ఉదయాన్ని నెట్టుకొచ్చిన సెకన్ల ముల్లు
కుంటుకుంటూ సూర్యుణ్ణి తోసుకుంటూ వెళ్ళి
చీకట్లోకి నెట్టేసి
సాయంత్రాన్ని తెస్తుంది.
ఈ లోగా నేనూ అనేక అవతారాలెత్తి
పని భూగోళాన్నంతా అట్లాసై మోసేసి
పై వాడిని మెప్పించో వప్పించో
కావలిసినంత అలసటనో ఆవేగాన్నో నింపుకుని
మనిషితనానికి తావీయకుండా
ఈసురోమని ఇల్లు చేరతాను.
కానీ ఇంటినిండా మనుషులు
స్వచ్ఛమైన మనుషులు
క్షణకాలంలోనే ప్రాణాన్ని పోసే మాటలతో మనుషులు
ఇంత మంచి ప్రపంచం నాదేనా
అనుకుంటూ సందేహించే నేను
నా వారికి ఏం కావాలో కాను
కొన్ని మాటలనో అనురాగాన్నో ఆనందాన్నో
నేనెలా ఇవ్వాలో నాలా ఇవ్వలేను
నానిండా నిన్నటి పని వాసన
రేపటి పని పరుగుల ఆరాటం
ఎల్లుండి చేరాల్సిన నిచ్చెనల ఊహల ఊడలు
తప్పించుకోవాల్సిన తెరిచిన పాముల నోళ్ళు
ఇప్పటిదేమీలేని తనం
ఎవరికీ ఏమీ కాలేనితనం!
