eemaata: An Electronic Magazine in Telugu for a World without Boundaries
పాఠకుల అభిప్రాయాలు
Total Comments: 16486
ది అన్సీన్
గురించి గరిమెళ్ళ సుబ్బలక్ష్మి అభిప్రాయం:
06/16/2026
1:19 pm
ఈ కథ ప్రారంభం చదువుతూనే ఉలిక్కిపడ్డాను. తేలిగ్గా పైపైన చదువుకుంటూ వెళ్ళిపోయే కథ కాదని వెంటనే అర్థమైపోయింది. అందుకే కథను మరింత ఏకాగ్రతతో చదవడం మొదలుపెట్టాను.
పగలు మన దృష్టికి రాని చాలా విషయాలు రాత్రి కాగానే కలత పెడుతుంటాయి. మనకి అర్థం కాని విషయాన్ని “ట” లతో చెప్పడం మానవ సహజం. అలాగే పగలు చెయ్యలేని చాలా పనులని ముసుగు తొలగించుకుని రాత్రి చేస్తామన్నది కూడా నిజం.
ఎవరో అదృశ్యవ్యక్తి రాత్రి జరిగే గొడవలన్నీ ఆపేస్తున్నాడంటే అందరికీ ఆ వ్యక్తి ఎవరో తెలుసుకోవాలన్న కుతూహలం కలగడం సహజం. కానీ మనలో కూడా అలా ప్రవర్తించే మనసుంటుందని మనకే తెలియని నిజం.
ఈ కథంతా ఆ అదృశ్యవ్యక్తి ఎవరోననే సందేహంతోనే నడుస్తుంది.
సార్త్రే వాక్యం, “మనం చేసిన చర్యలే మనం.” అన్న మాట ఈ ప్రశ్నకి సమాధానం చెపుతుంది.
మన చేతలే మన మనసుకు సాక్షి అన్న విషయం స్పష్టంగా ఈ కథలో తెలుస్తుంది. దానిని చెప్పడంలో రచయిత్రి విభిన్నమైన శైలిని యెంచుకున్నారు.
వర్ణనలలో వడ్లమాని మణి ఒక దృశ్యాన్నే ఆవిష్కరించారు.
ఏదైనా కథ పూర్తయాక, ఆ కథను ఎదురుగా వుంచుకుని, ఆ కథలోని లోతును తరిచి చూసినప్పుడే అందులోని నిగూడార్థం బయట పడుతుంది. ఈ కథ అలాంటిదే.
ఈ కథలో ప్రముఖ రచయిత్రి వడ్లమాని మణి చేసిన ప్రయోగం అభినందించదగ్గది.
రాత్రి యొక్క అంతుచిక్కని స్వభావాన్ని పట్టుకోగల రచయితలు అరుదు. దోస్తోవిస్కీ, గురుదత్ లాంటి చాలా తక్కువమంది రాత్రి యొక్క ఆత్మను పట్టుకోగలిగారు. తెలుగులో రాత్రి యొక్క అంతుచిక్కనితనాన్ని పట్టుకోగలిగిన సామర్థ్యంగల కొద్దిమందిలో, లేదా ఓకే ఒక రచయిత్రి మణి గారు.
కథ ఒక అనుభవం. అయితే కథను ఒక నైరూప్య అనుభవంగా మలచడం అందరికీ సాధ్యం కాదు. ఒక లీనియర్ కథనానికి అలవాటు పడిన పాఠకులకు అనుభవమే కథ అని చెబితే సందేహిస్తారు. ఈ కథ కథల యొక్క చట్రాన్ని పగుల కొట్టి బయటకు వచ్చింది. ఒక గొప్ప అనుభవాన్ని సృష్టించడానికి కొత్త తరహా వ్యక్తీకరణ అవసరం. నియామాల ఉల్లంఘన అవసరం. అవి ఈ కథలో పుష్కలంగా ఉన్నాయి.
అలానే అందరూ నైరూప్య అనుభవాన్ని తీసుకునే పరిణతతో ఉండరు. అయినా పాఠకుల కోసం రచయిత కథలో గాఢతను తగ్గించాల్సిన అవసరం లేదు. పాఠకులే కథ యొక్క స్థాయిని శ్రద్ధ పెట్టి అందుకోవాలి. అటువంటి సవాలును విసిరే కథలు విమర్శలను ఎదుర్కోవలసి ఉంటుంది. కొత్తదారిలో వెళ్ళే వారికి ముళ్ళు గుచ్చుకోవడం సహజం. భరిస్తూ ముందుకుపోవాలి.
ఇది కథా? ఏమీ అర్ధమే కాలేదు నాకు! ప్రయోగమనో, వినూత్నమనో అంటే అభ్యంతరం ఏమీ లేదు గానీ, కథ అంటేనే ఏడుపొస్తుంది, ఏమీ అర్ధమే కాలేదని! ఇదంతా చదివాక, ఎవరైనా నాలుగు ముక్కల్లో కథ చెప్పమంటే, మళ్ళీ ఏడుపొస్తుంది. నచ్చడం, నచ్చకపోవడం వేరే సంగతి. అర్ధం అవాలి కదా మొదట, కథ ఏమిటో? పైన ఎవరెవరో వ్యాఖ్యానాలు చేశారు కదా, ఏదో వుంటుందని చదివాను — లేడిలాగా గెంతులేసుకుంటూ సాగిపోయింది నా చదువు. అర్ధం మాత్రం కాలేదు.
మణి వడ్లమాని గారి కథలు మామూలుగా అయితే బావుంటాయి. కానీ, ఇది ఏ రకంగానూ చదివించలేదు. ప్రయోగాలను ప్రోత్సహించాల్సిందే, కానీ “ఏ మాత్రం ఎడిటింగ్ లేకుండా, రచయిత్రితో సలహాలు, సంప్రదింపులు జరపకుండా ఈ కథని అలాగే ప్రచురించి ఉంటారా?” అనిపించింది. వాక్యనిర్మాణంలో ఏ మాత్రం స్పష్టత లేకపోవటం – ఆవిడ కథలా ఎంత మాత్రం లేదు. అన్ని కథలూ గొప్ప కథలవ్వక్కర్లేదు. కొన్ని ప్రయోగాలకి మటుకూ feedback ప్రక్రియ చాలా బలాన్నిస్తుంది. ఈ కథ ప్రచురించి ఆవిడని అవమానించారనే అనిపించింది
నడిచే చెలమ
గురించి చిట్టత్తూరు మునిగోపాల్ అభిప్రాయం:
06/12/2026
8:42 am
“నడిచే చెలమ” కథ ఆర్ద్రంగా ఉంది. కానీ నా మట్టిబుర్రకు అర్థమయ్యీ కానట్టు తోచింది. వడగాడ్పుల నిస్సార జీవితాలలో అనుబంధాల చల్లటి చెలమలు సృష్టించుకోవడం ప్రయత్నిస్తే ఎవరికైనా సాధ్యమే… అని రచయిత చెప్పదలచుకున్నారా? కథా ఉద్దేశం ఏదైనా, ఎందుకో నాకు కూడా కన్నీళ్లు వచ్చి చావవు… గుండెల్లో అలా బాధ వుండిపోతుంది తప్ప. నాలాంటి తిరువేంగడాన్ని సృష్టించడానికి ఎంతో సూక్ష్మ పరిశీలన కావాలి. మూల రచయిత ఎస్.రామకృష్ణన్ కు, చక్కగా అనువాదం చేసి అందించిన ఆవినేని భాస్కర్ గారికి ధన్యవాదాలు.
జవాబు ఇద్దామనుకుంటూనే తాత్సారం చేశాను. నా విమర్శకి మీ సమాధానం సహేతుకంగా ఉంది. రాహుల్ సాంకృత్యాయన్ కవి కాదు. చిన్నప్పుడు కవిత్వం రాయడానికి ప్రయత్నించి, అది “చాలా ప్రమాదకరమైన విషయమని, ఛందస్సులో ఒక మాత్ర తప్పినా చచ్చిపోతారని కొందరి ద్వారా తెలుసుకొని,” మానుకున్నాడు.
బండ్లపల్లె ఓబులరెడ్డి గారి “మహోన్నత మానవుడు రాహుల్ సాంకృత్యాయన్” (జయంతి పబ్లికేషన్స్, 1963; విశాలాంధ్ర, 2011) పై కొడవటిగంటి సమీక్ష (1963):
“జిజ్ఞాస – అందులోనూ అనంతమైన జిజ్ఞాస ఉండటం ఒక సుకృతం. ఆ జిజ్ఞాసకొద్దీ, సకల సౌఖ్యాలూ విడనాడి, ఎలాంటి కష్టనష్టాలనయినా లెక్కచేయక, చివరకు సన్యాసి జీవితానికి కూడా వెనుదీయక, దేశదేశాలూ తిరిగి చూడాలనేది ఒక దీక్షగా పెట్టుకోగలగటం ఒక విశేషం. తాను తెలుసుకున్న అపూర్వ విషయాలను ఎప్పటికప్పుడు గ్రంథస్థం చేసి తోటి మానవులకు అందజేయాలనే నిస్వార్థ సంకల్పం ఒక వ్యసనం అనిపించేటంతగా ఉండటం మరొక విశేషం. విజ్ఞాన సముపార్జనతో పాటు తానూ క్రమపరిణామం చెందుతూ, చైతన్య స్థాయిలో ఎప్పటికప్పుడు పైమెట్టు అందుకుంటూ రాగలగటం మరొక గొప్ప లక్షణం.
వీటిలో ఏ ఒక్కటి ఉన్నా ఆ వ్యక్తి విశిష్ట వ్యక్తి అనిపించుకుంటాడు. ఈ విశేష లక్షణాలన్నీ కలిసి ఒకే వ్యక్తిలో గూడు కట్టుకుంటే – అటువంటి వారు ఉన్నారా అనుకుంటాము. అలాంటి వారు నూటికి కోటికి ఒకరుంటారు. అచ్చంగా అటువంటి మహోన్నత మానవుడే – మహాపండిత, త్రిపిటకాచార్య రాహుల్ సాంకృత్యాయన్.
వీరి జీవిత చరిత్ర ఒక వ్యక్తి జీవిత చరిత్రగా కనబడదు. అది మన దేశములోని అభ్యుదయ కాముక వర్గాల పరిణామ చరిత్రగానే గోచరిస్తుంది. వీరి జీవిత చరిత్ర మన దేశంలోని వివిధ, విభిన్న ప్రాంతాల ప్రజల స్థితిగతులకు, ఆచార వ్యవహారాలకు ఒక ప్రతిబింబం వంటిది. అంతేకాదు, ఆయన జీవిత కథ చదువరులను హిమాలయ శిఖరాలు మొదలుకొని కన్యాకుమారి వరకు, తూర్పుతీరం మొదలుకొని పడమటి కనుమలు వరకు నడిపిస్తుంది. ఆయా ప్రాంతాల జీవన విశేషాలనూ ఆచార వ్యవహారాలనూ కళ్ళముందు ఉంచుతుంది. అంతేకాదు, సింహళం, టిబెట్, జపాన్, సోవియట్, ఇరాక్, ఇరాన్, ఆఫ్ఘనిస్తాన్, ఫ్రాన్సూ, ఇంగ్లాండు దేశాలకూ తీసుకువెళ్తుంది. అక్కడి ప్రజల ఆచార వ్యవహారాలనూ, వారి మనోభావాలనూ మనకి తెలియజేస్తుంది. ఒకసారి కాదు, ఎన్నోసార్లు హిమాలయాల మీదుగా ప్రయాణం చేయిస్తుంది. టిబెట్ లోని ప్రాచీన బౌద్ధ సంఘారామాలకు తీసుకువెళ్తుంది.”
I learned the story when I was in 6th or 7th class in around 1958-59 in my village school.Now I’m 80yr old. Name of the lesson was PRAVARUNI HIMAGIRI YATRA. Don’t remember the writer’s name. But I can’t forget the entire episode of his travels in Himalayas flying in the air using the Lepanam. Right now I am in Mukteswar Uttarakhand abode of Lord Shiva spending my retired life in my own home built here. Originally the seed of my desire to own a dream home in Himalayas was planted in my mind since my childhood ever since I read the the story of Pravarakhya. My Pranamams to Lord Shiva and Allasasani Peddanna and his great followers for this Great Kavya. Namaste 🙏
ది అన్సీన్ గురించి గరిమెళ్ళ సుబ్బలక్ష్మి అభిప్రాయం:
06/16/2026 1:19 pm
ఈ కథ ప్రారంభం చదువుతూనే ఉలిక్కిపడ్డాను. తేలిగ్గా పైపైన చదువుకుంటూ వెళ్ళిపోయే కథ కాదని వెంటనే అర్థమైపోయింది. అందుకే కథను మరింత ఏకాగ్రతతో చదవడం మొదలుపెట్టాను.
పగలు మన దృష్టికి రాని చాలా విషయాలు రాత్రి కాగానే కలత పెడుతుంటాయి. మనకి అర్థం కాని విషయాన్ని “ట” లతో చెప్పడం మానవ సహజం. అలాగే పగలు చెయ్యలేని చాలా పనులని ముసుగు తొలగించుకుని రాత్రి చేస్తామన్నది కూడా నిజం.
ఎవరో అదృశ్యవ్యక్తి రాత్రి జరిగే గొడవలన్నీ ఆపేస్తున్నాడంటే అందరికీ ఆ వ్యక్తి ఎవరో తెలుసుకోవాలన్న కుతూహలం కలగడం సహజం. కానీ మనలో కూడా అలా ప్రవర్తించే మనసుంటుందని మనకే తెలియని నిజం.
ఈ కథంతా ఆ అదృశ్యవ్యక్తి ఎవరోననే సందేహంతోనే నడుస్తుంది.
సార్త్రే వాక్యం, “మనం చేసిన చర్యలే మనం.” అన్న మాట ఈ ప్రశ్నకి సమాధానం చెపుతుంది.
మన చేతలే మన మనసుకు సాక్షి అన్న విషయం స్పష్టంగా ఈ కథలో తెలుస్తుంది. దానిని చెప్పడంలో రచయిత్రి విభిన్నమైన శైలిని యెంచుకున్నారు.
వర్ణనలలో వడ్లమాని మణి ఒక దృశ్యాన్నే ఆవిష్కరించారు.
ఏదైనా కథ పూర్తయాక, ఆ కథను ఎదురుగా వుంచుకుని, ఆ కథలోని లోతును తరిచి చూసినప్పుడే అందులోని నిగూడార్థం బయట పడుతుంది. ఈ కథ అలాంటిదే.
ఈ కథలో ప్రముఖ రచయిత్రి వడ్లమాని మణి చేసిన ప్రయోగం అభినందించదగ్గది.
జి.యెస్.లక్ష్మి,(గరిమెళ్ళ సుబ్బలక్ష్మి)
ది అన్సీన్ గురించి SRIRAM అభిప్రాయం:
06/15/2026 10:29 pm
రాత్రి యొక్క అంతుచిక్కని స్వభావాన్ని పట్టుకోగల రచయితలు అరుదు. దోస్తోవిస్కీ, గురుదత్ లాంటి చాలా తక్కువమంది రాత్రి యొక్క ఆత్మను పట్టుకోగలిగారు. తెలుగులో రాత్రి యొక్క అంతుచిక్కనితనాన్ని పట్టుకోగలిగిన సామర్థ్యంగల కొద్దిమందిలో, లేదా ఓకే ఒక రచయిత్రి మణి గారు.
కథ ఒక అనుభవం. అయితే కథను ఒక నైరూప్య అనుభవంగా మలచడం అందరికీ సాధ్యం కాదు. ఒక లీనియర్ కథనానికి అలవాటు పడిన పాఠకులకు అనుభవమే కథ అని చెబితే సందేహిస్తారు. ఈ కథ కథల యొక్క చట్రాన్ని పగుల కొట్టి బయటకు వచ్చింది. ఒక గొప్ప అనుభవాన్ని సృష్టించడానికి కొత్త తరహా వ్యక్తీకరణ అవసరం. నియామాల ఉల్లంఘన అవసరం. అవి ఈ కథలో పుష్కలంగా ఉన్నాయి.
అలానే అందరూ నైరూప్య అనుభవాన్ని తీసుకునే పరిణతతో ఉండరు. అయినా పాఠకుల కోసం రచయిత కథలో గాఢతను తగ్గించాల్సిన అవసరం లేదు. పాఠకులే కథ యొక్క స్థాయిని శ్రద్ధ పెట్టి అందుకోవాలి. అటువంటి సవాలును విసిరే కథలు విమర్శలను ఎదుర్కోవలసి ఉంటుంది. కొత్తదారిలో వెళ్ళే వారికి ముళ్ళు గుచ్చుకోవడం సహజం. భరిస్తూ ముందుకుపోవాలి.
ది అన్సీన్ గురించి ప్రసాద్ అభిప్రాయం:
06/15/2026 5:03 pm
ఇది కథా? ఏమీ అర్ధమే కాలేదు నాకు! ప్రయోగమనో, వినూత్నమనో అంటే అభ్యంతరం ఏమీ లేదు గానీ, కథ అంటేనే ఏడుపొస్తుంది, ఏమీ అర్ధమే కాలేదని! ఇదంతా చదివాక, ఎవరైనా నాలుగు ముక్కల్లో కథ చెప్పమంటే, మళ్ళీ ఏడుపొస్తుంది. నచ్చడం, నచ్చకపోవడం వేరే సంగతి. అర్ధం అవాలి కదా మొదట, కథ ఏమిటో? పైన ఎవరెవరో వ్యాఖ్యానాలు చేశారు కదా, ఏదో వుంటుందని చదివాను — లేడిలాగా గెంతులేసుకుంటూ సాగిపోయింది నా చదువు. అర్ధం మాత్రం కాలేదు.
– ప్రసాద్
ఓడిస్సీ – 7: అంతిమ పోరాటం, విజయం గురించి rupesh అభిప్రాయం:
06/15/2026 3:25 pm
వేంకటేశ్వర రావు గారికి దండాలు!
ఒడిస్సీ ని ఇంత ఆద్భుతంగా తెలుగు లో చదవగలుగుతానని అనుకోలేదు. మీకు వేల దండాలు!
ఇంత అందంగా, హాయిగా అనువదించినందుకు మీకు సదా రుణపడిపోయాము.
నమస్సులతో,
రూపేష్
ది అన్సీన్ గురించి చిట్టత్తూరు మునిగోపాల్ అభిప్రాయం:
06/15/2026 8:06 am
ఈ కథ ఒక ప్రయోగం. అక్కడక్కదా ఏవైనా పొరపాట్లు వుంటే ఉండొచ్చు. ఇది మన బాధ్యతను వినూత్న కథనంతో గుర్తు చేసే కథ. మణి వడ్లమానికి అభినందనలు.
ది అన్సీన్ గురించి Swetha Karumanchi అభిప్రాయం:
06/12/2026 11:34 pm
మణి వడ్లమాని గారి కథలు మామూలుగా అయితే బావుంటాయి. కానీ, ఇది ఏ రకంగానూ చదివించలేదు. ప్రయోగాలను ప్రోత్సహించాల్సిందే, కానీ “ఏ మాత్రం ఎడిటింగ్ లేకుండా, రచయిత్రితో సలహాలు, సంప్రదింపులు జరపకుండా ఈ కథని అలాగే ప్రచురించి ఉంటారా?” అనిపించింది. వాక్యనిర్మాణంలో ఏ మాత్రం స్పష్టత లేకపోవటం – ఆవిడ కథలా ఎంత మాత్రం లేదు. అన్ని కథలూ గొప్ప కథలవ్వక్కర్లేదు. కొన్ని ప్రయోగాలకి మటుకూ feedback ప్రక్రియ చాలా బలాన్నిస్తుంది. ఈ కథ ప్రచురించి ఆవిడని అవమానించారనే అనిపించింది
నడిచే చెలమ గురించి చిట్టత్తూరు మునిగోపాల్ అభిప్రాయం:
06/12/2026 8:42 am
“నడిచే చెలమ” కథ ఆర్ద్రంగా ఉంది. కానీ నా మట్టిబుర్రకు అర్థమయ్యీ కానట్టు తోచింది. వడగాడ్పుల నిస్సార జీవితాలలో అనుబంధాల చల్లటి చెలమలు సృష్టించుకోవడం ప్రయత్నిస్తే ఎవరికైనా సాధ్యమే… అని రచయిత చెప్పదలచుకున్నారా? కథా ఉద్దేశం ఏదైనా, ఎందుకో నాకు కూడా కన్నీళ్లు వచ్చి చావవు… గుండెల్లో అలా బాధ వుండిపోతుంది తప్ప. నాలాంటి తిరువేంగడాన్ని సృష్టించడానికి ఎంతో సూక్ష్మ పరిశీలన కావాలి. మూల రచయిత ఎస్.రామకృష్ణన్ కు, చక్కగా అనువాదం చేసి అందించిన ఆవినేని భాస్కర్ గారికి ధన్యవాదాలు.
అటజని కాంచె కృషీవలుడు గురించి కొడవళ్ళ హనుమంతరావు అభిప్రాయం:
06/10/2026 2:10 pm
వడ్లవల్లి పద్మావతి గారికి,
జవాబు ఇద్దామనుకుంటూనే తాత్సారం చేశాను. నా విమర్శకి మీ సమాధానం సహేతుకంగా ఉంది. రాహుల్ సాంకృత్యాయన్ కవి కాదు. చిన్నప్పుడు కవిత్వం రాయడానికి ప్రయత్నించి, అది “చాలా ప్రమాదకరమైన విషయమని, ఛందస్సులో ఒక మాత్ర తప్పినా చచ్చిపోతారని కొందరి ద్వారా తెలుసుకొని,” మానుకున్నాడు.
బండ్లపల్లె ఓబులరెడ్డి గారి “మహోన్నత మానవుడు రాహుల్ సాంకృత్యాయన్” (జయంతి పబ్లికేషన్స్, 1963; విశాలాంధ్ర, 2011) పై కొడవటిగంటి సమీక్ష (1963):
“జిజ్ఞాస – అందులోనూ అనంతమైన జిజ్ఞాస ఉండటం ఒక సుకృతం. ఆ జిజ్ఞాసకొద్దీ, సకల సౌఖ్యాలూ విడనాడి, ఎలాంటి కష్టనష్టాలనయినా లెక్కచేయక, చివరకు సన్యాసి జీవితానికి కూడా వెనుదీయక, దేశదేశాలూ తిరిగి చూడాలనేది ఒక దీక్షగా పెట్టుకోగలగటం ఒక విశేషం. తాను తెలుసుకున్న అపూర్వ విషయాలను ఎప్పటికప్పుడు గ్రంథస్థం చేసి తోటి మానవులకు అందజేయాలనే నిస్వార్థ సంకల్పం ఒక వ్యసనం అనిపించేటంతగా ఉండటం మరొక విశేషం. విజ్ఞాన సముపార్జనతో పాటు తానూ క్రమపరిణామం చెందుతూ, చైతన్య స్థాయిలో ఎప్పటికప్పుడు పైమెట్టు అందుకుంటూ రాగలగటం మరొక గొప్ప లక్షణం.
వీటిలో ఏ ఒక్కటి ఉన్నా ఆ వ్యక్తి విశిష్ట వ్యక్తి అనిపించుకుంటాడు. ఈ విశేష లక్షణాలన్నీ కలిసి ఒకే వ్యక్తిలో గూడు కట్టుకుంటే – అటువంటి వారు ఉన్నారా అనుకుంటాము. అలాంటి వారు నూటికి కోటికి ఒకరుంటారు. అచ్చంగా అటువంటి మహోన్నత మానవుడే – మహాపండిత, త్రిపిటకాచార్య రాహుల్ సాంకృత్యాయన్.
వీరి జీవిత చరిత్ర ఒక వ్యక్తి జీవిత చరిత్రగా కనబడదు. అది మన దేశములోని అభ్యుదయ కాముక వర్గాల పరిణామ చరిత్రగానే గోచరిస్తుంది. వీరి జీవిత చరిత్ర మన దేశంలోని వివిధ, విభిన్న ప్రాంతాల ప్రజల స్థితిగతులకు, ఆచార వ్యవహారాలకు ఒక ప్రతిబింబం వంటిది. అంతేకాదు, ఆయన జీవిత కథ చదువరులను హిమాలయ శిఖరాలు మొదలుకొని కన్యాకుమారి వరకు, తూర్పుతీరం మొదలుకొని పడమటి కనుమలు వరకు నడిపిస్తుంది. ఆయా ప్రాంతాల జీవన విశేషాలనూ ఆచార వ్యవహారాలనూ కళ్ళముందు ఉంచుతుంది. అంతేకాదు, సింహళం, టిబెట్, జపాన్, సోవియట్, ఇరాక్, ఇరాన్, ఆఫ్ఘనిస్తాన్, ఫ్రాన్సూ, ఇంగ్లాండు దేశాలకూ తీసుకువెళ్తుంది. అక్కడి ప్రజల ఆచార వ్యవహారాలనూ, వారి మనోభావాలనూ మనకి తెలియజేస్తుంది. ఒకసారి కాదు, ఎన్నోసార్లు హిమాలయాల మీదుగా ప్రయాణం చేయిస్తుంది. టిబెట్ లోని ప్రాచీన బౌద్ధ సంఘారామాలకు తీసుకువెళ్తుంది.”
మాఊరి గ్రంథాలయానికి పంపడానికి హైద్రాబాద్ నవోదయ వారినడిగితే దొరకడం లేదన్నారు.
మాంసం తిని, సిగరెట్లు కాల్చే ఈ బౌద్ధ సన్యాసి అలవాట్లని చూసి సంజీవదేవ్ ఆశ్చర్యపోయాడు (https://archive.org/details/in.ernet.dli.2015.387375/page/219/mode/2up).
కొడవళ్ళ హనుమంతరావు
నాకు నచ్చిన పద్యం: ప్రవరుని హిమాలయ దర్శనం గురించి Thathireddy Modugula అభిప్రాయం:
06/09/2026 12:11 am
I learned the story when I was in 6th or 7th class in around 1958-59 in my village school.Now I’m 80yr old. Name of the lesson was PRAVARUNI HIMAGIRI YATRA. Don’t remember the writer’s name. But I can’t forget the entire episode of his travels in Himalayas flying in the air using the Lepanam. Right now I am in Mukteswar Uttarakhand abode of Lord Shiva spending my retired life in my own home built here. Originally the seed of my desire to own a dream home in Himalayas was planted in my mind since my childhood ever since I read the the story of Pravarakhya. My Pranamams to Lord Shiva and Allasasani Peddanna and his great followers for this Great Kavya. Namaste 🙏
నాకు నచ్చిన పద్యం: అర్జునుడి ఎత్తిపొడుపు గురించి Krishna Chadalavada అభిప్రాయం:
06/08/2026 3:23 pm
Fortunes of Telugu—— Great Writers, Great Musicians and Singers and Great Actors.