నీకేమీ కాని, నీతో అంత దగ్గరితనమూ లేని
ఓ పెద్దాయన విషయాలు తరచి తరచి అడుగుతూ
నువ్వు చేసిన ఒకానొక పనికి తల్లడిల్లి
ఆ పని తన కొడుకో, కూతురో చేసినట్టు
నిన్ను గట్టిగా మందలించాక

తలుపు చాటున నక్కిన భావం
మధుపాత్రలో దూకి చచ్చిపోయింది.
వీధికుక్క అరుపులకు భయపడి,
పల్లకిలో ఊరేగుతున్న ఆశయాలు
ముద్దగా వాకిలిలో కూలబడ్డాయి.

తెల్ల మబ్బు తునక
ఇటు నుంచి అటు
రహస్యమేదో తేలుతూ ఇలా!

పొట్ట విచ్చిన పుచ్చపూలను
రివ్వు రివ్వున రువ్వినట్టుగ
నవ్వుజల్లులు కురియు వెన్నెల
నీడలో అభిసారిక!

నాలుగు కాళ్ళు
ఇద్దరు మనుషులు
పెనవేసుకున్న ప్రబంధ దృశ్యం

నిశ్శబ్దం ఎక్కడ?
పురుగుదో పిట్టదో
ఏదో ఒక పాట
వినిపిస్తునే ఉంటుంది

పోయిన జన్మలో నీ అమ్మనైనందుకు
ఋణం తీర్చుకుంటున్నావో
మల్లొచ్చే జన్మలో నీకు అమ్మనై
ఋణం తీర్చుకోవాల్నో

పచ్చలైటు పడినప్పుడల్లా
యాక్సిలేటర్ రైజ్ చేయడానికి
మనసు ఒక యంత్రం కాదు

నేల నెలత పచ్చి బాలింత
మూలకున్న నాగలి
పావురంగా రైతు భుజం ఎక్కింది

తెలతెలవారే ముందు
అలలు లేని కొలను

పదం ఎప్పటికైనా
పదును తేలుతుంది
జంత్ర ధ్వనితో
ద్వీపాలు తరిస్తుంది

బాలుడొక్కడు బలిమి విసరగ
సాగరమ్మున క్రుంగి మునుగక
నలల తేలెడు బంతి కరణిని
బెడగె నెఱ్ఱని బింబమచటన్.

కళ్లెదురుగానే వున్నా,
కొన్నిసార్లు ఊహించుకుంటాను నిన్ను.
నా ముందున్నప్పటికంటే మిక్కిలి సంతోషంగా వున్నట్టు.

నీరెండవేళ తేయాకు తోటలో రికామీగా తిరిగినట్టు,
సౌందర్యవతి ముఖాన్ని చంద్రోదయానికి అర్పించినట్టు,
చేప గగనాన్ని పలకరించి నదిలో మునిగినట్టు,
భూమి సారం పూలరేకుల్లా విప్పారి

గాయపడ్డ మాటలన్నింటినీ దాచుకుని
రెండు దోసిళ్ళలో నింపుకుని
మహానిశ్శబ్దాన్ని నిర్మించుకున్నాను

శాంతి మంత్రమేదో దొరికేంతలో
మళ్ళీ నువ్వు…

మధ్య జీవితాన్ని వదిలేస్తే
పుట్టుకకి, మరణానికి
విషచషకం
మతమొక్కటే