాయం:
08/11/2026 9:39 am
ఒకరు చెప్పనేల నొక్కనాటికి గూడ
కాడు సజ్జనుండు కర్ణు డతని
గొప్పచెప్పగోరి గూర్చిన కృతులచే
వాని కెట్లు కలుగు లేని గొప్ప
అదలా ఉండగా, కర్ణుడు నిస్సందేహంగా చాలా ఆసక్తికరమైన పాత్ర మహాభారతేతిహాసంలో.
చిన్నదో పెద్దదో ఇపుడే చెప్పలేను కాని, నేను కూడా కర్ణుడిని ప్రధాన పాత్రగా నిలిపి ఒక నాటిక (నాటకం?) వ్రాయాలని అనుకుంటున్నాను.
ఇపుడు నాకు అంతా తీరిక సమయమే కదా! వెంటనే మొదలుపెడతాను.
ఇలియాడ్: రణరంగం-I గురించి Manoj kumar cheruku అభిప్రాయం:
08/11/2026 7:16 am
నమస్కారం అండి, నేను ఎంతో కాలంగా చదవాలని అనుకుంటున్న ఇలియాడ్ ను తెలుగు లో చక్కగా అందజేస్తున్న మీకు నా ధన్యవాదాలు.