I am a big fan of Ram Gopal verma; so, for me, all of Ram Gopal films are excellent. His way of editing and his way of making the movies is very good. In the film industry no one can make a movie like Ram Gopal Verma. But sometimes people may not like his movies, perhaps, because their expectation does not match with movie.
బాబ్జీలుగారు,
మీరు వెతికిన రూటు రైటే, నేనిచ్చిన ఎడ్రసే తప్పులా ఉంది! దీని గురించి ఎక్కడో రాసానని ఇప్పటికీ అనిపిస్తోంది కానీ ఎక్కడో గుర్తుకురాటం లేదు.
ఇంతకీ అసలు విషయానికి వస్తే, ఈ పద్యాన్ని చాలామంది,
“సిరికిన్ జెప్పడు, శంఖచక్రయుగమున్ చేదోయి సంధింపడు, ఏ పరివారమ్మును జీరడు, అభ్రగపతిన్ పన్నింపడు…” ఇలా విడదీసి సాగదీసి చదవడం వింటూంటాను. అది నాకు కాస్త చిరాకు కలిగిస్తుంది. ఇంత మెల్లిగా విష్ణుమూర్తి వెళితే, అక్కడ గజేంద్రునికి మొసలే ముక్తిని ప్రసాదించెయ్యదూ! పాపం పోతనగారు కష్టపడి అక్కడ సంధులు చేసి, “సిరికింజెప్పడు శంఖచక్ర యుగమున్ జేదోయి సంధింపడే పరివారమ్మును జీరడభ్రగ పతిం బన్నింపడాకర్ణికాంతర ధమ్మిల్లము…” అంటూ పద్యాన్ని పరిగెట్టిస్తే, అలా చదవక, సాగదీస్తారేమిటని అనిపిస్తుంది.
అన్ని పద్యాలకీ ఇదే సూత్రం వర్తిస్తుందని హామీ ఇవ్వలేను సుమండీ!సందర్భానికి తగ్గట్టు కవి వాక్యాలని కూర్చితే, దానికి తగ్గట్టు ఆ పద్యాన్ని చదువితే బావుంటుందనేది నా ఉద్దేశం.
అయతే ఇందులో ఛందస్సు ఒరగబెడుతున్నది ఏవిటీ అంటే, అది రాసే కవి బట్టి ఉంటుంది. ఛందస్సుని సందర్భానికి తగ్గట్టుగా ఉపయోగించుకుంటే, దానికి తగ్గట్టే మనం చదువుకోవచ్చు. ఛందస్సని సందర్భానికి తగ్గట్టు వాడుకోవడం గూర్చి నాకున్న ఆలోచనలు ఈ వ్యాసంలో రాసాను: http://www.eemaata.com/em/issues/200211/1323.html
పువ్వుల దండలో దారం దాగున్నట్ల నేను చెప్పబోయేది అంతర్లీనంగా కృష్ణమూర్తి గారిచ్చిన సలహాలలో ఉంది కాని, మరి కొంచెం విపులంగా చెబుతున్నాను, అంతే.
7. ప్రతి విద్యార్ధీ పాఠశాలలో మాతృభాషతో పాటు మరొక్క భాష నేర్చుకుంటే చాలు. ఆ రెండవ భాష ఎవరెవరి అవసరాలకి అనుకూలంగా వారు ఎన్నుకో వచ్చు. ఈ రెండవ భాష సర్వసాధారణంగా ఇంగ్లీషు, హిందీ, సంస్కృతం, ఉర్దూ భాషలలో ఏదో ఒకటి అవటానికి సావకాశాలు ఎక్కువ.
This is obviously a complex topic covering a lot of areas – Indian education system, economic factors favoring English, children’s ability to learn in a non-mother tongue etc. In my opinion, Dr. Bhadriraju’s essay is light on analysis and jumps to familiar conclusions. There are many points on which I disagree with his conclusions but I’ll focus on one of the important theses of his essay: When taught in a non-mother tongue, children do not learn well. (I’m aware that this is not a new thesis but here it is presented as being corroborated by a recent study. To that extent, this thesis can be revisited.)
This essay extrapolates – without sufficient support — the findings of “Student Learning in the Metros 2006” (SLM2006) research (reported by India Today). I say this because the SLM2008 report mainly bemoans the rote learning done by children in India. The choice of students studying in english medium schools in Indian metros for this study is one of convenience. They (researchers) had a test (written in English) for which they have results from 43 countries readily available. And, they find that the Indian students have scored a lot lower compared to their international counterparts. (I have qualms about the significance about these results but won’t venture there.) Dr Bhadriraju’s essay draws the unsupported conclusion that the poor performance is due to the students’ English medium education. Such a conclusion could have been warranted if a parallel study that involved children studying in their mother tongues had shown that Indian children learning in their mother tongues scored better than their English-medium counterparts on similar questions.
The other disagreement I have with the essay is that there is nothing sacred about mother tongue when it comes to being the preferred medium of learning. In my opinion, the key requirement for effective learning is that the medium / language be something the child should be able to fluent in / think in. The immigrant communities in the US and elsewhere are testament to the fact that children are quite capable of acquiring fluency in multiple languages. In other words, the fact that English is not the language spoken at a child’s home should not be a hindrance to schools equipping the child with sufficient fluency in English – especially if the child is studying in English medium schools from the beginning. In fact, at pre-schools in the USA, I have been told to continue to speak to my child in my language while they (the schools) take care of the English part. (And, unfortunately, for me, they do a much better job of teaching English to my daughter than I can of teaching Telugu to her; And, it’s been a losing battle for me.)
Also, note that the SLM2008 report blames rote learning. One could argue that poor language skills lead to rote learning. But, that’s an argument for better English language instruction at schools rather than an argument for sticking to instruction in mother tongue. Economic and historical reasons that have given English its current prominence can not be wished away. I feel a more pragmatic approach to the problem is to leverage the fact that children can be good at multiple languages. The reason children are weak in their mother tongue is not because of the society’s emphasis on English. Their mother tongue is weak, mostly, for the same reason their English is weak: the quality of teaching. (I refuse to believe that all the atrocious articles in telugu newspapers are written by reporters educated in English medium schoools.) I believe that once language education improves and people are convinced that it doesn’t take a lifetime of learning to achieve proficiency, there’ll be less of a rush to start English as a medium of instruction from kindergarten.
In my view, the problem can be tracked down to how we teach languages in India. IMO, the reason for this failure is ridiculously obvious: you can’t teach what you don’t know! The reason for our extremely poor language skills relative to the number of school years Indian children spend learning languages is that children are taught by teachers who themselves don’t have any fluency in the language. Put differently, the teachers are not native speakers of the languages being taught. My own example: I studied Hindi for 5 years: 6th grade till 10th. If I remember right, we used to have Hindi classes everyday. Assuming 150 school days per year, that works out to 750 hours of instruction time. On top of that I received training for and passed with good grades all the way upto raashTra bhaasha exam. So, 750+ hours of instruction for a single language is pretty intensive indeed. But, as I recognized very quickly, all that time I spent learning Hindi in school didn’t prepare me for a basic conversation in Hindi with a native speaker. And, I can’t understand 50% of the dialogue in a typical hindi movie. I bet that if the same 750 hours were taught by a native Hindi speaker, I would have a lot better fluency in the language. Same holds for English. At least, for English teaching we may have economic reasons. But, for not having Hindi taught by native speakers? No excuses!!
As a side note, Shashi Taroor, a writer/thinker I admire, has baffled me with his recent article “Celebrating India’s linguistic diversity”. He seems to take pride in the fact that we are a nation of a billion+ that speaks to each other in English when we meet anywhere outside our state borders. Linguistic diversity is great to have after we have achieved a common language first. And, studying multiple languages in school is good if it actually gives us the ability to function using those languages.
As I was finishing up this comment, I read earlier comments made by Kameswara Rao which seemed to echo my own sentiments.
ఈమధ్యనే విజయవాడ వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ దాసరి సుబ్రహ్మణ్యంగారిని చాలా ఏళ్ళ తరవాత కలుసుకున్నాను. చందమామ ఒరిజినల్ టీమ్ లో ఆయనొక్కరే మిగిలినట్టున్నారు. 1948లో మా నాన్నగారి ఆంధ్రపత్రిక కొలీగ్ గా పనిచేసిన నండూరి రామమోహనరావుగారిని కూడా కలుసుకున్నాను.
రోహిణీ ప్రసాద్ గారికి ,
చందమామ గురించి మీరు వ్రాసిన వ్యాసం మమ్మల్ని మా బాల్యం లొకి
తీసుకెళ్ళింది.మా ఊళ్ళొ పేపర్ బొయ్ సైకిల్ లొ వీధి చేరుతున్నప్పుడే మేము పరుగెత్తి కెళ్ళి ఛందమామని లాగేసుకుని చదివే వాళ్ళం. ఒకరు చదివేవాడు, పక్కన ఇద్దరు, వెనకాల ఇద్దరు కలిసి. చదివేవాళ్ళం.
ముందు కంచుకోట, తరవాత మహాభారతం, ఆ తరవాత భేతాళకథలు అన్నీవరుసగా చదివేవాళ్ళం.
ఆప్పటి బొమ్మలు ఇప్పటికీ మా మదిలొ వున్నాయి.
మా బాధ ఏమిటంటే మా పిల్లలకి తెలుగు చదవటం రాదు.
మీ తండ్రి గారు చందమామ కు (తద్వారా మాకు) చేసిన సేవ అమోఘం.
వారి ఋణం తీర్చుకొలేము.
రాంగోపాల్ వర్మ చిత్రాల్లో కథానాయకుడి పరిణామక్రమం – ఒక సామాజిక విశ్లేషణ గురించి Anjaiah keesari అభిప్రాయం:
08/16/2008 5:28 am
I am a big fan of Ram Gopal verma; so, for me, all of Ram Gopal films are excellent. His way of editing and his way of making the movies is very good. In the film industry no one can make a movie like Ram Gopal Verma. But sometimes people may not like his movies, perhaps, because their expectation does not match with movie.
మనుచరిత్ర – ద్వితీయాశ్వాసము గురించి Kameswara Rao అభిప్రాయం:
08/15/2008 11:16 pm
బాబ్జీలుగారు,
మీరు వెతికిన రూటు రైటే, నేనిచ్చిన ఎడ్రసే తప్పులా ఉంది! దీని గురించి ఎక్కడో రాసానని ఇప్పటికీ అనిపిస్తోంది కానీ ఎక్కడో గుర్తుకురాటం లేదు.
ఇంతకీ అసలు విషయానికి వస్తే, ఈ పద్యాన్ని చాలామంది,
“సిరికిన్ జెప్పడు, శంఖచక్రయుగమున్ చేదోయి సంధింపడు, ఏ పరివారమ్మును జీరడు, అభ్రగపతిన్ పన్నింపడు…” ఇలా విడదీసి సాగదీసి చదవడం వింటూంటాను. అది నాకు కాస్త చిరాకు కలిగిస్తుంది. ఇంత మెల్లిగా విష్ణుమూర్తి వెళితే, అక్కడ గజేంద్రునికి మొసలే ముక్తిని ప్రసాదించెయ్యదూ! పాపం పోతనగారు కష్టపడి అక్కడ సంధులు చేసి, “సిరికింజెప్పడు శంఖచక్ర యుగమున్ జేదోయి సంధింపడే పరివారమ్మును జీరడభ్రగ పతిం బన్నింపడాకర్ణికాంతర ధమ్మిల్లము…” అంటూ పద్యాన్ని పరిగెట్టిస్తే, అలా చదవక, సాగదీస్తారేమిటని అనిపిస్తుంది.
అన్ని పద్యాలకీ ఇదే సూత్రం వర్తిస్తుందని హామీ ఇవ్వలేను సుమండీ!సందర్భానికి తగ్గట్టు కవి వాక్యాలని కూర్చితే, దానికి తగ్గట్టు ఆ పద్యాన్ని చదువితే బావుంటుందనేది నా ఉద్దేశం.
అయతే ఇందులో ఛందస్సు ఒరగబెడుతున్నది ఏవిటీ అంటే, అది రాసే కవి బట్టి ఉంటుంది. ఛందస్సుని సందర్భానికి తగ్గట్టుగా ఉపయోగించుకుంటే, దానికి తగ్గట్టే మనం చదువుకోవచ్చు. ఛందస్సని సందర్భానికి తగ్గట్టు వాడుకోవడం గూర్చి నాకున్న ఆలోచనలు ఈ వ్యాసంలో రాసాను:
http://www.eemaata.com/em/issues/200211/1323.html
తెలుగు భాషాభివృద్ధికి వ్యూహాలు గురించి Rao Vemuri అభిప్రాయం:
08/15/2008 1:08 pm
పువ్వుల దండలో దారం దాగున్నట్ల నేను చెప్పబోయేది అంతర్లీనంగా కృష్ణమూర్తి గారిచ్చిన సలహాలలో ఉంది కాని, మరి కొంచెం విపులంగా చెబుతున్నాను, అంతే.
7. ప్రతి విద్యార్ధీ పాఠశాలలో మాతృభాషతో పాటు మరొక్క భాష నేర్చుకుంటే చాలు. ఆ రెండవ భాష ఎవరెవరి అవసరాలకి అనుకూలంగా వారు ఎన్నుకో వచ్చు. ఈ రెండవ భాష సర్వసాధారణంగా ఇంగ్లీషు, హిందీ, సంస్కృతం, ఉర్దూ భాషలలో ఏదో ఒకటి అవటానికి సావకాశాలు ఎక్కువ.
మూడు భాషలు నేర్చుకోవాలనే నిబంధన అనవసరం.
తెలుగు భాషాభివృద్ధికి వ్యూహాలు గురించి Kondalarao Palaka అభిప్రాయం:
08/15/2008 12:39 pm
This is obviously a complex topic covering a lot of areas – Indian education system, economic factors favoring English, children’s ability to learn in a non-mother tongue etc. In my opinion, Dr. Bhadriraju’s essay is light on analysis and jumps to familiar conclusions. There are many points on which I disagree with his conclusions but I’ll focus on one of the important theses of his essay: When taught in a non-mother tongue, children do not learn well. (I’m aware that this is not a new thesis but here it is presented as being corroborated by a recent study. To that extent, this thesis can be revisited.)
This essay extrapolates – without sufficient support — the findings of “Student Learning in the Metros 2006” (SLM2006) research (reported by India Today). I say this because the SLM2008 report mainly bemoans the rote learning done by children in India. The choice of students studying in english medium schools in Indian metros for this study is one of convenience. They (researchers) had a test (written in English) for which they have results from 43 countries readily available. And, they find that the Indian students have scored a lot lower compared to their international counterparts. (I have qualms about the significance about these results but won’t venture there.) Dr Bhadriraju’s essay draws the unsupported conclusion that the poor performance is due to the students’ English medium education. Such a conclusion could have been warranted if a parallel study that involved children studying in their mother tongues had shown that Indian children learning in their mother tongues scored better than their English-medium counterparts on similar questions.
The other disagreement I have with the essay is that there is nothing sacred about mother tongue when it comes to being the preferred medium of learning. In my opinion, the key requirement for effective learning is that the medium / language be something the child should be able to fluent in / think in. The immigrant communities in the US and elsewhere are testament to the fact that children are quite capable of acquiring fluency in multiple languages. In other words, the fact that English is not the language spoken at a child’s home should not be a hindrance to schools equipping the child with sufficient fluency in English – especially if the child is studying in English medium schools from the beginning. In fact, at pre-schools in the USA, I have been told to continue to speak to my child in my language while they (the schools) take care of the English part. (And, unfortunately, for me, they do a much better job of teaching English to my daughter than I can of teaching Telugu to her; And, it’s been a losing battle for me.)
Also, note that the SLM2008 report blames rote learning. One could argue that poor language skills lead to rote learning. But, that’s an argument for better English language instruction at schools rather than an argument for sticking to instruction in mother tongue. Economic and historical reasons that have given English its current prominence can not be wished away. I feel a more pragmatic approach to the problem is to leverage the fact that children can be good at multiple languages. The reason children are weak in their mother tongue is not because of the society’s emphasis on English. Their mother tongue is weak, mostly, for the same reason their English is weak: the quality of teaching. (I refuse to believe that all the atrocious articles in telugu newspapers are written by reporters educated in English medium schoools.) I believe that once language education improves and people are convinced that it doesn’t take a lifetime of learning to achieve proficiency, there’ll be less of a rush to start English as a medium of instruction from kindergarten.
In my view, the problem can be tracked down to how we teach languages in India. IMO, the reason for this failure is ridiculously obvious: you can’t teach what you don’t know! The reason for our extremely poor language skills relative to the number of school years Indian children spend learning languages is that children are taught by teachers who themselves don’t have any fluency in the language. Put differently, the teachers are not native speakers of the languages being taught. My own example: I studied Hindi for 5 years: 6th grade till 10th. If I remember right, we used to have Hindi classes everyday. Assuming 150 school days per year, that works out to 750 hours of instruction time. On top of that I received training for and passed with good grades all the way upto raashTra bhaasha exam. So, 750+ hours of instruction for a single language is pretty intensive indeed. But, as I recognized very quickly, all that time I spent learning Hindi in school didn’t prepare me for a basic conversation in Hindi with a native speaker. And, I can’t understand 50% of the dialogue in a typical hindi movie. I bet that if the same 750 hours were taught by a native Hindi speaker, I would have a lot better fluency in the language. Same holds for English. At least, for English teaching we may have economic reasons. But, for not having Hindi taught by native speakers? No excuses!!
As a side note, Shashi Taroor, a writer/thinker I admire, has baffled me with his recent article “Celebrating India’s linguistic diversity”. He seems to take pride in the fact that we are a nation of a billion+ that speaks to each other in English when we meet anywhere outside our state borders. Linguistic diversity is great to have after we have achieved a common language first. And, studying multiple languages in school is good if it actually gives us the ability to function using those languages.
As I was finishing up this comment, I read earlier comments made by Kameswara Rao which seemed to echo my own sentiments.
thanks
Kondala Rao
“చందమామ” జ్ఞాపకాలు గురించి Rohiniprasad అభిప్రాయం:
08/14/2008 9:13 pm
ఈమధ్యనే విజయవాడ వెళ్ళినప్పుడు అక్కడ దాసరి సుబ్రహ్మణ్యంగారిని చాలా ఏళ్ళ తరవాత కలుసుకున్నాను. చందమామ ఒరిజినల్ టీమ్ లో ఆయనొక్కరే మిగిలినట్టున్నారు. 1948లో మా నాన్నగారి ఆంధ్రపత్రిక కొలీగ్ గా పనిచేసిన నండూరి రామమోహనరావుగారిని కూడా కలుసుకున్నాను.
విలువలు గురించి sateesh.kothuri అభిప్రాయం:
08/14/2008 10:40 am
I’m deeply moved by the story..it must be real incident.
బంధుత్వం గురించి A. Prasuna అభిప్రాయం:
08/13/2008 6:22 am
చాలా బాగుంది. మా తాతయ్య గారే గుర్తొచ్చారు.
అమ్మ గురించి sri అభిప్రాయం:
08/13/2008 4:06 am
మనసుకు హత్తుకునేలా, మైమరపించే అమ్మ జోలపాటలా వుంది మీ కవిత.
“చందమామ” జ్ఞాపకాలు గురించి peddada sundera raamakrishna అభిప్రాయం:
08/13/2008 3:55 am
రోహిణీ ప్రసాద్ గారికి ,
చందమామ గురించి మీరు వ్రాసిన వ్యాసం మమ్మల్ని మా బాల్యం లొకి
తీసుకెళ్ళింది.మా ఊళ్ళొ పేపర్ బొయ్ సైకిల్ లొ వీధి చేరుతున్నప్పుడే మేము పరుగెత్తి కెళ్ళి ఛందమామని లాగేసుకుని చదివే వాళ్ళం. ఒకరు చదివేవాడు, పక్కన ఇద్దరు, వెనకాల ఇద్దరు కలిసి. చదివేవాళ్ళం.
ముందు కంచుకోట, తరవాత మహాభారతం, ఆ తరవాత భేతాళకథలు అన్నీవరుసగా చదివేవాళ్ళం.
ఆప్పటి బొమ్మలు ఇప్పటికీ మా మదిలొ వున్నాయి.
మా బాధ ఏమిటంటే మా పిల్లలకి తెలుగు చదవటం రాదు.
మీ తండ్రి గారు చందమామ కు (తద్వారా మాకు) చేసిన సేవ అమోఘం.
వారి ఋణం తీర్చుకొలేము.
హంస ధ్వని గురించి Subrahmanyam Mula అభిప్రాయం:
08/12/2008 11:18 pm
ఎంత బాగా రాసారు!!! చాలారోజుల తర్వాత ఒక గొప్ప కథ చదివాను. కనక ప్రసాదు గారు, మీరు మరింత విస్తృతంగా రాయాలి మా కోసం.