కథలో నవ్యత ఉంది.
రచయిత చెప్పిన విషయం విన్న తర్వాత నా కీ సంఘటన గుర్తుకొస్తోంది.
నేను ఈ మధ్యనే మా వూరెళ్ళాను. రెండవ తరగతి చదువుతున్న మా తమ్ముడికి విషయ పరిజ్ఞానం లేకుండా కేవలం స్పెల్లింగ్ లను బట్టీ పట్టించడం నేను కూడా గమనించాను. ఏమి ఇంగ్లీషు మీడియం చదువులో ఏమో!
భావుకత కరవైపోతోన్న ఇవాళ్టి కాలంలో ఇంద్రాణి గారి కవిత ఆహ్లాదంగా
అన్పించింది. రోజూ మన చుట్టూ ఉండే చిన్న చిన్న అందాలని గమనించలేని
వేగపు బతుకైపోయి ఎవరైనా ‘పట్టుకో పట్టుకో” అని వెనకబడమంటూ..ఊరించే దృశ్యాలని చూపిస్తే “హమ్మయ్య” అని జీవించటానికి
ఇంత నమ్మకం కలగదూ!! అంత నమ్మకాన్నిచ్చింది ఈ కవిత. ఆమెకు అభినందనలు.
ఏడుస్తూ వుండిపోయాను పద్యం చదివి చాల సేపు. ఇన్ని మరణాలూ ఏమీ నేర్పవు మనకు. ఎప్పటికప్పుడు ‘అలవాటు కాని చీకటిలోనే, కొత్త కొత్త చీకట్లలోనే నిలబడ’క తప్పదు. మరణించిన వాళ్లూ ఏమీ నేర్పరు మనకు. చనిపోని ప్రేమను రగిల్చి వెళ్లడం తప్ప. అఫ్సర్, నీతో నొప్పిని పంచుకుంటున్నా, పంచుకోడానికి నొప్పి మాత్రమే వుంటం వల్ల.
హెచ్చార్కె
మంచి వ్యాసం. మద్రాస్ విశ్వవిద్యాలయంలో బయోఫిసిక్స్ ప్రాధ్యాపకులుగా ఉన్న డాక్టర్ శ్రీనివాసన్ గారు ఒకప్పుడు ఒక పేపర్లో చెప్పిందేమంటే (సాంబమూర్తిగారికి ఇందులో కృతజ్ఞతలు కూడా తెలిపారు, పేపరు రీప్రింటు ఎక్కడుందో వెదకాలి). రాగమాలికలకు ఉపయోగించే రాగాల స్వరాల frequencies మధ్య correlation coefficient ఎక్కువగా ఉంటే ఒక రాగంనుండి మరో రాగానికి వెళ్లడము సులభం అని. అందుకేనేమో సామాన్యంగా ఈ రాగాల మధ్య ఒక స్వరంలో మాత్రం మార్పు ఉంటే మధురంగా ఉంటుంది. అంటే ఇవి రాగాల మధ్య point mutation లాటి్ది అని అనుకొంటా 🙂
విధేయుడు – మోహన
కథనం బాగున్నది. నామటుకు మొదటి సగభాగం నిటారుగా కూర్చోని ఆసక్తిగా చదివాను, తర్వాత సీట్లోకి నెమ్మదిగా జారగిలబడటం మొదలు అయ్యింది. అయితే ఇక్కడ నివసిస్తున్న, అంటే నాకు తెలిసున్న తెలుగువారి కుటుంబాల్లో (భవదీయుడిది కూడా కలుపుకుని) ఈ క్రింది తరహా మాటలు నేను వినకపోవటం, చూడకపోవటం మూలానో ఏమో మరి … “శాండిల్య ఆఫీసుకు రెడీ అయిపోయి సిరియల్ తింటూ చెప్పాడు, “పూర్ణా, సాయంత్రం నీతో మాట్లాడాలి. కొంచెం ముందు రావడానికి ప్రయత్నిస్తావా” “షూర్ ” అన్నాన్నేను. ” – ఇలా ఇంకా కొన్ని , కథలో నాకు కృతకంగా కనపడ్డాయి. నాకు అలవాటు లేకపోవటం మూలాన..
కాకపోతే ఇక్కడి వారి జీవన విధానంలో కొన్ని పా(ర్)ట్లు తెలుగువారికి అన్వయించి చెప్పడానికి రచయిత్రి చేసిన ప్రయత్నం బాగున్నది. ఈ వాక్యాలు మటుకు బాగా నచ్చాయి – “ఆశల్ని మోసుకుంటూ వచ్చినవాళ్లు అర్థంతరంగా చచ్చిపోతే… నేను వాళ్లని పెట్టెల్లో పెట్టించి, ప్యాక్ చేయించి జాగ్రత్తగా తల్లిదండ్రులకూ పుట్టినూరికీ పంపించాలా? ఇవా మనం ఇక్కణ్నుంచి పంపేవి? ఇలాంటి కానుకలివ్వలేను పూర్ణా. అంతకుమించి… మనమూ అలాగయిపోతే…’’
ఒక ముఖ్యమైన విషయం పై మీ వ్యాసం ఇప్పుడు సందర్భానుసారంగా ఉంది.
“తెలుగు నాడి” ప్రచురణ ఆగిపోవటం విచారకరం. జంపాల చౌదరి గారు మిగిలిన సంపాదక వర్గం సభ్యులు గత ఐదేళ్ళగా చేసిన కృషికి అభినందనీయులు. తెలుగునాడి ఆఖరి సంచిక ఇంత తొందరగా చూస్తామని అనుకోని అమెరికా తెలుగు ప్రియులకి ఈ వార్త నిరాశని కలిగించింది అనటంలో సందేహం లేదు! కానీ ఈ పరిణామాల వెనుక ఉన్న శక్తులేవి? అన్న ప్రశ్న ఆలోచింపతగింది.
నిజమే! అమెరికలోనే కాక మరెన్నో చోట్ల అచ్చు పత్రికలకు మనుగడ కష్టమౌతోంది. కానీ, ఇది ఊహించని పరిణామమా? ప్రస్తుతం నడుస్తున్న ఆర్ధిక మాంధ్యమే పూర్తిగా ఈ పర్యవసానాలకి మూలమా? బహుశా కాదని నా అభిప్రాయం.
ఇంటర్నెట్ వాడకంలోకి వచ్చిన దగ్గర నుంచి, అమెరికాలో ఉన్న ఐటి రంగంలోని నిపుణులే, ఇంటర్నెట్ యొక్క విశ్వరూపాన్ని సరిగ్గా అంచనా వెయ్యలేకపోయారు. ఇప్పుడు మనం మన జీవితాల్లో చూస్తున్న ఇంటర్నెట్ ప్రభావం Tip of the Iceberg మాత్రమే! ఇంటర్నెట్లో ఇప్పుడు అనేక భాషల్లో (తెలుగుతో సహా) స్వచ్ఛందంగా నడపబడుతున్న అనేక వెబ్ పత్రికల ఆవిర్భావం, ఇంటర్నెట్ విశ్వరూపాల్లో ఒక అతి చిన్న అంశం మాత్రమే. ఇప్పుడు ఇరవై ఏళ్ల ప్రాంతంలో ఉన్న అమెరికా తెలుగు కుర్రకారు ఒక్క సెంటు కూడా ఖర్చు పెట్టకుండా ఇంటర్నెట్లో ఉచితంగా అన్ని రకాలైన సినిమాలు (తెలుగుతో సహా), సంగీతం ఆనందిస్తున్నారు. ఇది పది, పదిహేనేళ్ళ క్రితం ఊహించని పరిణామం.
వేలూరి వారి చివరాఖరి రెండు ప్రశ్నలకు నా జవాబు:
“తెలుగునాడి అంతర్జాలంలో కూడా ప్రచురిస్తే ఇంకా నిలిచి ఉండేదా?”. బహుశా అవును. అచ్చులో ఈ ప్రతికను తీసుకు రావడమే ఇప్పుడు ఏర్పడ్డ నిరాశ పరిణామానికి కారణం.
పెట్టె బయట గురించి రవిచంద్ర అభిప్రాయం:
07/01/2009 10:47 pm
కథలో నవ్యత ఉంది.
రచయిత చెప్పిన విషయం విన్న తర్వాత నా కీ సంఘటన గుర్తుకొస్తోంది.
నేను ఈ మధ్యనే మా వూరెళ్ళాను. రెండవ తరగతి చదువుతున్న మా తమ్ముడికి విషయ పరిజ్ఞానం లేకుండా కేవలం స్పెల్లింగ్ లను బట్టీ పట్టించడం నేను కూడా గమనించాను. ఏమి ఇంగ్లీషు మీడియం చదువులో ఏమో!
పట్టుకో పట్టుకో గురించి yasasvi అభిప్రాయం:
07/01/2009 9:06 pm
భావుకత కరవైపోతోన్న ఇవాళ్టి కాలంలో ఇంద్రాణి గారి కవిత ఆహ్లాదంగా
అన్పించింది. రోజూ మన చుట్టూ ఉండే చిన్న చిన్న అందాలని గమనించలేని
వేగపు బతుకైపోయి ఎవరైనా ‘పట్టుకో పట్టుకో” అని వెనకబడమంటూ..ఊరించే దృశ్యాలని చూపిస్తే “హమ్మయ్య” అని జీవించటానికి
ఇంత నమ్మకం కలగదూ!! అంత నమ్మకాన్నిచ్చింది ఈ కవిత. ఆమెకు అభినందనలు.
యశస్వి.
కొందరు స్నేహితులు… నాన్న… వొక అర్ధరాత్రి గురించి hrk అభిప్రాయం:
07/01/2009 5:08 pm
ఏడుస్తూ వుండిపోయాను పద్యం చదివి చాల సేపు. ఇన్ని మరణాలూ ఏమీ నేర్పవు మనకు. ఎప్పటికప్పుడు ‘అలవాటు కాని చీకటిలోనే, కొత్త కొత్త చీకట్లలోనే నిలబడ’క తప్పదు. మరణించిన వాళ్లూ ఏమీ నేర్పరు మనకు. చనిపోని ప్రేమను రగిల్చి వెళ్లడం తప్ప. అఫ్సర్, నీతో నొప్పిని పంచుకుంటున్నా, పంచుకోడానికి నొప్పి మాత్రమే వుంటం వల్ల.
హెచ్చార్కె
కొందరు స్నేహితులు… నాన్న… వొక అర్ధరాత్రి గురించి Seshagiri Rao Devaguptapu అభిప్రాయం:
07/01/2009 3:00 pm
చాలా బాగుంది మీ కవిత. హృదయ బాధ అనుభవించితె గానీ రాదిటు వంటి కవిత. భాదల మీద అభిప్రాయం చె ప్ప గ ల ధై ర్యం లే దు లే దు నాకు లే దు
శేషగిరి రావు.
రాగమాలిక గురించి mOhana అభిప్రాయం:
07/01/2009 11:49 am
మంచి వ్యాసం. మద్రాస్ విశ్వవిద్యాలయంలో బయోఫిసిక్స్ ప్రాధ్యాపకులుగా ఉన్న డాక్టర్ శ్రీనివాసన్ గారు ఒకప్పుడు ఒక పేపర్లో చెప్పిందేమంటే (సాంబమూర్తిగారికి ఇందులో కృతజ్ఞతలు కూడా తెలిపారు, పేపరు రీప్రింటు ఎక్కడుందో వెదకాలి). రాగమాలికలకు ఉపయోగించే రాగాల స్వరాల frequencies మధ్య correlation coefficient ఎక్కువగా ఉంటే ఒక రాగంనుండి మరో రాగానికి వెళ్లడము సులభం అని. అందుకేనేమో సామాన్యంగా ఈ రాగాల మధ్య ఒక స్వరంలో మాత్రం మార్పు ఉంటే మధురంగా ఉంటుంది. అంటే ఇవి రాగాల మధ్య point mutation లాటి్ది అని అనుకొంటా 🙂
విధేయుడు – మోహన
పట్టుకో పట్టుకో గురించి obul reddy అభిప్రాయం:
07/01/2009 9:42 am
కవితలో పదహారణాల భావుకత.. చక్కటి కవిత ..అభినందనలు !
ఈ కానుకనివ్వలేను గురించి Vamsi M Maganti అభిప్రాయం:
07/01/2009 8:15 am
కథనం బాగున్నది. నామటుకు మొదటి సగభాగం నిటారుగా కూర్చోని ఆసక్తిగా చదివాను, తర్వాత సీట్లోకి నెమ్మదిగా జారగిలబడటం మొదలు అయ్యింది. అయితే ఇక్కడ నివసిస్తున్న, అంటే నాకు తెలిసున్న తెలుగువారి కుటుంబాల్లో (భవదీయుడిది కూడా కలుపుకుని) ఈ క్రింది తరహా మాటలు నేను వినకపోవటం, చూడకపోవటం మూలానో ఏమో మరి … “శాండిల్య ఆఫీసుకు రెడీ అయిపోయి సిరియల్ తింటూ చెప్పాడు, “పూర్ణా, సాయంత్రం నీతో మాట్లాడాలి. కొంచెం ముందు రావడానికి ప్రయత్నిస్తావా” “షూర్ ” అన్నాన్నేను. ” – ఇలా ఇంకా కొన్ని , కథలో నాకు కృతకంగా కనపడ్డాయి. నాకు అలవాటు లేకపోవటం మూలాన..
కాకపోతే ఇక్కడి వారి జీవన విధానంలో కొన్ని పా(ర్)ట్లు తెలుగువారికి అన్వయించి చెప్పడానికి రచయిత్రి చేసిన ప్రయత్నం బాగున్నది. ఈ వాక్యాలు మటుకు బాగా నచ్చాయి – “ఆశల్ని మోసుకుంటూ వచ్చినవాళ్లు అర్థంతరంగా చచ్చిపోతే… నేను వాళ్లని పెట్టెల్లో పెట్టించి, ప్యాక్ చేయించి జాగ్రత్తగా తల్లిదండ్రులకూ పుట్టినూరికీ పంపించాలా? ఇవా మనం ఇక్కణ్నుంచి పంపేవి? ఇలాంటి కానుకలివ్వలేను పూర్ణా. అంతకుమించి… మనమూ అలాగయిపోతే…’’
అభినందనలు…
అంచులలో అందాలు గురించి Vamsi M Maganti అభిప్రాయం:
07/01/2009 6:47 am
JKM గారూ….ఇందుకే, ఇలాటివాటికే ఈమాట ప్రతి సంచికలోనూ, మిగతావి ఎలా ఉన్నా, చదివినా చదవకపోయినా – మీ వ్యాసాలకోసం నేను ఎదురు చూసేది…సహస్ర వందనాలు….
PS: Thankyou for the “దర్పణ సాదృశ్యము” picture too !.. :)..
అచ్చులో పత్రికలు అంతరిస్తాయా? గురించి విష్ణుభొట్ల లక్ష్మన్న అభిప్రాయం:
07/01/2009 6:05 am
వేలూరి గారికి:
ఒక ముఖ్యమైన విషయం పై మీ వ్యాసం ఇప్పుడు సందర్భానుసారంగా ఉంది.
“తెలుగు నాడి” ప్రచురణ ఆగిపోవటం విచారకరం. జంపాల చౌదరి గారు మిగిలిన సంపాదక వర్గం సభ్యులు గత ఐదేళ్ళగా చేసిన కృషికి అభినందనీయులు. తెలుగునాడి ఆఖరి సంచిక ఇంత తొందరగా చూస్తామని అనుకోని అమెరికా తెలుగు ప్రియులకి ఈ వార్త నిరాశని కలిగించింది అనటంలో సందేహం లేదు! కానీ ఈ పరిణామాల వెనుక ఉన్న శక్తులేవి? అన్న ప్రశ్న ఆలోచింపతగింది.
నిజమే! అమెరికలోనే కాక మరెన్నో చోట్ల అచ్చు పత్రికలకు మనుగడ కష్టమౌతోంది. కానీ, ఇది ఊహించని పరిణామమా? ప్రస్తుతం నడుస్తున్న ఆర్ధిక మాంధ్యమే పూర్తిగా ఈ పర్యవసానాలకి మూలమా? బహుశా కాదని నా అభిప్రాయం.
ఇంటర్నెట్ వాడకంలోకి వచ్చిన దగ్గర నుంచి, అమెరికాలో ఉన్న ఐటి రంగంలోని నిపుణులే, ఇంటర్నెట్ యొక్క విశ్వరూపాన్ని సరిగ్గా అంచనా వెయ్యలేకపోయారు. ఇప్పుడు మనం మన జీవితాల్లో చూస్తున్న ఇంటర్నెట్ ప్రభావం Tip of the Iceberg మాత్రమే! ఇంటర్నెట్లో ఇప్పుడు అనేక భాషల్లో (తెలుగుతో సహా) స్వచ్ఛందంగా నడపబడుతున్న అనేక వెబ్ పత్రికల ఆవిర్భావం, ఇంటర్నెట్ విశ్వరూపాల్లో ఒక అతి చిన్న అంశం మాత్రమే. ఇప్పుడు ఇరవై ఏళ్ల ప్రాంతంలో ఉన్న అమెరికా తెలుగు కుర్రకారు ఒక్క సెంటు కూడా ఖర్చు పెట్టకుండా ఇంటర్నెట్లో ఉచితంగా అన్ని రకాలైన సినిమాలు (తెలుగుతో సహా), సంగీతం ఆనందిస్తున్నారు. ఇది పది, పదిహేనేళ్ళ క్రితం ఊహించని పరిణామం.
వేలూరి వారి చివరాఖరి రెండు ప్రశ్నలకు నా జవాబు:
“తెలుగునాడి అంతర్జాలంలో కూడా ప్రచురిస్తే ఇంకా నిలిచి ఉండేదా?”. బహుశా అవును. అచ్చులో ఈ ప్రతికను తీసుకు రావడమే ఇప్పుడు ఏర్పడ్డ నిరాశ పరిణామానికి కారణం.
“ఈమాట అచ్చులో వచ్చుంటే?” – ఈపాటికి కాలగర్భంలో కలిసిపోయేది.
“ఈ మాట” పుట్టటానికి కారణం మీకు నేను గుర్తు చెయ్యక్కర లేదు కదా!
అభినందనలతో,
విష్ణుభొట్ల లక్ష్మన్న
ఏడు గంటల వార్తలు గురించి mohanrazz అభిప్రాయం:
07/01/2009 5:03 am
excellent story!!!!