” ప్రేమికుల దినం” అంటూ తెగ ప్రేమ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, గొప్ప కానుకలు ఇచ్చేసుకునే ప్రేమికులు, ప్రాణాల మీదకో, చేతి మీదకో పరిస్థితి విషమిస్తే, ఆ ప్రేమని పక్కకి నెట్టేసి, ప్రాణాల్నో, చేతినో కాపాడుకోవడానికే ప్రయత్నిస్తారు – ఇదీ ఈ కధ సారాంశం. తప్పైతే క్షమించండీ. 🙁
ఇలాంటి సారాంశంతో బోలెడు కధలు చదివినట్టు గుర్తు. ఏమయితేనేం లెండి. అదే సారాంశంతో ఇంకో కధ. ప్రేమకీ, ప్రాణానికీ (చేతికీ) మధ్య పోటీ. అందులో ప్రాణమే (చెయ్యే) గెలుస్తుంది. ఇదివరకెప్పుడో ప్రేమకీ, ఆకలికీ పోటీ పెట్టిన కధ చదివినట్టు గుర్తు. అందులో ఆకలే గెలిచినట్టు కూడా గుర్తు. అన్నీ వుంటేనే ప్రేమా, దోమా గానీ, అస్తమానూ కాదూ అని ఈ కధల సారాంశం.
మరి ప్రేమ కోసం, ప్రాణాలను బలిచ్చిన సంఘటనలూ, కధలూ కూడా వున్నాయి కదా? అంటే ప్రేమ అనే పదార్థం (?) అవసరమైతే ప్రాణం కూడా ఇవ్వగలిగే శక్తి గలది అని కదా అర్థం?
ఈ రెండు రకాల భావాల వల్లా అర్థం అయ్యేదేమంటే, అసలు విషయం “ప్రేమ” అనే పదంలో లేదూ, దాన్ని పట్టించుకునే మనుషుల్లో వుందీ అని. ప్రేమ అనే పదం నిర్వచనంలో శక్తి వుంది గానీ, ఆ శక్తి ప్రేమతో వున్నామనుకునే మనుషులందరి మధ్యా వుండదు అని అర్థం.
“ప్రేమికుల దినం” అనేది ఒక సాంప్రదాయ విషయం మాత్రమే. ప్రస్తుత సామాజిక పద్ధతుల్లో అది ఒకటి. ఈ పద్ధతిలో మగవాళ్ళు ఆడవాళ్ళకి బహుమతులిస్తారు. వాళ్ళని డిన్నర్లకి తీసుకెళ్తారు. ఆడవాళ్ళు ఆ మగవాళ్ళు అలా ఎప్పుడు చేస్తారా అని ఎదురు చూస్తూ వుంటారు. ఇటువంటి ప్రేమ పద్ధతికి అలవాటు పడిన ప్రేమికుల్లో కూడా చాలా మంది గట్టిగానే వుంటారు. తమ ప్రేమ కోసం గట్టిగా నిలబడతారు. కాబట్టీ ఈ పద్ధతి (ఎంత తప్పుగా వున్నా) పాటించడం వల్ల ప్రేమ కలుషితం అయిపోతుందనుకోకూడదు. ప్రేమ జంటలో ఇద్దరి చైతన్యం ఒకే లాగా వుంటే, ఇలాంటి పద్ధతులు ఇద్దరికీ ఇష్టంగానే వుంటాయి. ఈ పద్ధతి పాటించడానికీ, తమ ప్రేమ మీద గట్టిగా వుండడానికీ సంబంధం లేదు.
ఈ కధలో ఆ మూడు జంటలూ ప్రేమ విషయంలో ఎంత చవకబారుగా వుంటాయో, మొదట్లో వాళ్ళ మాటలు వింటేనే అర్థం అయిపోతుంది. ముఖ్యంగా అమ్మాయిల మాటలు. ఆ తరువాత, వాళ్ళ ప్రవర్తనలో ఆశ్చర్యం ఏమీ వుండదు. ఆ ప్రేమికులు అవసరమైతే (పీకల వరకూ వస్తే), ఆ గూండా దగ్గర గన్ తీసుకుని, తమ ప్రేమికుల్ని కాల్చడానికి కూడా సిద్ధ పడేవాళ్ళలా వున్నారు.
ఈ కధలో “అన్న”ల మీద చురక ఒకటి. చదివి ఒదిలెయ్యడమే ఈ లైన్లు.
కిరణ్ వెంకట్ గారి అభిప్రాయం బాగుంది. చక్కగా ప్రశ్నించారు. ఈ కధలోని ప్రతీ ప్రేమ జంటలోని ఇద్దరూ దొందూ దొందే! ఎటొచ్చీ ఒక చిన్న పాయింటు.తన మనసులో వున్న ఆలోచన్ని రవి బయట పెట్టాడు భయంతో. మిగిలిన అబ్బాయిలు అంగీకరించారు. అదే ఆలోచన వున్న అమ్మాయిలు, కపటత్వంతో, అసహ్యంగా చూశారు.
ఈ కధ ఉదిత్ నారాయణ్ తెలుగు పాటల మీద రచయితకున్న ఏహ్య భావం వ్యక్తం చెయ్యడంతో మొదలవుతుంది. నిజమే, ఉదిత్ నారాయణ్ కి తెలుగు రాదు. అతని పాటల్లో బోల్డంత ఏక్సెంటు వుంటుంది. అయినా అతని గొంతు నాకు నచ్చుతుంది. (నా స్టాండర్డ్ ఏదో చాలా వున్నత స్థాయికి చెందిందని కాదు దీనర్థం!) వచ్చీ, రాని తెలుగు మాటలు ముద్దుగా వుంటాయి. త్రిషా, ఆర్తీ అగర్వాల్ లాంటి నటీమణులకి డబ్బింగ్ చెప్పే అమ్మాయి భాష కూడా ఇలాగే వుంటుంది. ఉదిత్ పాటలు వింటే, లండన్ లో వున్న మా కజిన్ కొడుకు గుర్తొస్తాడు నాకు. మొత్తానికి అతని పాటలు నేను వినడానికి ఇష్టపడతాను, ఏ కారణం వల్ల గానీ. దీన్ని బట్టి ఏం అర్థం అవుతోందంటే, జిహ్వకో రుచి! ఇదే పద్ధతి కధల విషయంలో కూడా. కధలో నెగిటివ్ తనం లేనంత వరకూ, అది కొందరికి నచ్చుతుందీ, కొందరికి నచ్చదూ అనే విషయం, ఆ కధ రాసిన విధానం మీదా, విషయం కొత్తదా, కాదా అనే దాని మీదా, తమకు నచ్చే విషయమా, కాదా అనే దాని మీదా, భాష మీదా, వగైరాల మీదా ఆధారపడి వుంటుంది.
చవకబారు ప్రేమికుల మధ్య ప్రేమ గట్టిగా వుండదు అని చెప్పడమే ఈ కధ వుద్దేశ్యం కాబట్టి, అందులో నెగిటివ్ తనం లేదు. మిగిలినదంతా రచయిత సత్తాకి సంబంధించింది. చేయి తిరిగిన రచయితల రచనలే (కొన్ని) పేలవంగా వుండే సంఘటనలున్నాయి.
పోతన గారి ఇష్టదేవతా ప్రార్థనలలో కొన్ని షష్ఠీ విభక్తితో అంతమవుతాయి. వాటిని ఇక్కడ చూడగలరు.
మరొక విషయం, షష్ఠ్యంతాలలో సామాన్యముగా క్రియ ఉండదు. ఒక విధముగా అవి అసంపూర్ణము అని చెప్పవచ్చు. ఇట్టి వానికి లేక ఇట్టి దేవికి అని మాత్రమే ఈ పద్యాలలో ఉంటాయి. క్షోణీతలంబు వంటి పద్యాలలో క్రియ ఉంటుంది. ఈ తేడాను గురించి నేను నా వ్యాసములో నొక్కి చెప్పనందుకు చింతిసున్నాను.
ముందుగా నా కవిత పై అభిప్రాయం తెలిపిన రవికిరణ్, మాలతి, నిషిగంధ, రాధిక, రమ, సౌమ్య గార్లకు ధన్య వాదాలు.
సౌమ్య గారూ, యండమూరి మరీ పాప్యులర్ (కొంతమంది కమర్షియల్ అని కూడా అంటారు) రచయిత కాకముందు వ్రాసిన చిన్న నవలలలో ఓ నవల పేరు “నిశ్శబ్దం నీకూ నాకూ మధ్య”. ఆల్రెడీ ఆయన Coin చేసిన Phrase ను నా కవిత టైటిల్ గా పెట్టటం జరిగింది కాబట్టి కృతజ్ఞతలు తెలిపాను. It is nothing but a polite acknowledgement. అంతకు మించి ఈ కవితతో,ఆ నవలకి,యండమూరి కి ఏమీ సంబంధం లేదు.
I find this statement of Malati Chandoor appropriate: “నాస్తికుడు నిరీశ్వరవాది”; “హేతువాదికి దేవుడితో పని లేదు”. Unfortunately the power (or lack of it) of astrology is still a puzzle – like God’s existence. The world follows whoever argues strongly – for or against them. We do not look at the world as it is, but as we are told to. For quite sometime I have been seeing one famous personality (astrologer) in many movie and social events. None of the events he ‘foresaw’ came true, except one or two stray incidents. I asked one of his followers, “why do people still throng to have him in their midst, knowing fully well that his predictions are as accurate as just anyone else’s?” To which he replied, “He has a photogenic face; moreover, although he consults his books before giving any advice, he always tells us to ‘go-ahead, everything will be fine'”!
I read several articles where terminally ill people, condemned by the world of medicine, become normal, with their deadly ailments simply disappearing!! Some call them miracles. Some attribute to a hidden power. Finally it’s the faith that does the magic. I request readers to ‘also read’ Paanuganti vaari Saakshi. Eemaata may also consider publishing some essays from Saakshi.
ప్రేమికుల దినం గురించి జె. యు. బి. వి. ప్రసాద్ అభిప్రాయం:
03/06/2008 9:31 am
నా కర్ధం అయింది, నా కర్థం అయింది!! 🙂
” ప్రేమికుల దినం” అంటూ తెగ ప్రేమ కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, గొప్ప కానుకలు ఇచ్చేసుకునే ప్రేమికులు, ప్రాణాల మీదకో, చేతి మీదకో పరిస్థితి విషమిస్తే, ఆ ప్రేమని పక్కకి నెట్టేసి, ప్రాణాల్నో, చేతినో కాపాడుకోవడానికే ప్రయత్నిస్తారు – ఇదీ ఈ కధ సారాంశం. తప్పైతే క్షమించండీ. 🙁
ఇలాంటి సారాంశంతో బోలెడు కధలు చదివినట్టు గుర్తు. ఏమయితేనేం లెండి. అదే సారాంశంతో ఇంకో కధ. ప్రేమకీ, ప్రాణానికీ (చేతికీ) మధ్య పోటీ. అందులో ప్రాణమే (చెయ్యే) గెలుస్తుంది. ఇదివరకెప్పుడో ప్రేమకీ, ఆకలికీ పోటీ పెట్టిన కధ చదివినట్టు గుర్తు. అందులో ఆకలే గెలిచినట్టు కూడా గుర్తు. అన్నీ వుంటేనే ప్రేమా, దోమా గానీ, అస్తమానూ కాదూ అని ఈ కధల సారాంశం.
మరి ప్రేమ కోసం, ప్రాణాలను బలిచ్చిన సంఘటనలూ, కధలూ కూడా వున్నాయి కదా? అంటే ప్రేమ అనే పదార్థం (?) అవసరమైతే ప్రాణం కూడా ఇవ్వగలిగే శక్తి గలది అని కదా అర్థం?
ఈ రెండు రకాల భావాల వల్లా అర్థం అయ్యేదేమంటే, అసలు విషయం “ప్రేమ” అనే పదంలో లేదూ, దాన్ని పట్టించుకునే మనుషుల్లో వుందీ అని. ప్రేమ అనే పదం నిర్వచనంలో శక్తి వుంది గానీ, ఆ శక్తి ప్రేమతో వున్నామనుకునే మనుషులందరి మధ్యా వుండదు అని అర్థం.
“ప్రేమికుల దినం” అనేది ఒక సాంప్రదాయ విషయం మాత్రమే. ప్రస్తుత సామాజిక పద్ధతుల్లో అది ఒకటి. ఈ పద్ధతిలో మగవాళ్ళు ఆడవాళ్ళకి బహుమతులిస్తారు. వాళ్ళని డిన్నర్లకి తీసుకెళ్తారు. ఆడవాళ్ళు ఆ మగవాళ్ళు అలా ఎప్పుడు చేస్తారా అని ఎదురు చూస్తూ వుంటారు. ఇటువంటి ప్రేమ పద్ధతికి అలవాటు పడిన ప్రేమికుల్లో కూడా చాలా మంది గట్టిగానే వుంటారు. తమ ప్రేమ కోసం గట్టిగా నిలబడతారు. కాబట్టీ ఈ పద్ధతి (ఎంత తప్పుగా వున్నా) పాటించడం వల్ల ప్రేమ కలుషితం అయిపోతుందనుకోకూడదు. ప్రేమ జంటలో ఇద్దరి చైతన్యం ఒకే లాగా వుంటే, ఇలాంటి పద్ధతులు ఇద్దరికీ ఇష్టంగానే వుంటాయి. ఈ పద్ధతి పాటించడానికీ, తమ ప్రేమ మీద గట్టిగా వుండడానికీ సంబంధం లేదు.
ఈ కధలో ఆ మూడు జంటలూ ప్రేమ విషయంలో ఎంత చవకబారుగా వుంటాయో, మొదట్లో వాళ్ళ మాటలు వింటేనే అర్థం అయిపోతుంది. ముఖ్యంగా అమ్మాయిల మాటలు. ఆ తరువాత, వాళ్ళ ప్రవర్తనలో ఆశ్చర్యం ఏమీ వుండదు. ఆ ప్రేమికులు అవసరమైతే (పీకల వరకూ వస్తే), ఆ గూండా దగ్గర గన్ తీసుకుని, తమ ప్రేమికుల్ని కాల్చడానికి కూడా సిద్ధ పడేవాళ్ళలా వున్నారు.
ఈ కధలో “అన్న”ల మీద చురక ఒకటి. చదివి ఒదిలెయ్యడమే ఈ లైన్లు.
కిరణ్ వెంకట్ గారి అభిప్రాయం బాగుంది. చక్కగా ప్రశ్నించారు. ఈ కధలోని ప్రతీ ప్రేమ జంటలోని ఇద్దరూ దొందూ దొందే! ఎటొచ్చీ ఒక చిన్న పాయింటు.తన మనసులో వున్న ఆలోచన్ని రవి బయట పెట్టాడు భయంతో. మిగిలిన అబ్బాయిలు అంగీకరించారు. అదే ఆలోచన వున్న అమ్మాయిలు, కపటత్వంతో, అసహ్యంగా చూశారు.
ఈ కధ ఉదిత్ నారాయణ్ తెలుగు పాటల మీద రచయితకున్న ఏహ్య భావం వ్యక్తం చెయ్యడంతో మొదలవుతుంది. నిజమే, ఉదిత్ నారాయణ్ కి తెలుగు రాదు. అతని పాటల్లో బోల్డంత ఏక్సెంటు వుంటుంది. అయినా అతని గొంతు నాకు నచ్చుతుంది. (నా స్టాండర్డ్ ఏదో చాలా వున్నత స్థాయికి చెందిందని కాదు దీనర్థం!) వచ్చీ, రాని తెలుగు మాటలు ముద్దుగా వుంటాయి. త్రిషా, ఆర్తీ అగర్వాల్ లాంటి నటీమణులకి డబ్బింగ్ చెప్పే అమ్మాయి భాష కూడా ఇలాగే వుంటుంది. ఉదిత్ పాటలు వింటే, లండన్ లో వున్న మా కజిన్ కొడుకు గుర్తొస్తాడు నాకు. మొత్తానికి అతని పాటలు నేను వినడానికి ఇష్టపడతాను, ఏ కారణం వల్ల గానీ. దీన్ని బట్టి ఏం అర్థం అవుతోందంటే, జిహ్వకో రుచి! ఇదే పద్ధతి కధల విషయంలో కూడా. కధలో నెగిటివ్ తనం లేనంత వరకూ, అది కొందరికి నచ్చుతుందీ, కొందరికి నచ్చదూ అనే విషయం, ఆ కధ రాసిన విధానం మీదా, విషయం కొత్తదా, కాదా అనే దాని మీదా, తమకు నచ్చే విషయమా, కాదా అనే దాని మీదా, భాష మీదా, వగైరాల మీదా ఆధారపడి వుంటుంది.
చవకబారు ప్రేమికుల మధ్య ప్రేమ గట్టిగా వుండదు అని చెప్పడమే ఈ కధ వుద్దేశ్యం కాబట్టి, అందులో నెగిటివ్ తనం లేదు. మిగిలినదంతా రచయిత సత్తాకి సంబంధించింది. చేయి తిరిగిన రచయితల రచనలే (కొన్ని) పేలవంగా వుండే సంఘటనలున్నాయి.
– ప్రసాద్
షష్ఠ్యంతములు గురించి mOhana అభిప్రాయం:
03/06/2008 12:09 pm
రాజాశంకర్ గారూ :
పోతన గారి ఇష్టదేవతా ప్రార్థనలలో కొన్ని షష్ఠీ విభక్తితో అంతమవుతాయి. వాటిని ఇక్కడ చూడగలరు.
మరొక విషయం, షష్ఠ్యంతాలలో సామాన్యముగా క్రియ ఉండదు. ఒక విధముగా అవి అసంపూర్ణము అని చెప్పవచ్చు. ఇట్టి వానికి లేక ఇట్టి దేవికి అని మాత్రమే ఈ పద్యాలలో ఉంటాయి. క్షోణీతలంబు వంటి పద్యాలలో క్రియ ఉంటుంది. ఈ తేడాను గురించి నేను నా వ్యాసములో నొక్కి చెప్పనందుకు చింతిసున్నాను.
- మోహన
వినినంతనె వేగ పడక గురించి anu అభిప్రాయం:
03/06/2008 7:16 am
బాగుంది.కాని మధ్యలో ఆపేసినట్లు అనిపించింది.
నిశ్శబ్దం నీకూ నాకూ మధ్య గురించి Vaidehi Sasidhar అభిప్రాయం:
03/06/2008 6:34 am
ముందుగా నా కవిత పై అభిప్రాయం తెలిపిన రవికిరణ్, మాలతి, నిషిగంధ, రాధిక, రమ, సౌమ్య గార్లకు ధన్య వాదాలు.
సౌమ్య గారూ, యండమూరి మరీ పాప్యులర్ (కొంతమంది కమర్షియల్ అని కూడా అంటారు) రచయిత కాకముందు వ్రాసిన చిన్న నవలలలో ఓ నవల పేరు “నిశ్శబ్దం నీకూ నాకూ మధ్య”. ఆల్రెడీ ఆయన Coin చేసిన Phrase ను నా కవిత టైటిల్ గా పెట్టటం జరిగింది కాబట్టి కృతజ్ఞతలు తెలిపాను. It is nothing but a polite acknowledgement. అంతకు మించి ఈ కవితతో,ఆ నవలకి,యండమూరి కి ఏమీ సంబంధం లేదు.
Sorry for the confusion.
Regards
Vaidehi
జ్యోతిషమూ – లోపలి సంగతులూ – 1 గురించి surya అభిప్రాయం:
03/06/2008 6:05 am
I find this statement of Malati Chandoor appropriate: “నాస్తికుడు నిరీశ్వరవాది”; “హేతువాదికి దేవుడితో పని లేదు”. Unfortunately the power (or lack of it) of astrology is still a puzzle – like God’s existence. The world follows whoever argues strongly – for or against them. We do not look at the world as it is, but as we are told to. For quite sometime I have been seeing one famous personality (astrologer) in many movie and social events. None of the events he ‘foresaw’ came true, except one or two stray incidents. I asked one of his followers, “why do people still throng to have him in their midst, knowing fully well that his predictions are as accurate as just anyone else’s?” To which he replied, “He has a photogenic face; moreover, although he consults his books before giving any advice, he always tells us to ‘go-ahead, everything will be fine'”!
I read several articles where terminally ill people, condemned by the world of medicine, become normal, with their deadly ailments simply disappearing!! Some call them miracles. Some attribute to a hidden power. Finally it’s the faith that does the magic. I request readers to ‘also read’ Paanuganti vaari Saakshi. Eemaata may also consider publishing some essays from Saakshi.
[This comment has been edited – editors]
తెలుగు భాష వయస్సెంత? గురించి Sreenath Reddy అభిప్రాయం:
03/06/2008 3:11 am
చాలా మంచి వ్యాసము. మన ప్రభుత్వాలు తెలుగు భాష గురించి పట్టిచుకోకున్ననూ, మన గుండెల్లో ఇటువంటి భాషాభిమానము ఉన్నంతకాలము తెలుగు సజీవముగా నిలిచిపోతుంది.
బ్లాగుల గురించి – నా మాట గురించి KAMALAKAR అభిప్రాయం:
03/06/2008 2:29 am
మీరు బ్లాగుల గురించి రాసింది బాగుందండీ
దాలిగుంటలో లీయా గురించి Sowmya అభిప్రాయం:
03/06/2008 1:13 am
Interesting concept!
ఈమాట గురించి గురించి aswartha అభిప్రాయం:
03/06/2008 1:12 am
ముందుగా ధన్యవాదములు.
మీ తెలుగు అభిమానానికి, తెలుగు అభిమానులకి
మన అమ్మభాష భాషను మనసారా కౌగిలించుకున్నందుకు
అమ్మతొ మాట్లాడుతున్నందుకు!
కేయాటిక్ సమీకరణం గురించి aswartha అభిప్రాయం:
03/06/2008 1:05 am
చాల బాగుంది.
మరల ఆ రోజులు రావాలని
అనుకుంటూ, ఆకాంక్షిస్తూ!