ఒక శిలగా మారడమే ఎపుడూ నాకిష్టం
ఇంకెవరినైనా సరే పావురమవనీ
గాటు పెట్టే పులిపన్ను కానీ
నాకైతే ఒక శిలగా వుండడమే సంతోషం.

బయటనుంచీ శిల ఒక పొడుపుకథ
దానినెలా విప్పాలో ఎవరికీ తెలియదు. కానీ
లోలోపల అది స్తబ్దంగా నిశ్శబ్దంగా వుండే వుంటుంది
ఓ ఆవు తన భారాన్నంతా దానిపై నిలిపి పైకెక్కినా
ఏ చిన్నారైనా దాన్ని నదిలోకి విసిరేసినా
అది మెల్లగా నిరుద్రేకంగా
నది లోపలికి నిశ్శబ్దంగా మునిగిపోతుంది. అక్కడ
చేపలు దాన్ని తట్టి అది చెప్పేది వినడానికి వస్తాయి.

రెండు రాళ్ళను జత చేర్చి కలివిడిగా రుద్దినపుడు
నిప్పురవ్వలు ఎగరడం నేను చూశాను. అందుకే
బహుశా శిలలో ఏ చీకటీ లేదంటాను.
ఎక్కడినుంచో బహుశా –
ఓ కొండ చాటునుంచి ఓ చందమామ
లోపలి గోడలమీది మన వింత రాతలను
నక్షత్ర రేఖలను చేసేందుకు
కొంచెం కాంతిని పంచుతూ
దానిలో మెరుస్తూ వుండే వుంటుంది!

(మూలం: Stone – Charles Simić)