అక్షర సత్యాలు చెప్పారు. అద్భుతం. నిజంగా నోరు విప్పకపోతే చివరకి జరిగేది ఇదే.
హై టెక్ అనుకుంటూ మనం తవ్వుకున్న గొయ్యే ఇది. మొదట్లో ఉత్తరం వస్తే – కార్డు ముక్క అయినా – ఎంతో సంతోషం. తర్వత ఫోన్ మోగితే సంతోషం మనలని ఎవరో పలకరిస్తున్నారని. ఆ కాల్ రాంగ్ నెంబర్ అయినా (ఒరే చిట్టిగా బావున్నావా? … సారీ ఇది లారీ సప్లై ఆఫీసండి) అదో నవ్వుకునే ఆనందం. ఇప్పుడవన్నీ పోయి స్నేహం ఫేసుబుక్కు మీదా, ఎన్ని లైకులొచ్చాయ్, ఎవడు కొట్టాడు లైకు, వాట్సాప్ లో సంతోషం వెతుక్కునే జీవితం రావడానిక్కారణం; ప్రతీ కుర్రాడూ కుర్రమ్మా ఫోన్ మీద వీడియోలూ అవీ చూసుకోవడానికీ కారణం మన స్టీవ్ జాబ్స్ బాబే. ఫోన్ మోగితే ఎత్తరు కానీ ఎస్సెమ్మెస్ మెసేజ్ వస్తే చంకలు గుద్దుకుంటూ అది మరో పది మందికి ‘స్ట్రైట్ ఫార్వార్డ్’ చేసేయడమే; అది నిజమా కాదా అనేది ఎవరికీ పట్టదు. ఆశ్చర్యంగా పెద్ద పెద్ద చదువులు చదువుకున్న వారిక్కూడా ఈ ఫేసుబుక్కు జ్వరం గొరిల్లా గ్లూలా అంటుకుని ఎంతకీ వదలడం లేదు.
చేతులు పట్టుకుని పక్కపక్కనే కూర్చుని ఒక మాయాబజార్ లాంటి సినిమా చూసి, రోజువారి పడే తిప్పలు మర్చిపోయి, మనసు విప్పి మాట్లాడుకునే రోజులేవీ? మనుషులున్నారు నిజమే, కానీ ఎవరికీ నోరు పెగలదు. అర్ధాంగినో, కొడుకునో, కూతుర్నో చూసి ‘ఐ లవ్ యూ’ అనే రోజులు లేవు. మొహం ఎదురుగా ఉన్నప్పుడు మాట్లాడలేక, వాట్సాఫ్ లో చెప్పుకోవడమో లేదా ఫేసుబుక్కులో లైకులు కొట్టడమో. పక్క గదిలో కుర్రాడు ఈ గదిలో తమ్ముడితో మాట్లాడ్డు – మెసేజ్ పంపుకోవడమే. ఫోను కూడా కమ్యూనికేషన్ కి కాదు ఇప్పుడు. వీడియోలకి ఆటలకీ ఎస్సెమ్మెస్ లకీ అంతే. దేనికైనా సరే ఒకే ఒక ఆయుధం – గూగిల్ కరో భాయీ!
మనుషులు మాట్లాడుతున్నప్పుడు వినకపోయినా, వాళ్ళు చెప్పినది అక్కర్లేదనుకున్నా, తర్వాతెప్పుడో కావాలనుకున్నప్పుడు మాట్లాడ్డానికి ఆ మనుషులు ఉండరు. ఈ కవితలో ఇది సరిగ్గా ప్రతిబంబించారు
Always, your poetry and prose are excellent sir. There are no words to describe your Talent, what ever it may be you will show, grab something interest to read or listen towards your story. Your Title itself is amazing.
ఆఖరి ఆటవెలదితో కవులమని చెప్పుకునేవారి మీదా కవిత్వం రాసే వారి నడ్డి మీదా కొరడా ఝుళిపించారు ఆచార్యులవారు. కనీసం ఇప్పటినుంచైనా మంచి కవిత్వం వస్తుందని ఓ ఆశ.
నన్ను నా బాల్యంలోకి తీసుకెళ్ళిపోయావు, అన్వర్! మీకూ జావేద్ హోటల్ ఎలానో, మాకు విజయవాడలో డైమండ్ టీ స్టాల్ అలాగ. అదింకా ఉంది. మాకూ చదువు కన్నా గిదువే ఎక్కువ. పరకాయ ప్రవేశం అంటే ఏంటో తెలీని అమాయకపు రోజులవి. నీ వచనానికి వెయ్యోసారి కుళ్లుకున్నా.
నా పేరు, నా గుర్తింపు! గురించి Seshu C అభిప్రాయం:
05/02/2024 10:36 am
The twist in the story is interesting!!
Congratulations to Nadella Anuradha.
మాటలు ఉండాలి గురించి శర్మ దంతుర్తి అభిప్రాయం:
05/02/2024 8:09 am
అక్షర సత్యాలు చెప్పారు. అద్భుతం. నిజంగా నోరు విప్పకపోతే చివరకి జరిగేది ఇదే.
హై టెక్ అనుకుంటూ మనం తవ్వుకున్న గొయ్యే ఇది. మొదట్లో ఉత్తరం వస్తే – కార్డు ముక్క అయినా – ఎంతో సంతోషం. తర్వత ఫోన్ మోగితే సంతోషం మనలని ఎవరో పలకరిస్తున్నారని. ఆ కాల్ రాంగ్ నెంబర్ అయినా (ఒరే చిట్టిగా బావున్నావా? … సారీ ఇది లారీ సప్లై ఆఫీసండి) అదో నవ్వుకునే ఆనందం. ఇప్పుడవన్నీ పోయి స్నేహం ఫేసుబుక్కు మీదా, ఎన్ని లైకులొచ్చాయ్, ఎవడు కొట్టాడు లైకు, వాట్సాప్ లో సంతోషం వెతుక్కునే జీవితం రావడానిక్కారణం; ప్రతీ కుర్రాడూ కుర్రమ్మా ఫోన్ మీద వీడియోలూ అవీ చూసుకోవడానికీ కారణం మన స్టీవ్ జాబ్స్ బాబే. ఫోన్ మోగితే ఎత్తరు కానీ ఎస్సెమ్మెస్ మెసేజ్ వస్తే చంకలు గుద్దుకుంటూ అది మరో పది మందికి ‘స్ట్రైట్ ఫార్వార్డ్’ చేసేయడమే; అది నిజమా కాదా అనేది ఎవరికీ పట్టదు. ఆశ్చర్యంగా పెద్ద పెద్ద చదువులు చదువుకున్న వారిక్కూడా ఈ ఫేసుబుక్కు జ్వరం గొరిల్లా గ్లూలా అంటుకుని ఎంతకీ వదలడం లేదు.
చేతులు పట్టుకుని పక్కపక్కనే కూర్చుని ఒక మాయాబజార్ లాంటి సినిమా చూసి, రోజువారి పడే తిప్పలు మర్చిపోయి, మనసు విప్పి మాట్లాడుకునే రోజులేవీ? మనుషులున్నారు నిజమే, కానీ ఎవరికీ నోరు పెగలదు. అర్ధాంగినో, కొడుకునో, కూతుర్నో చూసి ‘ఐ లవ్ యూ’ అనే రోజులు లేవు. మొహం ఎదురుగా ఉన్నప్పుడు మాట్లాడలేక, వాట్సాఫ్ లో చెప్పుకోవడమో లేదా ఫేసుబుక్కులో లైకులు కొట్టడమో. పక్క గదిలో కుర్రాడు ఈ గదిలో తమ్ముడితో మాట్లాడ్డు – మెసేజ్ పంపుకోవడమే. ఫోను కూడా కమ్యూనికేషన్ కి కాదు ఇప్పుడు. వీడియోలకి ఆటలకీ ఎస్సెమ్మెస్ లకీ అంతే. దేనికైనా సరే ఒకే ఒక ఆయుధం – గూగిల్ కరో భాయీ!
మనుషులు మాట్లాడుతున్నప్పుడు వినకపోయినా, వాళ్ళు చెప్పినది అక్కర్లేదనుకున్నా, తర్వాతెప్పుడో కావాలనుకున్నప్పుడు మాట్లాడ్డానికి ఆ మనుషులు ఉండరు. ఈ కవితలో ఇది సరిగ్గా ప్రతిబంబించారు
కంబైన్డ్ స్టడీ గురించి సిద్ధిక్ అభిప్రాయం:
05/02/2024 5:29 am
మళ్లీ పాత రోజులు మళ్లీ రావు అబ్బా అన్వర్.
నా పేరు, నా గుర్తింపు! గురించి రచన అభిప్రాయం:
05/01/2024 9:14 pm
LOL, read a funny thoughtful story after a very long time, thank you!
మాటలు ఉండాలి గురించి Swati అభిప్రాయం:
05/01/2024 11:15 am
నిజమే… మాటలకిది కరువు కాలం. మనసుని తడిపే మాటలు కావాలి. చాలా బావుంది.
కంబైన్డ్ స్టడీ గురించి ఇంద్ర ప్రసాద్ అభిప్రాయం:
05/01/2024 11:11 am
మీ వచనం ఆపకుండా చదివిస్తుంది. కంబైన్డ్ స్టడీ నాకూ గుర్తొచ్చింది. గతాన్ని తవ్వి పోసుకోవడం ఓ మజా!
మాటలు ఉండాలి గురించి RAJITHA REDDY అభిప్రాయం:
05/01/2024 10:42 am
Always, your poetry and prose are excellent sir. There are no words to describe your Talent, what ever it may be you will show, grab something interest to read or listen towards your story. Your Title itself is amazing.
అంతవఱకె గురించి శర్మ దంతుర్తి అభిప్రాయం:
05/01/2024 9:17 am
ఆఖరి ఆటవెలదితో కవులమని చెప్పుకునేవారి మీదా కవిత్వం రాసే వారి నడ్డి మీదా కొరడా ఝుళిపించారు ఆచార్యులవారు. కనీసం ఇప్పటినుంచైనా మంచి కవిత్వం వస్తుందని ఓ ఆశ.
కంబైన్డ్ స్టడీ గురించి Paresh Doshi అభిప్రాయం:
05/01/2024 8:09 am
నన్ను నా బాల్యంలోకి తీసుకెళ్ళిపోయావు, అన్వర్! మీకూ జావేద్ హోటల్ ఎలానో, మాకు విజయవాడలో డైమండ్ టీ స్టాల్ అలాగ. అదింకా ఉంది. మాకూ చదువు కన్నా గిదువే ఎక్కువ. పరకాయ ప్రవేశం అంటే ఏంటో తెలీని అమాయకపు రోజులవి. నీ వచనానికి వెయ్యోసారి కుళ్లుకున్నా.
కంబైన్డ్ స్టడీ గురించి Gowri Kirubanandan అభిప్రాయం:
05/01/2024 7:52 am
మాల్గుడి డేస్ లాగా అన్వర్ గారి ‘నూనెపల్లి డేస్’ ప్రహసనం అద్భుతంగా ఉంది.