ఆటలాడీ, ఆడీ పరుగున వచ్చి
అమ్మని కావలించుకుంటావు చూసావా
అక్కడ నువ్వు నువ్వుగా ఉంటావు

యవ్వనంలో స్నేహితుని భుజం మీది చేయిలోనో,
ప్రియురాలి చూపులోనో కరిగిపోయినపుడూ,
జీవననేస్తం తొలి కౌగిళ్ల నమ్మకమైన స్పర్శలో,
బిడ్డల అమాయకపు లేత చూపుల్లో,
వాళ్ళు నీ కొనసాగింపనే ఉద్వేగంలోనూ
నువ్వుగా ఉంటావు

స్థిమితంగా ఉన్నపుడు
దయగా నీలోపలికి చేరే బంగారు ఎండలోనో,
వెండి వెన్నెల లోనో, కాటుక కన్నుల వంటి చీకటిలోనో,
ఉండి ఉండి, నేనున్నాను కదా అని వీచే గాలితెరలోనో,
వేగిన గాలిలోంచి పసిపాప చిరునవ్వులా జారే
చల్లని వాన చినుకులోనో,
వానచినుకు పుష్పించే ఇంద్రధనువులోనో,
వాన తరువాత నేలలోంచి పూచే ఇంద్రధనువులలోనో
నువు మెల్లగా, సముద్రంలోకి మరలిపోయే అలలా కరిగిపోతున్నపుడు నీకు నువు ఉంటావు

వేసవి నీడలోనూ, దుఃఖార్తుడి తృప్తిలోనూ,
కఠినులలో కలిగే పశ్చాత్తాపపు కదలికలోనూ,
సమస్తాన్నీ ప్రేమించే మహనీయుల చూపులోనూ,
చెట్ల ఆకుల్ని కదలీ, కదలించని మెల్లని గాలితెరలోనూ,
వాసంత కోయిల మధ్యాహ్నపు బద్దకపు పాటలోనూ,
ఇంకా, అనేక మృదువైన సమయాల,
జీవితం ఊరికే గాలితెరలా తాకిపోయే వేళల
నువు అక్కడే మెలకువగా,
కెరటం అంచున మెరిసే వెన్నెలలా నిలిచి ఉంటావు

ఇవన్నీ సరే,
నువు నువ్వుగా ఎప్పుడూ ఉన్నావు కదా,
వీటన్నిటికీ ఇక్కడేం పని అంటారెవరో
ఎవరా అని వెనుతిరిగి చూస్తే తాకుతుంది
ఏదో మృదువైన, బలమైన, లోతైన నిశ్శబ్దం
బహుశా, నువ్వు.