సాయంత్రానికి
నేనే కాదు
మా మనుమడూ
ఎదురు చూస్తుంటాడు
కొండలూ లోయల వెనక
అందమైన ముగింపు కోసం

దాచబడుతున్న వెలుగులో
ఆకాశానికి అనేక రంగులు పులుముతూ
రక్తమోడుతూ జారిపోతుంటాడు సూర్యుడు

గాలిని బాదుకుంటూ
నమ్మకంతోనో అపనమ్మకంతోనో
తిరుగు ప్రయాణంలో
పక్షులు

గాలి చెవులకు అల్లల్లాడుతూ
వేలాడుతున్న ఆకులు
గూనిగా మారిన ఆకాశం ఒడినిండా
బయటపడుతున్న నక్షత్ర విత్తనాలు

రోజూ సూర్యుడు ఎక్కడికి పోతుంటాడని
అడుగుతాడు మనుమడు
నీకూ నాకూ తాతలకు తాతే అతను
చూసుకుందుకు మనకు ఒక ఇల్లే
అతనికి ఎన్ని ఇళ్ళో
నువ్వు లేచేసరికే వచ్చేస్తాడు కదా
అని సర్ది చెబుతాను

రేపటి వరకూనా అని
మనుమడి మొహంలో దిగులు
ఈరోజు ముగిసినా
రేపు చూడొచ్చన్న ఆశ
మెరుస్తున్న వాడి
కళ్ళల్లో కనిపిస్తూనే ఉంటాయి
ప్రతీ రోజూ