ఇంత క్లిష్టమైన కథా వస్తువుని మొదటికథకి ఎంచుకోవటం మీ సాహసం. దాన్ని చాలా సున్నితంగా చెప్పబూనటం మీ ఆత్మవిశ్వాసం. మీ రచనలో మంచి కథలు సృష్టించగల అత్యవసర లక్షణాలన్నీ ఉన్నాయి.
పాఠకుడిగా కొన్ని సూచనలు:
1. కథకి ముందు చదివించే గుణం ఉండాలి. వస్తువు, కథనంలోని క్లిష్టత దీనికి అడ్డం కారాదు. ఇది ఎక్కడ ఎందుకు కుంటుపడించో ఆలోచించండి.
2. పేర్ల లింగ మార్పిడి 🙂 మీరాశించిన ఫలితాన్ని ఇవ్వలేదు; ఏదో జిమ్మిక్ అనిపిస్తుంది. కథలో అసలు లోతునించి దారి మళ్ళిస్తుంది.
3. ఇద్దరు వ్యక్తుల దృష్ట్యా కథ చెప్పటం సామాన్యం కాదు.
కొన్ని కథలు రాసి నేను నేర్చుకున్న పాఠాలు
1. చాలా చెప్పెయ్యాలన్న కుతూహలాన్ని, తొందరని నిర్దాక్షిణ్యంగా తొక్కి పట్టండి.
2. కథని బలవంతంగా ముగించే ప్రయత్నం చెయ్యకండి. కొన్ని కథలకి ఏ ముగింపూ లేకపోవడమే సరైన ముగింపు.
3. ఏ వాక్యం, ఏ మాట ఎవరు చెబుతున్నారు, వాళ్ళ దృక్కోణం ఎటువంటిది అని గమనించండి. రెండు పాత్రలు కథ చెపుతున్నప్పుడు వాళ్ళ కిద్దరికీ తమదైన స్వరం (unique voice) ఉండాలి.
వ్యాసం చాలాసమగ్రం గా ఉంది.మీరిచ్చిన ఆడియో లింకుతో ఎంతో కాలం కింద విన్న పాటలు మళ్ళీ విన్నాను.నాకు నచ్చిన చాలా పాటలు నయ్యర్ వి అని తెలిసింది.ఆయన సంగీతం నేర్చుకోకుండా సంగీతదర్శకుడవడం స్ఫూర్తి నిచ్చేవిషయం.ఏ సంకెళ్ళూ లేకపోవడం సృజనాశక్తికి లాభదాయకంకూడానేమో!!!
సమీక్ష బావుంది.ఈ సంపుటి లో నాకు నచ్చిన కవిత “బనలతాసేన్”.
రచయిత చెప్పినట్లు ఈ కవిత లో ఇస్మాయిల్ గారి స్వంత ముద్ర,ఆయన సొత్తైన పదాల పొదుపు లేకపోవటమే కాక ఆయన సాధారణంగా వాడని గ్రాంధిక పదాలు కూడా ఉన్నాయి.అయితే మూలకవిత లో ఉన్న భావగాఢతకు ,ధారకు అనుగుణమైన అనువాదం అనిపిస్తుంది. మూల కవిత లోని mystic beauty ని ఇస్మాయిల్ గారు చాలా అందం గా పట్టుకున్నారు. మంచి అనువాదం లక్షణం కూడా అదే కదా!
ఈ కవిత రచనా కాలం గురించి పుస్తకం లో లేదు.ఇస్మాయిల్ గారు చెప్పుకున్నట్లు మొదట్లో ఆయన పైన కృష్ణశాస్త్రి తదితర భావకవుల ప్రభావం ఉండేది.ఈ కవిత ఆయన తనదైన”ఇస్మాయిల్ బాణీ” ని ఏర్పరచుకొనక ముందు వ్రాశారో తర్వాత వ్రాశారో తెలియదు.తర్వాతే వ్రాసి ఉంటే అది ఆయన కవిత్వం లోనే ఓ ఆసక్తికరమైన పరిణామం అయిఉండ వచ్చేమో!
దీర్ఘకవితైనా,మినీకవితైనా,సరళమైనా,గ్రాంధికమైనా,వచనమైనా,పద్యమైనా,ఏ మాండలికంలో వ్రాసినా హృదయాన్ని తాకే కవిత్వం పదికాలాలు నిలబడుతుంది.
మూలకవితల గురించి,కవుల గురించి వివరాలు లేకపోవటం రచయిత చెప్పినట్లు పెద్ద లోపం.మూలకవితలపై అవగాహన లేనిదే అనువాదకవితలని
ఆనందించగలమేమో కానీ అంచనా వేయటం కష్టమేమో అనిపిస్తుంది.
నేను కవిని కాదు కానీ మీకవిత చదివిన తర్వాత… నాకు నేను ఎప్పుడో గీసిన బొమ్మలు మళ్ళీ చూడాలనిపించింది …. మనస్సుమూలల్లో ఎక్కడో ముళ్ళ చెట్లకు చిక్కుకుపోయిన గాలిపటాల్లాటి జ్ఞాపకాలు వెనక్కొస్తున్నాయి… కవిత చాలా బాగుంది ..
ఒక చిన్నవిషయం .. మీరు కవితను ఇంకా పెద్దది వ్రాసి సగమే ఇక్కడ పెట్టినట్టు అనిపిస్తొంది . మీరు అర్ధోక్తిలో ఆగిపోయిన విషయం మీభాష చెబుతోంది … లేకపోతే పైన ఎవరో చెప్పినట్టు metaphors ఎక్కువవ్వడం వలన అలా అనిపిస్తోందేమో ..
కథ చాలా బాగుంది. ఒక సమస్య, ఒక నాటి చిన్న ఆలోచన, ఒక గతి తప్పిన పరిష్కారం వీటిని రీ విసిట్ చేస్తూ ఆ లయ తప్పిన నిముషాన్ని ఎత్తి చూపించడం బాగుంది, ముఖ్యంగా ఆ బలహీనపు నిముషాన్ని వర్తమానంతో కాంట్రాస్ట్ చేస్తూ.
డిప్రెషన్ అనేది అత్యంత సహజవైన ఎమోషన్స్ లో ఒకటి. కొన్ని సార్లు నిరాశ చుట్టుముట్టినపుడు, మరణం ఒక పరిష్కారంగా కనపడటం కూడా సహజవే. కానీ అదే పరిష్కారంగా నిర్ణయించుకోని, అమలుజపబోవటం అనేది సహజవైన బలహీనత కాదు. అత్యంత ధుర్భలవైనటువంటి బలహీనత. రామ్ ఆ క్షణం నుంచి బయట పడటం నిజంగా అద్రుష్టవే, చాలా మందికి ఆ అవకాశంరాదు. రామ్ అల నించి బయటపడటానికి, లతా, పిల్లలకన్నా, ఏ జీవికైనా వుండే బ్రతకాలనే సహజ సిద్దవైన గుణవే కారణవేవో కదా.
కొన్ని సమస్యలు మనకై మనం ఆలోచించి, విశ్లేషించి, మాట్లాడి, వాదించి పరిష్కారాలు కనుగొనలేవు. వింధ్య చదువుకున్నది, రమేష్ తో చాలా సార్లే మాట్లాడి వుంటుంది, సమస్య గురించి. కానీ రమేష్ సమస్య సంధ్య మాటలకంటే, విశ్లేషణ కంటేకూడా, ఒక సైకియాట్రిస్ట్, సైకాలజిస్ట్ అవసరాన్ని ఎక్కువగా సూచిస్తుంది.
దేనికన్నా సిధ్ధమయ్యేముందు, ఈ రాయిని కూడా తిప్పిచూడాల కదా!
సీతా-రామా గురించి కొత్తపాళీ అభిప్రాయం:
03/19/2007 8:01 am
రవికిరణ్ గారూ,
ఇంత క్లిష్టమైన కథా వస్తువుని మొదటికథకి ఎంచుకోవటం మీ సాహసం. దాన్ని చాలా సున్నితంగా చెప్పబూనటం మీ ఆత్మవిశ్వాసం. మీ రచనలో మంచి కథలు సృష్టించగల అత్యవసర లక్షణాలన్నీ ఉన్నాయి.
పాఠకుడిగా కొన్ని సూచనలు:
1. కథకి ముందు చదివించే గుణం ఉండాలి. వస్తువు, కథనంలోని క్లిష్టత దీనికి అడ్డం కారాదు. ఇది ఎక్కడ ఎందుకు కుంటుపడించో ఆలోచించండి.
2. పేర్ల లింగ మార్పిడి 🙂 మీరాశించిన ఫలితాన్ని ఇవ్వలేదు; ఏదో జిమ్మిక్ అనిపిస్తుంది. కథలో అసలు లోతునించి దారి మళ్ళిస్తుంది.
3. ఇద్దరు వ్యక్తుల దృష్ట్యా కథ చెప్పటం సామాన్యం కాదు.
కొన్ని కథలు రాసి నేను నేర్చుకున్న పాఠాలు
1. చాలా చెప్పెయ్యాలన్న కుతూహలాన్ని, తొందరని నిర్దాక్షిణ్యంగా తొక్కి పట్టండి.
2. కథని బలవంతంగా ముగించే ప్రయత్నం చెయ్యకండి. కొన్ని కథలకి ఏ ముగింపూ లేకపోవడమే సరైన ముగింపు.
3. ఏ వాక్యం, ఏ మాట ఎవరు చెబుతున్నారు, వాళ్ళ దృక్కోణం ఎటువంటిది అని గమనించండి. రెండు పాత్రలు కథ చెపుతున్నప్పుడు వాళ్ళ కిద్దరికీ తమదైన స్వరం (unique voice) ఉండాలి.
మీనించి ఇంకా మంచి కథలు వస్తాయని ఆశిస్తూ ..
పునశ్చరణం గురించి స్వాతి అభిప్రాయం:
03/19/2007 5:03 am
అద్భుతం!!
బిడ్డను కన్న ప్రతి తల్లికీ
కవిత రాసిన ప్రతి వారికి అనుభవమే ఇది.
అంతరం గురించి balarama అభిప్రాయం:
03/18/2007 6:20 pm
హాస్యాన్ని ధ్వనిస్తూనే ఒక సున్నితమైన సమస్యని పాఠకుల ముందుకు తీసుకు వచ్చారు రచయిత.
ఓ.పీ.నయ్యర్ గురించి Chimata Rajendra Prasad అభిప్రాయం:
03/18/2007 4:26 am
వ్యాసం చాలాసమగ్రం గా ఉంది.మీరిచ్చిన ఆడియో లింకుతో ఎంతో కాలం కింద విన్న పాటలు మళ్ళీ విన్నాను.నాకు నచ్చిన చాలా పాటలు నయ్యర్ వి అని తెలిసింది.ఆయన సంగీతం నేర్చుకోకుండా సంగీతదర్శకుడవడం స్ఫూర్తి నిచ్చేవిషయం.ఏ సంకెళ్ళూ లేకపోవడం సృజనాశక్తికి లాభదాయకంకూడానేమో!!!
భయం! గురించి Indrani palaparthy అభిప్రాయం:
03/18/2007 1:04 am
మంచి కధ.చాలా బాగుంది.వేమూరి గారికి అభినందనలు.
“పల్లెలో మా పాత ఇల్లు”:ఇస్మాయిల్ గురించి Vaidehi Sasidhar అభిప్రాయం:
03/17/2007 3:37 pm
సమీక్ష బావుంది.ఈ సంపుటి లో నాకు నచ్చిన కవిత “బనలతాసేన్”.
రచయిత చెప్పినట్లు ఈ కవిత లో ఇస్మాయిల్ గారి స్వంత ముద్ర,ఆయన సొత్తైన పదాల పొదుపు లేకపోవటమే కాక ఆయన సాధారణంగా వాడని గ్రాంధిక పదాలు కూడా ఉన్నాయి.అయితే మూలకవిత లో ఉన్న భావగాఢతకు ,ధారకు అనుగుణమైన అనువాదం అనిపిస్తుంది. మూల కవిత లోని mystic beauty ని ఇస్మాయిల్ గారు చాలా అందం గా పట్టుకున్నారు. మంచి అనువాదం లక్షణం కూడా అదే కదా!
ఈ కవిత రచనా కాలం గురించి పుస్తకం లో లేదు.ఇస్మాయిల్ గారు చెప్పుకున్నట్లు మొదట్లో ఆయన పైన కృష్ణశాస్త్రి తదితర భావకవుల ప్రభావం ఉండేది.ఈ కవిత ఆయన తనదైన”ఇస్మాయిల్ బాణీ” ని ఏర్పరచుకొనక ముందు వ్రాశారో తర్వాత వ్రాశారో తెలియదు.తర్వాతే వ్రాసి ఉంటే అది ఆయన కవిత్వం లోనే ఓ ఆసక్తికరమైన పరిణామం అయిఉండ వచ్చేమో!
దీర్ఘకవితైనా,మినీకవితైనా,సరళమైనా,గ్రాంధికమైనా,వచనమైనా,పద్యమైనా,ఏ మాండలికంలో వ్రాసినా హృదయాన్ని తాకే కవిత్వం పదికాలాలు నిలబడుతుంది.
మూలకవితల గురించి,కవుల గురించి వివరాలు లేకపోవటం రచయిత చెప్పినట్లు పెద్ద లోపం.మూలకవితలపై అవగాహన లేనిదే అనువాదకవితలని
ఆనందించగలమేమో కానీ అంచనా వేయటం కష్టమేమో అనిపిస్తుంది.
రచయితలకు సూచనలు గురించి మిరపకాయ్ అభిప్రాయం:
03/16/2007 6:15 pm
మీ ప్రయత్నం అద్భుతం . వెబ్ సైట్ డిజైన్ కూడా చాలా చక్క గా ఉంది , కళ్ళు మిరుమిట్లు గొలిపే బ్యానర్లు లేకుండా చూడగానే చదవాలనిపించేట్టు .
పునశ్చరణం గురించి మిరపకాయ్ అభిప్రాయం:
03/16/2007 6:11 pm
నేను కవిని కాదు కానీ మీకవిత చదివిన తర్వాత… నాకు నేను ఎప్పుడో గీసిన బొమ్మలు మళ్ళీ చూడాలనిపించింది …. మనస్సుమూలల్లో ఎక్కడో ముళ్ళ చెట్లకు చిక్కుకుపోయిన గాలిపటాల్లాటి జ్ఞాపకాలు వెనక్కొస్తున్నాయి… కవిత చాలా బాగుంది ..
ఒక చిన్నవిషయం .. మీరు కవితను ఇంకా పెద్దది వ్రాసి సగమే ఇక్కడ పెట్టినట్టు అనిపిస్తొంది . మీరు అర్ధోక్తిలో ఆగిపోయిన విషయం మీభాష చెబుతోంది … లేకపోతే పైన ఎవరో చెప్పినట్టు metaphors ఎక్కువవ్వడం వలన అలా అనిపిస్తోందేమో ..
ది బీచ్ గురించి Ravikiran Timmireddy అభిప్రాయం:
03/16/2007 3:11 pm
కథ చాలా బాగుంది. ఒక సమస్య, ఒక నాటి చిన్న ఆలోచన, ఒక గతి తప్పిన పరిష్కారం వీటిని రీ విసిట్ చేస్తూ ఆ లయ తప్పిన నిముషాన్ని ఎత్తి చూపించడం బాగుంది, ముఖ్యంగా ఆ బలహీనపు నిముషాన్ని వర్తమానంతో కాంట్రాస్ట్ చేస్తూ.
డిప్రెషన్ అనేది అత్యంత సహజవైన ఎమోషన్స్ లో ఒకటి. కొన్ని సార్లు నిరాశ చుట్టుముట్టినపుడు, మరణం ఒక పరిష్కారంగా కనపడటం కూడా సహజవే. కానీ అదే పరిష్కారంగా నిర్ణయించుకోని, అమలుజపబోవటం అనేది సహజవైన బలహీనత కాదు. అత్యంత ధుర్భలవైనటువంటి బలహీనత. రామ్ ఆ క్షణం నుంచి బయట పడటం నిజంగా అద్రుష్టవే, చాలా మందికి ఆ అవకాశంరాదు. రామ్ అల నించి బయటపడటానికి, లతా, పిల్లలకన్నా, ఏ జీవికైనా వుండే బ్రతకాలనే సహజ సిద్దవైన గుణవే కారణవేవో కదా.
రవికిరణ్ తిమ్మిరెడ్డి
అంతరం గురించి Ravikiran Timmireddy అభిప్రాయం:
03/16/2007 2:06 pm
కొన్ని సమస్యలు మనకై మనం ఆలోచించి, విశ్లేషించి, మాట్లాడి, వాదించి పరిష్కారాలు కనుగొనలేవు. వింధ్య చదువుకున్నది, రమేష్ తో చాలా సార్లే మాట్లాడి వుంటుంది, సమస్య గురించి. కానీ రమేష్ సమస్య సంధ్య మాటలకంటే, విశ్లేషణ కంటేకూడా, ఒక సైకియాట్రిస్ట్, సైకాలజిస్ట్ అవసరాన్ని ఎక్కువగా సూచిస్తుంది.
దేనికన్నా సిధ్ధమయ్యేముందు, ఈ రాయిని కూడా తిప్పిచూడాల కదా!
రవికిరణ్ తిమ్మిరెడ్డీ