రొహిణీ ప్రసాద్ గారికి నమస్కరాలూ ధన్యవాదాలూ! పిలూ రాగంలో నాకు ‘విరహం’ వినిపిస్తుంది – అందులో నేను విన్న compositions వల్ల కావచ్చు. 1967 లో వచ్చి బాగా పేరు పొందిన Call of the valley ఆల్బం లో కూడా పిలూ స్వరూపాన్ని సంక్షిప్తంగా వివరించారు Pt. హరి ప్రసాద్ చౌరసియా, Pt. శివకుమార్ శర్మ, Pt. బ్రిజ్ భూషణ్ కాబ్రా.
కొవ్వుపుంజి
గురించి Siddineni Bhava Narayana అభిప్రాయం:
04/19/2012
8:45 am
శారదగారూ,
మొపాసా కథ, అందునా Bowle de Suif ఎన్నుకొన్నందుకు మీకూ, ప్రచురించినందుకు ఈ మాట వారికీ అభినందనలు.
మీకు తెలిసిఅన విషయాలే – నవలా,పోయిట్రీ, కథానికా; ఈ మూడు ప్రక్రియల్లోనూ మొపాసా జీనియస్ అమోఘంగా వికసించినది కథానికలోనే. నడి వయసులో కాలం[46వ ఏట, 1893లో] చాలించిన ఈ అసమాన ప్రతిభావంతుడు కథానికా ప్రక్రియకి దిశా నిర్దేశం చేశాడు. నేను ఏరియా స్టడీలో లేకున్నా నా సిద్ధాంతవ్యాసం [Art and Artifice in W. S. Maugham] కోసం తప్పని సరై చెఖొవ్, మొపాసాలని చదవ వల్సి వచ్చింది.
We used for our area study the only version available that was translated into English by Albert M.C. Mc Master and A.E.Hendeson. Boule de suif was adopted in 1945 as a French historical drama, a film by the same title; and was directed by Christian-Jacque.
In Maupassant, the neutral tone of the narrator stands in contrast to the cynical stoicism underlying the theme. His endings, often reversing the significance OF THE EVENTS with retrospective results, are means to an end. His handling of the narration, in pieces like “The Chair Mender“, implies at the limitations of the human spirit and the inadequacies in human relations. His plots unfold the essential component of hollowness in human effort and the futility in physical triumph. Often, the very victory nullifies the motive for the struggle. And the creative genius is at its best in handling the nuances in human emotions.
సంపాదక వర్గానికి,
ఈమాట అంటే కాస్త నాణ్యతకి విలువనిస్తారనీ, ప్రచురించే ప్రతీ వ్యాసమూ వేరెవరిచేతనయినా ప్రచురణకి ముందు సమీక్షిస్తారన్న నమ్మకం ఉండేది. ఈ నమ్మకం ఒట్టి భ్రమేనని ఈ వ్యాసం చదివాక తెలిసింది.
కుటుంబరావు గారు నాలాంటి వాళ్ళెందరికో అభిమాన రచయిత. ఏభయ్యేళ క్రితం నాటి రచనలు కూడా ఇప్పటికీ చదివి ఆనందిస్తాను.
ఆయన కినిమా పత్రికలో రాసిన పాత కాలం నాటి వ్యాసం ప్రచురించారు. అంతవరకూ బానే వుంది. కానీ – “అరవయ్యేళ్ళ క్రితం ఎన్.టి.రామారావు” ఉప శీర్షిక క్రింద రాసినవి మీ సమీక్షకుల దృష్టినీ, మీ సూక్ష్మ దృష్టినీ ఎలా తప్పించుకున్నాయోననీ ఆశ్చర్యం కలిగింది. ఏ సంఘటనకయినా ప్రత్యక్ష సాక్షం లేని విషయాలు చెప్పేటప్పుడు “ట” చివర్న చేరుస్తాం. అంటే దానికి సాధికారత లేదని పరోక్షంగా చెప్పడం. మరి మీరు ఇటువంటిది ఏ నాణ్యతా సూత్రాలననుసరించి ప్రచురించారు? అలాగే – రామారావు కొడుకు రామకృష్ణ 500 రూపాయిల సైకిలు తొక్కుకునే విషయానికీ, కుటుంబరావు గారి రాసినదానికీ ఏవైనా సంబంధం వుందా? ఇంకా -ఎబ్బెట్టుగా తోచిన మరో వాక్యం – “రామారావు, నాగేశ్వరరావు సరదాగా టెన్నిస్ ఆడడం కె.వి.రెడ్డి గమనించారనీ, అందులో ఒక బాల్ మిస్ అయిన రామారావు కోపంతో దాన్ని దూరంగా పడేట్టు బాదాడనీ, అది చూసి రెడ్డిగారు పాతాళభైరవిలో నాగేశ్వరరావుకు బదులుగా రామారావును తీసుకున్నారనీ ఎక్కడో చదివాను.”. ఇందులో రామారావు బాల్ మిస్ అయి దూరంగా బాదితే కె.వి.రెడ్డి గారికి పాతాళభైరవిలో నాయక పాత్రని ఎన్నుకోవడం అనేది, సాహిత్య జ్నాపకంగా నెమరు వేసుకోవడం చూస్తే నవ్వొచ్చింది.
ఇటువంటి సాధికారతలేని విషయాలు బ్లాగుల్లో చూస్తూ వుంటాం. “ట”, “ఎక్కడో చదివాను”, “చెప్పగా/అనుకోగా విన్నాను” వంటివి గాసిప్స్ గా చెప్పుకోడానికి బావుంటాయి. అంతే కానీ సాహిత్య పత్రికలో ఇటువంటి వాటికి చోటివ్వడం బాధాకరం. ఇంకా గట్టిగా చెప్పాలంటే – నాణ్యతని తుంగలో తొక్కేయడం. కుటుంబరావు గారి పేరుక్రింద ఇలాంటివి చొప్పించడం ఆయన రచనలకి ఏ మాత్రం గౌరవాన్నివ్వదు. సరికదా చులకన అభిప్రాయం కలగచేస్తుంది. రేప్పొద్దున్న మరొకరు గతంలో వచ్చిన శ్రీశ్రీ వ్యాసం పేరుచెప్పి ఇటువంటివి రాస్తే మీరు ప్రచురిస్తారా?
ఒక్కసారి మీరే ఆలోచించుకోండి. సమాధానం అవసరం లేదు. చర్యలని మించిన జవాబుదారీలుండవు ఈ ప్రపంచంలో!
మీరు ప్రతిపాదించిన విషయం, చెప్పిన కారణాలు చాల సబబుగా ఉన్నాయి. ఇవి నేను ముందుకి రాయాలని అనుకున్నవి; మీరే అన్నారు. మీరు వర్ణిస్తున్నది లోకంలో సాధారణమైన మన:స్థితి. లౌక్యుల పద్ధతి అని నేనంటున్నది. మంచి పాఠకుడివి కావాలంటే ఇలాంటి పరిమితుల్ని అధిగమించాలి అని రాళ్ళపల్లి అనంత కృష్ణశర్మ అన్నారన్నాను కదా?! ఈ పరిమితుల వలన సంకుచితం కానివి, భిన్నమైన వ్యక్తిత్వాలుంటాయి. జగమెల్లను సుధాదృష్టిచే బ్రోచువారు వంటి ఊహలు అలాంటి మనుషుల్ని చూసి వచ్చి ఉంటాయి. వాళ్ళు వ్యక్తిగతమైన పరిమితుల్ని తమ వ్యక్తిత్వ బలం వలన అధిగమించగలుగుతారు. సుహృద్భావం, ప్రజాస్వామ్యం కోసం కాదు. Because of who they are. వాళ్ళకు మీరు వర్ణించే పరిమితులు వర్తించవు. అలాంటి మనుషుల్ని నేను ఎక్కడున్నా వేటాడి, వెంటాడి పట్టుకుంటాను. ఒదలను. అందుకే నాకు తెలుసు. త్రిపుర అలాంటి మనిషి. ఆయన కధలూ కవిత్వం అవీ నాకు అక్ఖల్లేదు. ఆయనకీ తెలుసు. ఆయన ఏది రాసినా నాకు ఒప్పుతుందని మీరనుకున్నది నిజం కాదు. తమ్ముడు తమ్ముడే, పేకాట పేకాటే. బ్రహ్మానందం గారు, కళలో తన్మయమైన కళాకారులకు ఎవరి అభిప్రాయాలతో ఖాతరు లేదు. లోకం అనుకునేది వాళ్ళకు ఈకముక్కా బరాబర్. నామిని ఉన్నారు కదా?
Art Spirit అని ఒక పుస్తకం ఉంది. Robert Henri రాసేరు. ఆయన ఈ మన:స్థితిని వర్ణిస్తారు.
నిఖిల్ బెనర్జీ అని ఒక సితార్ విద్వాన్. ఆయన ఇలా ఉండేవారట. లౌక్యం, తర్కం, మర్యాదా కళాకారుని మనసును అర్ధం చేసుకోలేవు. వాటికి అనుభవం లేదు, హంగులే ఉన్నాయి – social trappings. మీరన్న సుబ్బారావు గనక కళాకారుడైతే ఆయన కూడా అంతే. ఎవరి స్థిరాభిప్రాయాలు, చరాభిప్రాయాలూ ఖాతరు చెయ్యడు. అతనిలోని దయ్యం (సరస్వతీదేవి) అభిప్రాయం తప్ప. మీరు లేవనెత్తిన సంఘర్షణ ఆ ఒక్కలా తప్ప ఇంక ఎలాగూ, ఎవరి వలనా నివారణ కాదు.
Bhava Narayana garu – It gives me great pleasure to find others who are equally fond of Raja Ratnam Pillai, the great master of Nadaswaram. He is said to be all time great. Karai Kuruchi Arunachalam or our Telugu great Shaik China Moula Saheb, though highly revered are rated only after him. My father used to tell me that Raja Ratnam Pillai once rendered ‘Thodi’ one of the most difficult of Ragas, for a whole night. He was a genius. I was told that he never played at Thiruvayyar, where Thyagaraja Swamy Aradhanotsavam is held every year. I also read that the present Nadaswaram bar was designed by him and is called ‘Rajaratnam Bar’.
If you have any of his collections, please upload them, so that people like me could preserve.
కర్ణాటక సంగీతానికి ఆద్యులు చాలామంది కర్నాటక తీరములో ఉండుటవలన భక్తి ఉద్యమం ఆంధ్ర ప్రాంతం కంటే కర్ణాటక రాజ్యములలొ ప్రబలంగా ఉండేది. పురందరదాసు సంగీత అభ్యాసానికి basics గ్రంధం చేసారు. అందువలననే దక్షిణ సంగీతానికి కర్నాటక సంగీతమనే పేరు స్థిరపడింది. మన తెలుగు వాళ్ళకంటె కన్నడిగులు, తమిళులు భాషా ప్రేమికులు. జ్ఞానపీఠ పురస్కారాలు కన్నడ భాషా రచనలకే ఎక్కువ.
కడపసీమలో అపురూపమైన కలివి కోడి గురించి Anand Kalinadhabhatla అభిప్రాయం:
04/19/2012 2:16 pm
ఈ చిత్రాలు ఆఫ్రికా లో నివసించే Double-banded Courser పక్షివి. కడప జిల్లా లోని Cursorius bitorquatus కాదు.
పిలూ రాగం గురించి ramakrishna అభిప్రాయం:
04/19/2012 9:54 am
రొహిణీ ప్రసాద్ గారికి నమస్కరాలూ ధన్యవాదాలూ! పిలూ రాగంలో నాకు ‘విరహం’ వినిపిస్తుంది – అందులో నేను విన్న compositions వల్ల కావచ్చు. 1967 లో వచ్చి బాగా పేరు పొందిన Call of the valley ఆల్బం లో కూడా పిలూ స్వరూపాన్ని సంక్షిప్తంగా వివరించారు Pt. హరి ప్రసాద్ చౌరసియా, Pt. శివకుమార్ శర్మ, Pt. బ్రిజ్ భూషణ్ కాబ్రా.
కొవ్వుపుంజి గురించి Siddineni Bhava Narayana అభిప్రాయం:
04/19/2012 8:45 am
శారదగారూ,
మొపాసా కథ, అందునా Bowle de Suif ఎన్నుకొన్నందుకు మీకూ, ప్రచురించినందుకు ఈ మాట వారికీ అభినందనలు.
మీకు తెలిసిఅన విషయాలే – నవలా,పోయిట్రీ, కథానికా; ఈ మూడు ప్రక్రియల్లోనూ మొపాసా జీనియస్ అమోఘంగా వికసించినది కథానికలోనే. నడి వయసులో కాలం[46వ ఏట, 1893లో] చాలించిన ఈ అసమాన ప్రతిభావంతుడు కథానికా ప్రక్రియకి దిశా నిర్దేశం చేశాడు. నేను ఏరియా స్టడీలో లేకున్నా నా సిద్ధాంతవ్యాసం [Art and Artifice in W. S. Maugham] కోసం తప్పని సరై చెఖొవ్, మొపాసాలని చదవ వల్సి వచ్చింది.
We used for our area study the only version available that was translated into English by Albert M.C. Mc Master and A.E.Hendeson. Boule de suif was adopted in 1945 as a French historical drama, a film by the same title; and was directed by Christian-Jacque.
In Maupassant, the neutral tone of the narrator stands in contrast to the cynical stoicism underlying the theme. His endings, often reversing the significance OF THE EVENTS with retrospective results, are means to an end. His handling of the narration, in pieces like “The Chair Mender“, implies at the limitations of the human spirit and the inadequacies in human relations. His plots unfold the essential component of hollowness in human effort and the futility in physical triumph. Often, the very victory nullifies the motive for the struggle. And the creative genius is at its best in handling the nuances in human emotions.
కినిమా పత్రిక నుంచి – 2 గురించి ఈమాట అభిమాని అభిప్రాయం:
04/18/2012 5:18 pm
సంపాదక వర్గానికి,
ఈమాట అంటే కాస్త నాణ్యతకి విలువనిస్తారనీ, ప్రచురించే ప్రతీ వ్యాసమూ వేరెవరిచేతనయినా ప్రచురణకి ముందు సమీక్షిస్తారన్న నమ్మకం ఉండేది. ఈ నమ్మకం ఒట్టి భ్రమేనని ఈ వ్యాసం చదివాక తెలిసింది.
కుటుంబరావు గారు నాలాంటి వాళ్ళెందరికో అభిమాన రచయిత. ఏభయ్యేళ క్రితం నాటి రచనలు కూడా ఇప్పటికీ చదివి ఆనందిస్తాను.
ఆయన కినిమా పత్రికలో రాసిన పాత కాలం నాటి వ్యాసం ప్రచురించారు. అంతవరకూ బానే వుంది. కానీ – “అరవయ్యేళ్ళ క్రితం ఎన్.టి.రామారావు” ఉప శీర్షిక క్రింద రాసినవి మీ సమీక్షకుల దృష్టినీ, మీ సూక్ష్మ దృష్టినీ ఎలా తప్పించుకున్నాయోననీ ఆశ్చర్యం కలిగింది. ఏ సంఘటనకయినా ప్రత్యక్ష సాక్షం లేని విషయాలు చెప్పేటప్పుడు “ట” చివర్న చేరుస్తాం. అంటే దానికి సాధికారత లేదని పరోక్షంగా చెప్పడం. మరి మీరు ఇటువంటిది ఏ నాణ్యతా సూత్రాలననుసరించి ప్రచురించారు? అలాగే – రామారావు కొడుకు రామకృష్ణ 500 రూపాయిల సైకిలు తొక్కుకునే విషయానికీ, కుటుంబరావు గారి రాసినదానికీ ఏవైనా సంబంధం వుందా? ఇంకా -ఎబ్బెట్టుగా తోచిన మరో వాక్యం – “రామారావు, నాగేశ్వరరావు సరదాగా టెన్నిస్ ఆడడం కె.వి.రెడ్డి గమనించారనీ, అందులో ఒక బాల్ మిస్ అయిన రామారావు కోపంతో దాన్ని దూరంగా పడేట్టు బాదాడనీ, అది చూసి రెడ్డిగారు పాతాళభైరవిలో నాగేశ్వరరావుకు బదులుగా రామారావును తీసుకున్నారనీ ఎక్కడో చదివాను.”. ఇందులో రామారావు బాల్ మిస్ అయి దూరంగా బాదితే కె.వి.రెడ్డి గారికి పాతాళభైరవిలో నాయక పాత్రని ఎన్నుకోవడం అనేది, సాహిత్య జ్నాపకంగా నెమరు వేసుకోవడం చూస్తే నవ్వొచ్చింది.
ఇటువంటి సాధికారతలేని విషయాలు బ్లాగుల్లో చూస్తూ వుంటాం. “ట”, “ఎక్కడో చదివాను”, “చెప్పగా/అనుకోగా విన్నాను” వంటివి గాసిప్స్ గా చెప్పుకోడానికి బావుంటాయి. అంతే కానీ సాహిత్య పత్రికలో ఇటువంటి వాటికి చోటివ్వడం బాధాకరం. ఇంకా గట్టిగా చెప్పాలంటే – నాణ్యతని తుంగలో తొక్కేయడం. కుటుంబరావు గారి పేరుక్రింద ఇలాంటివి చొప్పించడం ఆయన రచనలకి ఏ మాత్రం గౌరవాన్నివ్వదు. సరికదా చులకన అభిప్రాయం కలగచేస్తుంది. రేప్పొద్దున్న మరొకరు గతంలో వచ్చిన శ్రీశ్రీ వ్యాసం పేరుచెప్పి ఇటువంటివి రాస్తే మీరు ప్రచురిస్తారా?
ఒక్కసారి మీరే ఆలోచించుకోండి. సమాధానం అవసరం లేదు. చర్యలని మించిన జవాబుదారీలుండవు ఈ ప్రపంచంలో!
-ఈమాట అభిమాని
కోనసీమ కథలు: పిండంతే నిప్పటి గురించి ramakrishna అభిప్రాయం:
04/18/2012 4:30 pm
చాలా రోజుల తరువాత తెలుగు కథ చదువుతున్నాను. చదివినంత సేపూ నామిని కతలు గుర్తుకు వచ్చాయి – ఆ మాండలికం కాక పోయినా శైలి అలా అనిపించింది. బాగుంది.
కోనసీమ కథలు: పిండంతే నిప్పటి గురించి Sireesha అభిప్రాయం:
04/17/2012 8:32 pm
Interesting story! good one!
మూడు లాంతర్లు – 10 గురించి కనక ప్రసాద్ అభిప్రాయం:
04/17/2012 12:49 pm
బ్రహ్మానందం గారు,
మీరు ప్రతిపాదించిన విషయం, చెప్పిన కారణాలు చాల సబబుగా ఉన్నాయి. ఇవి నేను ముందుకి రాయాలని అనుకున్నవి; మీరే అన్నారు. మీరు వర్ణిస్తున్నది లోకంలో సాధారణమైన మన:స్థితి. లౌక్యుల పద్ధతి అని నేనంటున్నది. మంచి పాఠకుడివి కావాలంటే ఇలాంటి పరిమితుల్ని అధిగమించాలి అని రాళ్ళపల్లి అనంత కృష్ణశర్మ అన్నారన్నాను కదా?! ఈ పరిమితుల వలన సంకుచితం కానివి, భిన్నమైన వ్యక్తిత్వాలుంటాయి. జగమెల్లను సుధాదృష్టిచే బ్రోచువారు వంటి ఊహలు అలాంటి మనుషుల్ని చూసి వచ్చి ఉంటాయి. వాళ్ళు వ్యక్తిగతమైన పరిమితుల్ని తమ వ్యక్తిత్వ బలం వలన అధిగమించగలుగుతారు. సుహృద్భావం, ప్రజాస్వామ్యం కోసం కాదు. Because of who they are. వాళ్ళకు మీరు వర్ణించే పరిమితులు వర్తించవు. అలాంటి మనుషుల్ని నేను ఎక్కడున్నా వేటాడి, వెంటాడి పట్టుకుంటాను. ఒదలను. అందుకే నాకు తెలుసు. త్రిపుర అలాంటి మనిషి. ఆయన కధలూ కవిత్వం అవీ నాకు అక్ఖల్లేదు. ఆయనకీ తెలుసు. ఆయన ఏది రాసినా నాకు ఒప్పుతుందని మీరనుకున్నది నిజం కాదు. తమ్ముడు తమ్ముడే, పేకాట పేకాటే. బ్రహ్మానందం గారు, కళలో తన్మయమైన కళాకారులకు ఎవరి అభిప్రాయాలతో ఖాతరు లేదు. లోకం అనుకునేది వాళ్ళకు ఈకముక్కా బరాబర్. నామిని ఉన్నారు కదా?
Art Spirit అని ఒక పుస్తకం ఉంది. Robert Henri రాసేరు. ఆయన ఈ మన:స్థితిని వర్ణిస్తారు.
నిఖిల్ బెనర్జీ అని ఒక సితార్ విద్వాన్. ఆయన ఇలా ఉండేవారట. లౌక్యం, తర్కం, మర్యాదా కళాకారుని మనసును అర్ధం చేసుకోలేవు. వాటికి అనుభవం లేదు, హంగులే ఉన్నాయి – social trappings. మీరన్న సుబ్బారావు గనక కళాకారుడైతే ఆయన కూడా అంతే. ఎవరి స్థిరాభిప్రాయాలు, చరాభిప్రాయాలూ ఖాతరు చెయ్యడు. అతనిలోని దయ్యం (సరస్వతీదేవి) అభిప్రాయం తప్ప. మీరు లేవనెత్తిన సంఘర్షణ ఆ ఒక్కలా తప్ప ఇంక ఎలాగూ, ఎవరి వలనా నివారణ కాదు.
కనకప్రసాద్
కినిమా పత్రిక నుంచి – 2 గురించి jonnalagadda radha krishna అభిప్రాయం:
04/17/2012 12:44 pm
Bhava Narayana garu – It gives me great pleasure to find others who are equally fond of Raja Ratnam Pillai, the great master of Nadaswaram. He is said to be all time great. Karai Kuruchi Arunachalam or our Telugu great Shaik China Moula Saheb, though highly revered are rated only after him. My father used to tell me that Raja Ratnam Pillai once rendered ‘Thodi’ one of the most difficult of Ragas, for a whole night. He was a genius. I was told that he never played at Thiruvayyar, where Thyagaraja Swamy Aradhanotsavam is held every year. I also read that the present Nadaswaram bar was designed by him and is called ‘Rajaratnam Bar’.
If you have any of his collections, please upload them, so that people like me could preserve.
Jonnalagadda Radha Krishna.
ఖమాజ్/ ఖమాచ్/ కమాస్ రాగం గురించి Madhavamurthy అభిప్రాయం:
04/16/2012 1:33 pm
కర్ణాటక సంగీతానికి ఆద్యులు చాలామంది కర్నాటక తీరములో ఉండుటవలన భక్తి ఉద్యమం ఆంధ్ర ప్రాంతం కంటే కర్ణాటక రాజ్యములలొ ప్రబలంగా ఉండేది. పురందరదాసు సంగీత అభ్యాసానికి basics గ్రంధం చేసారు. అందువలననే దక్షిణ సంగీతానికి కర్నాటక సంగీతమనే పేరు స్థిరపడింది. మన తెలుగు వాళ్ళకంటె కన్నడిగులు, తమిళులు భాషా ప్రేమికులు. జ్ఞానపీఠ పురస్కారాలు కన్నడ భాషా రచనలకే ఎక్కువ.
అమ్మ గురించి kiranmayi chadalavada అభిప్రాయం:
04/16/2012 5:39 am
Is it a complete story?