ఎన్నున్నా
ఆటుపోట్ల
దేహాల సముద్రంలో
అసంఖ్యాక శ్వాసల నౌకలు

తమిస్ర సహస్రాలు గడిచేక
సహస్రకిరణాల సవితృ దర్శనం
శాంతి మంత్రానికి
సమయం వస్తుంది

తన చిట్టి చిట్టి చేతలతో
ముద్దు ముద్దు మాటలతో
ఆమె అడుగు పెట్టగానే పెద్ద
దర్వాజకు
పచ్చని మామిడాకు తోరణం
కట్టి
పెద్ద కడపను
పూదిచ్చినట్టయింది

దానిలో కొందరు ప్రేమా దయా నింపుతారు
కొందరు అసూయా ద్వేషాలు లోనికి పంపుతారు

అమవస పద్మవ్యూహంలో నక్కిన
కౌముదీ సౌభద్రం సినీవాలి
అబద్ధాల చక్రవ్యూహంలో చిక్కిన
ఒంటరి అభిమన్యం నిజం- వాలీ, సోలీ!

మాకు రెక్కలున్నాయి, ఊహల్లేవు,
నీకు ఊహలున్నాయి, రెక్కల్లేవు,
నీ ఊహలకి మా రెక్కలు తగిలించి
మనదైన మాంత్రికనగరం సృష్టించుకుందామనా?

ఇన్నాళ్ళుగా అల్లుకున్న
మల్లెపందిరి పరిమళం
గదులన్నిటిలో తాజాగా గుప్పుమంటోంది

ఎక్కడి నుండో-
ఎగిరివచ్చిన పిట్టలు,
గుంపులుగా మూగినట్టు
కొమ్మలపై వాలినట్టు

సూర్యుణ్ణి మాయం చేసి
సుదీర్ఘ కాలం ముసురు
ఎక్కడెక్కడ చూసినా
చిక్కటి టీ రంగు నీరు

ప్రపంచం ఎంత పొడుగు పొడుపు కథ!
మట్టికణంలో ప్రాణం నాటిన
నిసర్గ జీవసూత్రమేదో
మహావిశ్వానికి పురుడు పోయడం
ఏ అదృశ్య తెర మీద కనిపిస్తుంది?

మేఘాలదేముంది,
వస్తూంటాయి, కమ్ముకుంటాయి
ఏమీ ఎరగనట్టు జారుకుంటాయి
నంగనాచులవి.

లోయల లోతుల్లోకి
తదేకంగా చూస్తూ…
ఒంటరి పిట్ట