వేలూరి గారి ఈ వ్యాసం చాలా చక్కగా ఉంది. అందమైన శైలిలో, ఒక మంచి కధలా, హృదయానికి హత్తుకునే విధంగా వ్యాసం సాగింది.
వెల్చేరు గారికి సుదీర్ఘమైన, మహాబాహుళ్యమైన తెలుగు సాహిత్యం పైన ఉన్న పట్టు, మక్కువ, దాని సౌందర్యం ప్రపంచానికి చాటి చెప్పాలనే తపన, ఆ దిశగా వారు చేస్తున్న తపస్సు లాంటి కృషి, దాని విస్తృతి, తెలుగువారు ఆనంద పడేలా, గర్వపడేలా వేలూరి గారుచెప్పారు. వెల్చేరు గారు చేస్తున్నది ఒక బ్రహ్మాండమైన కృషి. ఎంత మందో పండితులతో constitute కాబడిన academies చేయవలసిన పని ఎలా వెల్చేరు గారు దాదాపు ఒంటరిగా చేసినది, ఇంకా చేస్తున్నది ఒక పెద్ద కాన్వాసు మీద చూపిస్తున్నట్లుగా వ్యాసం నడిచింది.
మన తెలుగు భాష చాలా గొప్పది. చాలా Musical Potentialities ఉన్న భాష. మనకు గొప్ప సాహిత్యం ఉన్నది. ఇది ప్రపంచానికి తెలియజేయాలి. దానికి అనువాదాలు అవసరం.
అసలు మన భారతీయ సాంస్కృతిక సంపద, ప్రాచీన విజ్ఞాన శాస్త్ర వైభవం, సాహిత్యం, శిల్పం, చిత్రలేఖనం, వేదాంతం, తత్వశాస్త్రం, యోగ శాస్త్రం, ఆఖరుకు పాకశాస్త్రం -వీటి వైశిష్ట్యం ప్రపంచానికి తెలియజెప్పాలి. ఇది ఒక బృహత్తర కార్యక్రమం, ఒక యజ్ఞం. ఎందరో మహానుభావులు, ఎన్నో సంస్థలు, ఎంతో అంకిత భావంతో, ఎన్నో సంవత్సరాలు చేయవలసిన మంచిపని, గొప్ప పని.
వెల్చేరు గారికి, వేలూరి గారికి గౌరవ పూర్వక అభినందనలు.
రఘోత్తమరావుగారు చెప్పినట్లు పై కవితలో “కపోలాలు” బదులు “చెక్కిళ్ళు”, “ప్రాతఃకాలం” బదులు “తొలిపొద్దు”అనే పదాలు వాడవచ్చు.తెలుగు వంటి సుసంపన్నమైన భాష లో పర్యాయపదాలకి లోటు లేదు.అనేకం ఉన్నాయి.ఆ రకం గా చూస్తే ఈ కవితని (ఏ కవిత నైనా) ప్రతి ఒక్కరూ వారి పంధా లో,వారి కిష్టమైన పదాలు వాడి వ్రాయవచ్చు. కానీ, ఒక రచయిత తన వైయుక్తిక అనుభూతిని ఎలా కవిత్వీకరించాలి అనేది పూర్తిగా ఆ రచయిత నిర్దేశించుకునే విషయం.అయితే ,ఆ ప్రయత్నం లో రచయిత తన అనుభవాన్ని,అనుభూతిని పాఠకుల అనుభవం లోకి సమర్ధవంతంగా, అందించగలిగారా లేదా అన్నది మాత్రమే చర్చనీయాంశమని నా అభిప్రాయం.
వ్యాసములో సుగంధివృత్తమునకు వ్రాసిన పేరాను తొలగించి క్రింది
విధముగా చదువుకొనవలయును.
చంచల –
సుగంధివృత్తమునకు చివర ఒక లఘువును అదనముగా నుంచితే
మనకు చంచల లేక చిత్రశోభ అను వృత్తము లభించును.
ఇందులో పాదమునకు ఎనిమిది గ-లములు. తెలుగులో ఈ లక్షణములతో
నుండు పద్యము తురగవల్గన రగడలోని ఒక విధము. సంస్కృతములో యతి లేదు కనుక చంచలకు అంత్యప్రాస ఉంచితే తురగవల్గనరగడ
అవుతుంది. ఈ వృత్తమును శివపంచాక్షర నక్షత్రమాలాస్తోత్రములలో
శంకరులు వాడినారు. శంకరుడు దక్షిణదేశవాసి, అతనికి తమిళ
కన్నడములు తెలిసియుండవచ్చును. ద్రావిడ భాషలలో ప్రాస నియతము. సంస్కృతములో అవసరము లేదు. శివపంచాక్షర నక్షత్రమాలాస్తోత్రములో గల 27 పద్యాలకు ద్వితీయాక్షరప్రాసను వాడినారు. క్రింద చంచలవృత్తమునకు ఒక ఉదాహరణ-
జననమరణముల వెతలను బాపెడు శివుడా నీకు నమస్సులు
జ్ఞానమునకు బ్రతిరూపము దాల్చిన శివుడా నీకు నమస్సులు
నా మన మందలి కోరిక దీర్చెడు శివుడా నీకు నమస్సులు
సజ్జనచిత్తనివాస స్మరాంతక శివుడా నీకు నమస్సులు
సుగంధి –
తెలుగు పద్యాలు చదివేవారికి ఉత్సాహ పరిచితమైనదే. ఉత్సాహలో పాదానికి ఏడు సూర్యగణములు (UI లేక III) చివర ఒక గురువు ఉంటుంది. అన్ని సూర్యగణాలు గ-లమైతే మనకు ప్రాప్తించే వృత్తమునకు సుగంధి అని పేరు. ఈ సుగంధి నిజముగా పంచచామరములోని మొదటి లఘువును తొలగించగా వచ్చిన వృత్తమే. కాలభైరవాష్టకములో సుగంధివృత్తములుగలవు, అందులోనుండి క్రింద ఒక ఉదాహరణ-
ట్రాయ్ మిచిగన్ లో అందరూ ( తెలుగు వాళ్ళే సుమా ! ) తెలుగు మాట్లాడడం సంతోషకరమైన విషయమే! కానీ – ఒక్కసారి ఆంధ్రా వెళ్ళి చూస్తే పరిస్థితి భిన్నం గా ఉంది. నేటి తరం విద్యార్థులకు తెలుగు చదవడం రాయడం అనేది పోతోంది అనేదే అందరి బాధా ! ఈ తరం వాళ్ళ సంగతి సరే ! ముందు తరాల సంగతి ఏమిటి? తెలుగు కేవలం కొద్ది మందికే పరిమితమైపోతోందన్న బాధ ఈ వ్యాసం. ఎనిమిది కోట్ల ఆంధ్రుల భాష విద్యా విధానంలో తొలగించి నినానాదాల కీ , వేదికలకే భాష గొప్పతనం మిగులుతోందన్న బాధే ఈ వ్యాస ఉద్దేశ్యం లా నాకనిపించింది.
A story or a novel results from the creative imagination and craftsmanship of the writer.In the crucible of his artistic sensibility,the interplay of the inborn nature of characters ,and the events and circumstances to which they are subject fashions out their future developement ,and ,finally ,their denouement ,slowly moving coursed through artistic determinism.
The interpretation of novel by the author of the article is very heavily burdened with Adler’s Theory of Inferiority .An obsession is always disproportionate just as a reaction always tends to be extreme.The domain of art is not to be colonized by an extraneous theory.
The taste of the pudding is in the eating.This is how a story or novel is to be judged :Is it readable with intense interest again and again?
Do its characters elevate our understanding of life and its problems and challenges?Do they seem real,as real as people in flesh and blood,with a character and personality of their own?Does the book leave us with better taste and better accomodative spirit after reading it?Does it give artistic delight as we read it every time we read?
I do not understand when the writer of the article says,”There is thus certainly innate,and something very”Indian” in him that had subjected him to inferiority complex and made the man he is…….” and the sentence runs to great length with all the contemptible qualifiers that come handy. What does it mean,”something very “Indian”in him”?Don’t we find such people any where else in the world?
I am very shocked and pleased at the same time by Ra.Vi.Sastry’s honest confession :he says,”while writting the final parts of the novel I felt only disgust for Subbaiah.”A novelist never hates any one of his characters if they are very well drawn ,whether they are good or bad.Suppose a novelist has to draw a meanest character ,and if he draws him well in convincing terms ,there is an artistic beauty about him.We like the character.
Why should and how could a writer,the creator ,hate his own character unless he has drawn him incompetently,incoherently,
irrationally and inartistically?
గాయక గంభీరుడు ఉస్తాద్ అమీర్ ఖాన్ గురించి Vaidehi Sasidhar అభిప్రాయం:
07/16/2007 6:06 pm
బావుంది.ఆసక్తి గా చదివించిన వ్యాసం.
నారాయణరావుగారి గురించి నాలుగు మాటలు గురించి C.S.Rao అభిప్రాయం:
07/16/2007 5:46 pm
వేలూరి గారి ఈ వ్యాసం చాలా చక్కగా ఉంది. అందమైన శైలిలో, ఒక మంచి కధలా, హృదయానికి హత్తుకునే విధంగా వ్యాసం సాగింది.
వెల్చేరు గారికి సుదీర్ఘమైన, మహాబాహుళ్యమైన తెలుగు సాహిత్యం పైన ఉన్న పట్టు, మక్కువ, దాని సౌందర్యం ప్రపంచానికి చాటి చెప్పాలనే తపన, ఆ దిశగా వారు చేస్తున్న తపస్సు లాంటి కృషి, దాని విస్తృతి, తెలుగువారు ఆనంద పడేలా, గర్వపడేలా వేలూరి గారుచెప్పారు. వెల్చేరు గారు చేస్తున్నది ఒక బ్రహ్మాండమైన కృషి. ఎంత మందో పండితులతో constitute కాబడిన academies చేయవలసిన పని ఎలా వెల్చేరు గారు దాదాపు ఒంటరిగా చేసినది, ఇంకా చేస్తున్నది ఒక పెద్ద కాన్వాసు మీద చూపిస్తున్నట్లుగా వ్యాసం నడిచింది.
మన తెలుగు భాష చాలా గొప్పది. చాలా Musical Potentialities ఉన్న భాష. మనకు గొప్ప సాహిత్యం ఉన్నది. ఇది ప్రపంచానికి తెలియజేయాలి. దానికి అనువాదాలు అవసరం.
అసలు మన భారతీయ సాంస్కృతిక సంపద, ప్రాచీన విజ్ఞాన శాస్త్ర వైభవం, సాహిత్యం, శిల్పం, చిత్రలేఖనం, వేదాంతం, తత్వశాస్త్రం, యోగ శాస్త్రం, ఆఖరుకు పాకశాస్త్రం -వీటి వైశిష్ట్యం ప్రపంచానికి తెలియజెప్పాలి. ఇది ఒక బృహత్తర కార్యక్రమం, ఒక యజ్ఞం. ఎందరో మహానుభావులు, ఎన్నో సంస్థలు, ఎంతో అంకిత భావంతో, ఎన్నో సంవత్సరాలు చేయవలసిన మంచిపని, గొప్ప పని.
వెల్చేరు గారికి, వేలూరి గారికి గౌరవ పూర్వక అభినందనలు.
ఆ రోజులు గురించి Vaidehi Sasidhar అభిప్రాయం:
07/16/2007 5:15 pm
రఘోత్తమరావుగారు చెప్పినట్లు పై కవితలో “కపోలాలు” బదులు “చెక్కిళ్ళు”, “ప్రాతఃకాలం” బదులు “తొలిపొద్దు”అనే పదాలు వాడవచ్చు.తెలుగు వంటి సుసంపన్నమైన భాష లో పర్యాయపదాలకి లోటు లేదు.అనేకం ఉన్నాయి.ఆ రకం గా చూస్తే ఈ కవితని (ఏ కవిత నైనా) ప్రతి ఒక్కరూ వారి పంధా లో,వారి కిష్టమైన పదాలు వాడి వ్రాయవచ్చు. కానీ, ఒక రచయిత తన వైయుక్తిక అనుభూతిని ఎలా కవిత్వీకరించాలి అనేది పూర్తిగా ఆ రచయిత నిర్దేశించుకునే విషయం.అయితే ,ఆ ప్రయత్నం లో రచయిత తన అనుభవాన్ని,అనుభూతిని పాఠకుల అనుభవం లోకి సమర్ధవంతంగా, అందించగలిగారా లేదా అన్నది మాత్రమే చర్చనీయాంశమని నా అభిప్రాయం.
శంకరాచార్యుల రచనలో ఛందస్సు వైభవము గురించి J K Mohana Rao అభిప్రాయం:
07/16/2007 8:50 am
సవరణ –
వ్యాసములో సుగంధివృత్తమునకు వ్రాసిన పేరాను తొలగించి క్రింది
విధముగా చదువుకొనవలయును.
చంచల –
సుగంధివృత్తమునకు చివర ఒక లఘువును అదనముగా నుంచితే
మనకు చంచల లేక చిత్రశోభ అను వృత్తము లభించును.
ఇందులో పాదమునకు ఎనిమిది గ-లములు. తెలుగులో ఈ లక్షణములతో
నుండు పద్యము తురగవల్గన రగడలోని ఒక విధము. సంస్కృతములో యతి లేదు కనుక చంచలకు అంత్యప్రాస ఉంచితే తురగవల్గనరగడ
అవుతుంది. ఈ వృత్తమును శివపంచాక్షర నక్షత్రమాలాస్తోత్రములలో
శంకరులు వాడినారు. శంకరుడు దక్షిణదేశవాసి, అతనికి తమిళ
కన్నడములు తెలిసియుండవచ్చును. ద్రావిడ భాషలలో ప్రాస నియతము. సంస్కృతములో అవసరము లేదు. శివపంచాక్షర నక్షత్రమాలాస్తోత్రములో గల 27 పద్యాలకు ద్వితీయాక్షరప్రాసను వాడినారు. క్రింద చంచలవృత్తమునకు ఒక ఉదాహరణ-
జన్మ మృత్యు ఘోర దుఃఖహారిణే నమః శివాయ
చిన్మయైకరూపదేహధారిణే నమః శివాయ
మన్మనోరథావపూర్తికారిణే నమః శివాయ
సన్మనోగతాయ కామవైరిణే నమః శివాయ – శివపంచాక్షరీనక్షత్రమాల (8)
జననమరణముల వెతలను బాపెడు శివుడా నీకు నమస్సులు
జ్ఞానమునకు బ్రతిరూపము దాల్చిన శివుడా నీకు నమస్సులు
నా మన మందలి కోరిక దీర్చెడు శివుడా నీకు నమస్సులు
సజ్జనచిత్తనివాస స్మరాంతక శివుడా నీకు నమస్సులు
సుగంధి –
తెలుగు పద్యాలు చదివేవారికి ఉత్సాహ పరిచితమైనదే. ఉత్సాహలో పాదానికి ఏడు సూర్యగణములు (UI లేక III) చివర ఒక గురువు ఉంటుంది. అన్ని సూర్యగణాలు గ-లమైతే మనకు ప్రాప్తించే వృత్తమునకు సుగంధి అని పేరు. ఈ సుగంధి నిజముగా పంచచామరములోని మొదటి లఘువును తొలగించగా వచ్చిన వృత్తమే. కాలభైరవాష్టకములో సుగంధివృత్తములుగలవు, అందులోనుండి క్రింద ఒక ఉదాహరణ-
దేవరాజ సేవ్యమాన పావనాంఘ్రి పంకజం
వ్యాల యజ్ఞ సూత్ర మిందుశేఖరం కృపాకరం
నారదాది యోగి వృంద వందితం దిగంబరం
కాశికాపురాధినాథ కాలభైరవం భజే – కాలభైరవాష్టకము (1)
http://sanskritdocuments.org/all_pdf/kaalabhairava.pdf
దేవరాజు సేవజేయు పావనాబ్జపాదునిన్
పాము జందె మైన సోమశేఖరున్ దయాకరున్
నారదాది యోగికూట వందితున్ దిగంబరున్
కాశి భూమి నేలు కాలభైరవున్ నమింతు నేన్
చంచల 16 అత్యష్టి 43691 (UIUIUIUI) (UIUIUIUI) 9
నామాట: తెలుగు అంతర్జాతీయ భాషగా…! (నిజంగానా?) గురించి Sai Brahmaanandam Gorti అభిప్రాయం:
07/16/2007 8:40 am
ట్రాయ్ మిచిగన్ లో అందరూ ( తెలుగు వాళ్ళే సుమా ! ) తెలుగు మాట్లాడడం సంతోషకరమైన విషయమే! కానీ – ఒక్కసారి ఆంధ్రా వెళ్ళి చూస్తే పరిస్థితి భిన్నం గా ఉంది. నేటి తరం విద్యార్థులకు తెలుగు చదవడం రాయడం అనేది పోతోంది అనేదే అందరి బాధా ! ఈ తరం వాళ్ళ సంగతి సరే ! ముందు తరాల సంగతి ఏమిటి? తెలుగు కేవలం కొద్ది మందికే పరిమితమైపోతోందన్న బాధ ఈ వ్యాసం. ఎనిమిది కోట్ల ఆంధ్రుల భాష విద్యా విధానంలో తొలగించి నినానాదాల కీ , వేదికలకే భాష గొప్పతనం మిగులుతోందన్న బాధే ఈ వ్యాస ఉద్దేశ్యం లా నాకనిపించింది.
– సాయి బ్రహ్మానందం గొర్తి
ఆ రోజులు గురించి Raghothama Rao C అభిప్రాయం:
07/16/2007 5:48 am
సి.ఎస్ . రావుగారూ,
వ్యక్తి పేర్లు, ఊరి పేర్లలోనూ ఉన్న సంస్కృతానికి, కవిత్వంలోని సంస్కృతానికి ఉన్నది బాదరాయణ సంబంధం మాత్రమేనని నా అభిప్రాయం.
తీసివేయలేని విధంగా వాడిన సంస్కృత పదాల గురించి నేను చెప్పలేదండీ.
నున్నని ఆకుల కపోలాలు కంటే నున్నని ఆకుల చెక్కిళ్ళు అని అనకూడదా?
ప్రాత:కాలపు పిల్లతెమ్మర కంటే తొలిపొద్దు పిల్లతెమ్మర అంటే ఎలా ఉంటుంది?
అచ్చతెలుగు పదాలు వాడితే కవిత్వంలో లోటు రాదు కదా !
ఈ కవితలో కొత్తదనమంటూ ఉంటే అది ఒకే ఒక్క వాక్యంలోనే ఉంది “చేప పొలుసుల్లాంటి మబ్బుతునకల మాటుగా”.
A Poem at the Right Moment: An Introduction గురించి Ranga అభిప్రాయం:
07/15/2007 11:25 pm
I believe this is from Sri Rama Karnamrutam (by an unknown poet; some attribute the authorship of the book to Adi Shankara).
I think an edition with tika/tatparyam is available from Jaya Lakshmi Publishers, Hyd.
ranga
ఆ రోజులు గురించి chavakiran అభిప్రాయం:
07/15/2007 9:33 pm
ప్రాతః కాలం తప్ప మరీ పెద్ద సంస్కృత ఓన్లీ పదాలు నాకు పెద్దగా కన్పించలేదు.
కవిత బాగుంది.
గాయక గంభీరుడు ఉస్తాద్ అమీర్ ఖాన్ గురించి నాగరాజా అభిప్రాయం:
07/15/2007 6:45 pm
చక్కటి వ్యాసం. ఎన్నో కొత్తవిషయాలను తెలుసుకొని, రాగాలను వినే అదృష్టం కలిగింది. కృతజ్ఞతలు మాస్టారు.
Ra.Vi.Sastri’s ‘A Man of No Consequence’ (alpajIvi) గురించి C.S.Rao అభిప్రాయం:
07/15/2007 8:25 am
A story or a novel results from the creative imagination and craftsmanship of the writer.In the crucible of his artistic sensibility,the interplay of the inborn nature of characters ,and the events and circumstances to which they are subject fashions out their future developement ,and ,finally ,their denouement ,slowly moving coursed through artistic determinism.
The interpretation of novel by the author of the article is very heavily burdened with Adler’s Theory of Inferiority .An obsession is always disproportionate just as a reaction always tends to be extreme.The domain of art is not to be colonized by an extraneous theory.
The taste of the pudding is in the eating.This is how a story or novel is to be judged :Is it readable with intense interest again and again?
Do its characters elevate our understanding of life and its problems and challenges?Do they seem real,as real as people in flesh and blood,with a character and personality of their own?Does the book leave us with better taste and better accomodative spirit after reading it?Does it give artistic delight as we read it every time we read?
I do not understand when the writer of the article says,”There is thus certainly innate,and something very”Indian” in him that had subjected him to inferiority complex and made the man he is…….” and the sentence runs to great length with all the contemptible qualifiers that come handy. What does it mean,”something very “Indian”in him”?Don’t we find such people any where else in the world?
I am very shocked and pleased at the same time by Ra.Vi.Sastry’s honest confession :he says,”while writting the final parts of the novel I felt only disgust for Subbaiah.”A novelist never hates any one of his characters if they are very well drawn ,whether they are good or bad.Suppose a novelist has to draw a meanest character ,and if he draws him well in convincing terms ,there is an artistic beauty about him.We like the character.
Why should and how could a writer,the creator ,hate his own character unless he has drawn him incompetently,incoherently,
irrationally and inartistically?