ఈ వరసలో లైలా గారి తొలి post ఇప్పుడే చూశాను. అక్కడినుంచి ఈ వ్యవహారం ఎంత త్వరగా వేగం పుంజుకుని escalate అయిందో ఆశ్చర్యం కలిగించిన మాట నిజం. ఇలాటి సంఘటనల్లో ఇదివరకు నాకున్న కొంత first-hand experience కారణంగా (లేని పెద్దరికం మీద వేసుకుని) ఒక సలహా ఇస్తాను – సంపాదకులకి. మీరు తొందర పడ్డారు. అంత ఆవేశం చెందవలసిన విషయం లేదిక్కడ. విజ్ఞులైన పాఠకుల అభిప్రాయాలు – కఠినంగా అనిపించినా, మార్చకుండా ప్రచురించటం మంచి పద్ధతి. ఏవో కొన్ని పదాల మూలానే “మనోభావాలు దెబ్బతినేంత” సున్నిత మనస్కుల్ని కాపాడవలసిన బాధ్యత సంపాదకుల భుజాల మీద వేసుకోవలసిన అవసరం లేదు.
[…However, we are sorry that we cannot delete/alter the published comment history here. -Ed.]
సంపాదకులు ఈ విషయంలో నాతో తిరిగి మాటలు కొనసాగిస్తున్నందుకు సంతోషం.
నేను మొదలుకు రాసిన రచన ఇప్పుడైనా ఇక్కడే మీరు పబ్లిష్ చేస్తే, అప్పుడు పాఠకులు జరిగింది జరిగినట్టుగా, వరసలో శుభ్రంగా అంతా చదువుకోవచ్చు. దానికి నాకు ఏం అభ్యంతరం లేదు.
ఇప్పటికీ ఇక్కడి పాఠకులకు అసలు నేనేం రాసానో తెలియదు గద. ఒకవేళ గాని నా రచన మీరు పారేసుకుని ఉంటే, ఆ విషయం ఇక్కడే తెలియచేస్తే, మళ్లీ పంపిస్తాను. నా దగ్గర ఉంది.
Thanks, Lyla.
[తమ నిర్ణయాల గురించి చర్చ చేయకపోయినా పాఠకుల ప్రశ్నలకు జవాబివ్వాల్సిన బాధ్యత సంపాదకులకు ఉన్నది కద.
క్షమించండి. మేము చెప్పింది స్పష్టంగా ఉన్నట్టు లేదు. మీ మొదటి వ్యాఖ్య అలానే మేము ప్రచురించగలిగి ఉంటే ఇబ్బంది ఏముంది? ఆ వ్యాఖ్యలోని కొన్ని వాక్యాలు మాకు ఇప్పటికీ అభ్యంతరకరమే కాబట్టి అది అలానే ప్రచురించలేము. అందువల్లనే మీరు ఆ వ్యాఖ్యను వేరొక వేదిక పైన ప్రచురించుకొనవచ్చు లేదా మీ దృక్పథాన్ని (ఇక్కడ ఒక కవిత రూపంలో కామెంట్ వలె కాకుండా) వ్యాసం రూపంలో వివరిస్తూ ఈమాటకు ఒక రచనగా పంపవచ్చును (దానివలన మీరు ఆశించినట్లుగా చర్చ కూడా జరగవచ్చును) అని సూచించినాము. ఆ వ్యాఖ్య మీ అభిప్రాయం అయితే అది వెలిబుచ్చిన తీరుపట్ల మాకు అభ్యంతరం ఉన్నది. అందువల్లనే అది ఎడిట్ చేసినాము. అది ఒక కవిత అని మీరు అన్నట్లయితే అది సృజనాత్మక రచన కావున దానికి అభిప్రాయవేదికలో చోటు లేదు. – సం.]
సిలువ గుడి
గురించి పి.విజయలక్ష్మి పండిట్ అభిప్రాయం:
06/06/2018
9:13 am
అమరేంద్రగారి ‘శిలువగుడి’ కథల సమీక్ష .. నాకు ఖదీర్ బాబు‘దర్గామిట్ట’కథలు, గోపిని కరుణాకర్ ’మా తిరుపతి కొండ కథలు’,మా పసలపూడి కథలు, గోపల్లె కథ – తమిళనాడులో తెలుగువారి పూర్వీకుల కథ(నారాయణరెడ్డి తెలుగు అనువాదము) మదిలో మెదిలాయి.
వారి సమీక్ష ‘శిలువగుడి’ కథలను చదవాలనే ఆత్రుతను పెంచింది.
బాల్యం కథలు గమ్మత్తుగా, ఆ రచయిత అనుభవాలు, ఆ కాలచరిత్రకు అద్దంపడతాయి.
బ్రహ్మానందం గారు, ధన్యవాదాలు. ఇతర రచయిత(త్రు)ల గురించి నాకు తెలియదు కానీ ఎప్పుడైతే నేను ఏదైనా రాసి పంపిస్తానో అప్పుడే దాని మీద విమర్శ కి సిద్ధంగా ఉంటాను. రచయితగా మీకు తెలిసే ఉండొచ్చు. “ఆహా, ఓహో” అనేవాళ్లతో మీకు ఏమీ ఉపయోగం లేదు – ఛాతీ అయిదంగుళాలు పెంచుకుని మరో కధో, కవితో రాయడానికి అది పనికివచ్చినా. అలా పెరిగిన ఛాతీ అక్కడే ఉండిపోదు కనక విమర్శ చేసేవాళ్లతోనే నాకు లాభం. వాళ్ళు సరైన విషయం, చేదు నిజం చెప్తారు. అయితే అందరూ ఒకేలాగ నెమ్మదిగా చెప్పరు కదా? ఒకరి భాష మరొకరికి రాకపోవచ్చు. కాని వాడిన భాష, వెక్కిరింపూ వదిలేసి అందులో అసలు ఏమి చెప్పదల్చుకున్నారు అనేది; వాళ్ళు చెప్పేది గ్రహించగలిగితే నా రచనలు మెరుగుపడతాయి. లేకపోతే మూసలో పొసినట్టు ఒకే రకం రచనలు రావడం తధ్యం. అంటే మొదటి రెండు పేరాలు చదవగానే ఇది ఫలానా శర్మ గారు రాసారు, చివర్లో ఇలా అవుతుంది గారంటీగా అని చెప్పేయవచ్చు. తెలుగు సినిమాల్లో లాగా మొదట్లో హీరో, నాలుగు గుద్దులూ, చివర్లో మళ్ళీ అందరూ ఒకోచోట ఫేమిలీ ఫోటో, శుభం కార్డు. ఓ సారి ఆ మూస పద్ధతీ, ముద్రా పడగానే ఇంక గొర్రె తోక రచనలు వస్తాయి. ప్రస్తుతం నావి అలాగే ఉన్నాయి కాబోలు.
ఎప్పుడైతే ఒక పత్రికకి రచన పంపించానో అప్పుడే- ఆయా సంపాదకులు విమర్శిస్తారనీ, అందులో తప్పులూ, ఒప్పులూ ఎత్తి చూపుతారని సిద్ధంగా ఉండాలి. నేను రాసిన పదహారు పేజీల కధ ఒక్కోసారి నాలుగు పేజీల్లో రాయొచ్చు. కన్నెగంటి చంద్రగారు దీనికో ఉదాహరణ అనుకుంటా. ఒక్కోసారి దాన్ని పద్ధెనిమిది పేజీలకి పెంచవచ్చు. అయితే “ఈ సంపాదకుడు నేను అమెరికా రాకముందు బొడ్డూడని బచ్చా గాడు ఇప్పుడు నా రచనలనే దిద్దే అంతవాడా?” అనుకుంటే ఆ పత్రిక మీరు చెప్పినట్టు మురికినీరు అయ్యి కడుక్కోవడానిక్కూడా పనికిరాదు. అప్పుడు మరో చెరువు వెతుక్కోవచ్చు. అయితే అక్కడ కూడా ఇదే విధంగా మురికి నీరు ఎదురవ్వొచ్చు కదా? మరో విషయం ఏమిటంటే ఒక సంపాదకుడికి నచ్చని రచన మరోచోట బాగుండవచ్చు (గ్రిషాం, హారీ పాటర్ లాంటి రచయితలకి ఇదే సమస్య మొదట్లో)
నేను రాసినది ప్రతీ అక్షరం పొల్లుపోకుండా వేసి తీరాలి అనుకుంటే బ్లాగు అంత ఉత్తమం మరోటి లేదు. అక్కడ కూడా మీరు మోడరేషన్ పెట్టుకోకపోతే ఎవరో ఒకరు ‘ఇది ఏడిసినట్టు ఉంది” అనడానికి అవకాశం ఉంది కదా? ఆఖరికి ఫేసు బుక్కులో కూడా లైకులు రాలేదంటే అర్ధం అది ఎవరికీ నచ్చకపోవడం కావొచ్చు – చదవక కాదు. అయితే ఆయా మాధ్యమాల్లో ఇష్టం వచ్చినట్టూ రాస్తే ఏమౌతుందో రోజూ చూస్తూనే ఉన్నాం. అందువల్ల సంపాదకుల కత్తెర ఉండడం వల్ల లాభమే కానీ నష్టం లేదని నా అభిప్రాయం.
సంపాదకుల పని మూడో కంటితో చదివి ఎలా ఉందో చెప్పడం. దాన్ని వేసుకుంటారా లేదా అనేది వేరే విషయం. ఒకోసారి బూతు కధ, సాహిత్య లోకంలో ఎవరికీ నచ్చనిది పత్రిక లాభం కోసం వేయవచ్చు. అందులో ముఖ్య సంపాదకుడు ఎంత గింజుకున్నా మిగతా సహ సంపాదకులవల్ల కురదరక పోవచ్చు – అచ్చు పత్రిక మనుగడ డబ్బు మీద ఆధారపడి ఉంటుంది కనక. ఇంతకీ ఏమి చెప్పదల్చుకున్నానంటే సంపాదకుల దిద్దుబాటుకి సిద్ధంగా లేకపోతే ఫలానా పత్రికకి పంపడం మానుకోవడమే మంచిది. ఇదే మీరు చెప్పిన మురికినీరు వాడకపోవడం. అయితే దీనివల్ల ఎవరికి నష్టమో రచయితకే బాగా తెలుస్తుంది. నా ఉద్దేశ్యంలో మారవల్సినది రచయితే. అలాగని మొత్తం మారిపోయి సంపాదకుల తొత్తుగా ఉండమని చెప్పట్లేదు.
ఎప్పుడైతే “నేను షరతులకి కట్టుబడి ఉంటాను” అనే “ఆప్ట్ ఇన్” చెక్ బాక్స్ నొక్కి వ్యాఖ్య, కధా పంపించారో అప్పుడే మీరు సంపాదకుల కత్తెర కి ఒప్పుకున్నట్టు లెఖ్ఖ. అలాకాని పరిస్థితుల్లో వేరే చెరువు చూసుకోవడం ఉత్తమమే – రచయిత దృష్టిలో ఫలానా పత్రిక మురికినీరు కాబట్టి. దీన్నే అచ్చు పత్రికలలో ‘ఇందులో ఉత్తర ప్రత్త్యుత్తరాలకి తావు లేదు’ అని రాస్తారనుకుంటా. అయితే మూస పద్ధతిలోంచి బయటకి రావడం అసంభవం అనేది తెలిసి వస్తుంది త్వరలోనే – ఒక్కో చెరువూ మురికి అనుకుంటూ పోతే. మరో మాటండోయ్, నేను అంత పేరున్న రచయితనీ కాదు నన్నెవరూ “దయచేసి మా పత్రికకి రాయండి” అని అడగలేదిప్పటివరకూ. అందువల్ల ఆ విషయం నేను చెప్పలేను. నాకు తెలిసినంతలో సంపాదకులూ చదువరులూ చేసిన విమర్శల వల్ల (ఉదా: కవిత్వం మార్మికంగా ఉండాలి, ఓ చట్రంలోంచి బయటకి రావాలి, ఇందులో ఫలానా సన్నివేశం అనవసరం, ఆ మొదటిపేరా కంగాళీ తీసేయవచ్చు, ఫలానా వ్యాక్యం రాసాక మిగతా కధ అనవసరం, మీరు ప్రతి వ్యాఖ్యలు పెట్టి మరొకరెవరూ వ్యాఖ్య చేయకుండా చేస్తున్నారు [ఇంత ఆశ్చర్యం కలిగించిన కామెంట్ ఇప్పటిదాకా చూడలేదు]) నా రాతలు మెరుగుపడ్డాయని అనుకుంటున్నా.
మరో విధంగా బ్లంట్ గా చెప్పాలంటే నేను రాసిన కధో, వ్యాఖ్యో ఫలానా పత్రిక వారు ఎందుకు వేయాలి? ఆఖరికి నన్ను నిజంగానే “మా పత్రికకి ఏదో ఒకటి రాయండి” అని అడగగానే, నేను రాసినది “ఏది పడితే అది” వేయాలా? ఆహ్వానించారు కదా అని ఏదో ఒకటి రాస్తే అది వాళ్లకి నచ్చవద్దా? రాయడం నా విశేషాధికారం అయితే దిద్దడం, వేయాలా వద్దా అనేవి వాళ్ల ప్రత్యేధికారం కాదా?
చివరిగా, ఏదో చెప్దామనుకుని మరొకటేదో చెప్పినట్టు అనిపిస్తే క్షంతవ్యుడను. నమస్తే
పెద్దిభొట్ల సుబ్బరామయ్య గారి కథల గురించిన సింగమనేని గారి విశ్లేషణ చాలా బావుంది. వారి దృష్టికోణాన్ని ఆవిష్కరించిన తీరు అద్భుతంగా వుంది. కృష్ణాతీరంలోని మధ్యతరగతి బ్రాహ్మణ కుటుంబాల దైన్యాన్నీ, విషాదాన్నీ కథల నిండా నింపి పాఠకులకు అందించిన పెద్దిభొట్ల గురించి, రాయలసీమ ప్రాంతంలోని కరువు రైతుల కన్నీటి బతుకుల మధ్యనించి వచ్చిన కథకుడు సింగమనేని సహానుభూతితో రాసిన యీ వ్యాసం నిజాయితీగా వుంది.
నా ఈ వాఖ్య కేవలం శర్మ దంతుర్తి గారి ఈ క్రింది వాక్యాలకి సంబంధించినవి. మిగతా వ్యాఖ్యలకి సంబంధించినది కాదు.
అలా మొదట్లో ఈమాట దగ్గిర తమ రచనలు మొదలుపెట్టి, ఉత్తరోత్తరా మరో చోటకి – ఈ సంపాదక వర్గం తీరు నచ్చక – వెళ్ళినవారు ఉండి ఉండవచ్చు. అది ఊరి చెరువుమీద వచ్చే కోపం లాంటిది.
రచయితలకి పత్రికలు ఎంత అవసరమో, పత్రికల మనుగడకి రచయితలూ అంతే అవసరం. రాసేవాళ్ళు కరువయ్యి మూత బడ్డ పత్రికలు చాలా ఉన్నాయి. పత్రికల వల్ల రచయితలకి ఎంత పేరు వస్తుందో, మంచి రచనల వలన పత్రికల స్థాయీ అంతే పెరుగుతుంది. ఒక పత్రిక నిలబడడానికి రచయితల కృషీ ఎక్కువే. వెలకట్టలేనిది కూడా. బాగా రాసేవారి వెంట పత్రికలు ఎందుకు వెంటబడతాయి? రాయండి మహప్రభో అంటూ. ఏదైనా ప్రత్యేక సందర్భం వస్తే రాయండీ అంటూ ఎందుకు వెంట పడతారు?
కాకపోతే పత్రిక ఒక వెసులుబాటు మాత్రమే. ఇప్పుడు చాలా మాధ్యమాలు ఉన్నాయి, రచయితలు అచ్చు దురద తీర్చుకోవడానికి. ఇది – win-win situation లాంటిది. కేవలం ఒక్కరే ఎప్పుడూ గెలవరు.
అయినా – ఎవరైనా రాయకపోవడానికి పలు కారణాలు ఉంటాయి. ఎంత కడుక్కోవలసి వచ్చినా మురికి నీరు వైపు ఎవరూ వెళ్ళరు కదా?
జూన్ 2018 గురించి K.V.S. Ramarao అభిప్రాయం:
06/06/2018 2:59 pm
ఈ వరసలో లైలా గారి తొలి post ఇప్పుడే చూశాను. అక్కడినుంచి ఈ వ్యవహారం ఎంత త్వరగా వేగం పుంజుకుని escalate అయిందో ఆశ్చర్యం కలిగించిన మాట నిజం. ఇలాటి సంఘటనల్లో ఇదివరకు నాకున్న కొంత first-hand experience కారణంగా (లేని పెద్దరికం మీద వేసుకుని) ఒక సలహా ఇస్తాను – సంపాదకులకి. మీరు తొందర పడ్డారు. అంత ఆవేశం చెందవలసిన విషయం లేదిక్కడ. విజ్ఞులైన పాఠకుల అభిప్రాయాలు – కఠినంగా అనిపించినా, మార్చకుండా ప్రచురించటం మంచి పద్ధతి. ఏవో కొన్ని పదాల మూలానే “మనోభావాలు దెబ్బతినేంత” సున్నిత మనస్కుల్ని కాపాడవలసిన బాధ్యత సంపాదకుల భుజాల మీద వేసుకోవలసిన అవసరం లేదు.
జూన్ 2018 గురించి lyla yerneni అభిప్రాయం:
06/06/2018 1:08 pm
సంపాదకులు ఈ విషయంలో నాతో తిరిగి మాటలు కొనసాగిస్తున్నందుకు సంతోషం.
నేను మొదలుకు రాసిన రచన ఇప్పుడైనా ఇక్కడే మీరు పబ్లిష్ చేస్తే, అప్పుడు పాఠకులు జరిగింది జరిగినట్టుగా, వరసలో శుభ్రంగా అంతా చదువుకోవచ్చు. దానికి నాకు ఏం అభ్యంతరం లేదు.
ఇప్పటికీ ఇక్కడి పాఠకులకు అసలు నేనేం రాసానో తెలియదు గద. ఒకవేళ గాని నా రచన మీరు పారేసుకుని ఉంటే, ఆ విషయం ఇక్కడే తెలియచేస్తే, మళ్లీ పంపిస్తాను. నా దగ్గర ఉంది.
Thanks, Lyla.
[తమ నిర్ణయాల గురించి చర్చ చేయకపోయినా పాఠకుల ప్రశ్నలకు జవాబివ్వాల్సిన బాధ్యత సంపాదకులకు ఉన్నది కద.
క్షమించండి. మేము చెప్పింది స్పష్టంగా ఉన్నట్టు లేదు. మీ మొదటి వ్యాఖ్య అలానే మేము ప్రచురించగలిగి ఉంటే ఇబ్బంది ఏముంది? ఆ వ్యాఖ్యలోని కొన్ని వాక్యాలు మాకు ఇప్పటికీ అభ్యంతరకరమే కాబట్టి అది అలానే ప్రచురించలేము. అందువల్లనే మీరు ఆ వ్యాఖ్యను వేరొక వేదిక పైన ప్రచురించుకొనవచ్చు లేదా మీ దృక్పథాన్ని (ఇక్కడ ఒక కవిత రూపంలో కామెంట్ వలె కాకుండా) వ్యాసం రూపంలో వివరిస్తూ ఈమాటకు ఒక రచనగా పంపవచ్చును (దానివలన మీరు ఆశించినట్లుగా చర్చ కూడా జరగవచ్చును) అని సూచించినాము. ఆ వ్యాఖ్య మీ అభిప్రాయం అయితే అది వెలిబుచ్చిన తీరుపట్ల మాకు అభ్యంతరం ఉన్నది. అందువల్లనే అది ఎడిట్ చేసినాము. అది ఒక కవిత అని మీరు అన్నట్లయితే అది సృజనాత్మక రచన కావున దానికి అభిప్రాయవేదికలో చోటు లేదు. – సం.]
సిలువ గుడి గురించి పి.విజయలక్ష్మి పండిట్ అభిప్రాయం:
06/06/2018 9:13 am
అమరేంద్రగారి ‘శిలువగుడి’ కథల సమీక్ష .. నాకు ఖదీర్ బాబు‘దర్గామిట్ట’కథలు, గోపిని కరుణాకర్ ’మా తిరుపతి కొండ కథలు’,మా పసలపూడి కథలు, గోపల్లె కథ – తమిళనాడులో తెలుగువారి పూర్వీకుల కథ(నారాయణరెడ్డి తెలుగు అనువాదము) మదిలో మెదిలాయి.
వారి సమీక్ష ‘శిలువగుడి’ కథలను చదవాలనే ఆత్రుతను పెంచింది.
బాల్యం కథలు గమ్మత్తుగా, ఆ రచయిత అనుభవాలు, ఆ కాలచరిత్రకు అద్దంపడతాయి.
జూన్ 2018 గురించి శర్మ దంతుర్తి అభిప్రాయం:
06/06/2018 8:13 am
బ్రహ్మానందం గారు, ధన్యవాదాలు. ఇతర రచయిత(త్రు)ల గురించి నాకు తెలియదు కానీ ఎప్పుడైతే నేను ఏదైనా రాసి పంపిస్తానో అప్పుడే దాని మీద విమర్శ కి సిద్ధంగా ఉంటాను. రచయితగా మీకు తెలిసే ఉండొచ్చు. “ఆహా, ఓహో” అనేవాళ్లతో మీకు ఏమీ ఉపయోగం లేదు – ఛాతీ అయిదంగుళాలు పెంచుకుని మరో కధో, కవితో రాయడానికి అది పనికివచ్చినా. అలా పెరిగిన ఛాతీ అక్కడే ఉండిపోదు కనక విమర్శ చేసేవాళ్లతోనే నాకు లాభం. వాళ్ళు సరైన విషయం, చేదు నిజం చెప్తారు. అయితే అందరూ ఒకేలాగ నెమ్మదిగా చెప్పరు కదా? ఒకరి భాష మరొకరికి రాకపోవచ్చు. కాని వాడిన భాష, వెక్కిరింపూ వదిలేసి అందులో అసలు ఏమి చెప్పదల్చుకున్నారు అనేది; వాళ్ళు చెప్పేది గ్రహించగలిగితే నా రచనలు మెరుగుపడతాయి. లేకపోతే మూసలో పొసినట్టు ఒకే రకం రచనలు రావడం తధ్యం. అంటే మొదటి రెండు పేరాలు చదవగానే ఇది ఫలానా శర్మ గారు రాసారు, చివర్లో ఇలా అవుతుంది గారంటీగా అని చెప్పేయవచ్చు. తెలుగు సినిమాల్లో లాగా మొదట్లో హీరో, నాలుగు గుద్దులూ, చివర్లో మళ్ళీ అందరూ ఒకోచోట ఫేమిలీ ఫోటో, శుభం కార్డు. ఓ సారి ఆ మూస పద్ధతీ, ముద్రా పడగానే ఇంక గొర్రె తోక రచనలు వస్తాయి. ప్రస్తుతం నావి అలాగే ఉన్నాయి కాబోలు.
ఎప్పుడైతే ఒక పత్రికకి రచన పంపించానో అప్పుడే- ఆయా సంపాదకులు విమర్శిస్తారనీ, అందులో తప్పులూ, ఒప్పులూ ఎత్తి చూపుతారని సిద్ధంగా ఉండాలి. నేను రాసిన పదహారు పేజీల కధ ఒక్కోసారి నాలుగు పేజీల్లో రాయొచ్చు. కన్నెగంటి చంద్రగారు దీనికో ఉదాహరణ అనుకుంటా. ఒక్కోసారి దాన్ని పద్ధెనిమిది పేజీలకి పెంచవచ్చు. అయితే “ఈ సంపాదకుడు నేను అమెరికా రాకముందు బొడ్డూడని బచ్చా గాడు ఇప్పుడు నా రచనలనే దిద్దే అంతవాడా?” అనుకుంటే ఆ పత్రిక మీరు చెప్పినట్టు మురికినీరు అయ్యి కడుక్కోవడానిక్కూడా పనికిరాదు. అప్పుడు మరో చెరువు వెతుక్కోవచ్చు. అయితే అక్కడ కూడా ఇదే విధంగా మురికి నీరు ఎదురవ్వొచ్చు కదా? మరో విషయం ఏమిటంటే ఒక సంపాదకుడికి నచ్చని రచన మరోచోట బాగుండవచ్చు (గ్రిషాం, హారీ పాటర్ లాంటి రచయితలకి ఇదే సమస్య మొదట్లో)
నేను రాసినది ప్రతీ అక్షరం పొల్లుపోకుండా వేసి తీరాలి అనుకుంటే బ్లాగు అంత ఉత్తమం మరోటి లేదు. అక్కడ కూడా మీరు మోడరేషన్ పెట్టుకోకపోతే ఎవరో ఒకరు ‘ఇది ఏడిసినట్టు ఉంది” అనడానికి అవకాశం ఉంది కదా? ఆఖరికి ఫేసు బుక్కులో కూడా లైకులు రాలేదంటే అర్ధం అది ఎవరికీ నచ్చకపోవడం కావొచ్చు – చదవక కాదు. అయితే ఆయా మాధ్యమాల్లో ఇష్టం వచ్చినట్టూ రాస్తే ఏమౌతుందో రోజూ చూస్తూనే ఉన్నాం. అందువల్ల సంపాదకుల కత్తెర ఉండడం వల్ల లాభమే కానీ నష్టం లేదని నా అభిప్రాయం.
సంపాదకుల పని మూడో కంటితో చదివి ఎలా ఉందో చెప్పడం. దాన్ని వేసుకుంటారా లేదా అనేది వేరే విషయం. ఒకోసారి బూతు కధ, సాహిత్య లోకంలో ఎవరికీ నచ్చనిది పత్రిక లాభం కోసం వేయవచ్చు. అందులో ముఖ్య సంపాదకుడు ఎంత గింజుకున్నా మిగతా సహ సంపాదకులవల్ల కురదరక పోవచ్చు – అచ్చు పత్రిక మనుగడ డబ్బు మీద ఆధారపడి ఉంటుంది కనక. ఇంతకీ ఏమి చెప్పదల్చుకున్నానంటే సంపాదకుల దిద్దుబాటుకి సిద్ధంగా లేకపోతే ఫలానా పత్రికకి పంపడం మానుకోవడమే మంచిది. ఇదే మీరు చెప్పిన మురికినీరు వాడకపోవడం. అయితే దీనివల్ల ఎవరికి నష్టమో రచయితకే బాగా తెలుస్తుంది. నా ఉద్దేశ్యంలో మారవల్సినది రచయితే. అలాగని మొత్తం మారిపోయి సంపాదకుల తొత్తుగా ఉండమని చెప్పట్లేదు.
ఎప్పుడైతే “నేను షరతులకి కట్టుబడి ఉంటాను” అనే “ఆప్ట్ ఇన్” చెక్ బాక్స్ నొక్కి వ్యాఖ్య, కధా పంపించారో అప్పుడే మీరు సంపాదకుల కత్తెర కి ఒప్పుకున్నట్టు లెఖ్ఖ. అలాకాని పరిస్థితుల్లో వేరే చెరువు చూసుకోవడం ఉత్తమమే – రచయిత దృష్టిలో ఫలానా పత్రిక మురికినీరు కాబట్టి. దీన్నే అచ్చు పత్రికలలో ‘ఇందులో ఉత్తర ప్రత్త్యుత్తరాలకి తావు లేదు’ అని రాస్తారనుకుంటా. అయితే మూస పద్ధతిలోంచి బయటకి రావడం అసంభవం అనేది తెలిసి వస్తుంది త్వరలోనే – ఒక్కో చెరువూ మురికి అనుకుంటూ పోతే. మరో మాటండోయ్, నేను అంత పేరున్న రచయితనీ కాదు నన్నెవరూ “దయచేసి మా పత్రికకి రాయండి” అని అడగలేదిప్పటివరకూ. అందువల్ల ఆ విషయం నేను చెప్పలేను. నాకు తెలిసినంతలో సంపాదకులూ చదువరులూ చేసిన విమర్శల వల్ల (ఉదా: కవిత్వం మార్మికంగా ఉండాలి, ఓ చట్రంలోంచి బయటకి రావాలి, ఇందులో ఫలానా సన్నివేశం అనవసరం, ఆ మొదటిపేరా కంగాళీ తీసేయవచ్చు, ఫలానా వ్యాక్యం రాసాక మిగతా కధ అనవసరం, మీరు ప్రతి వ్యాఖ్యలు పెట్టి మరొకరెవరూ వ్యాఖ్య చేయకుండా చేస్తున్నారు [ఇంత ఆశ్చర్యం కలిగించిన కామెంట్ ఇప్పటిదాకా చూడలేదు]) నా రాతలు మెరుగుపడ్డాయని అనుకుంటున్నా.
మరో విధంగా బ్లంట్ గా చెప్పాలంటే నేను రాసిన కధో, వ్యాఖ్యో ఫలానా పత్రిక వారు ఎందుకు వేయాలి? ఆఖరికి నన్ను నిజంగానే “మా పత్రికకి ఏదో ఒకటి రాయండి” అని అడగగానే, నేను రాసినది “ఏది పడితే అది” వేయాలా? ఆహ్వానించారు కదా అని ఏదో ఒకటి రాస్తే అది వాళ్లకి నచ్చవద్దా? రాయడం నా విశేషాధికారం అయితే దిద్దడం, వేయాలా వద్దా అనేవి వాళ్ల ప్రత్యేధికారం కాదా?
చివరిగా, ఏదో చెప్దామనుకుని మరొకటేదో చెప్పినట్టు అనిపిస్తే క్షంతవ్యుడను. నమస్తే
మా పీకల మీదుంచిన కత్తులు తీయండి గురించి శోభ అభిప్రాయం:
06/06/2018 7:33 am
చక్కని అనువాదం… బలమైన ప్రతిఘటనా స్వరం భాస్కర్ గారూ…
మన కాలం మహాకథకుడు పెద్దిభొట్ల గురించి సన్నపురెడ్డి వెంకటరామిరెడ్డి అభిప్రాయం:
06/06/2018 1:22 am
పెద్దిభొట్ల సుబ్బరామయ్య గారి కథల గురించిన సింగమనేని గారి విశ్లేషణ చాలా బావుంది. వారి దృష్టికోణాన్ని ఆవిష్కరించిన తీరు అద్భుతంగా వుంది. కృష్ణాతీరంలోని మధ్యతరగతి బ్రాహ్మణ కుటుంబాల దైన్యాన్నీ, విషాదాన్నీ కథల నిండా నింపి పాఠకులకు అందించిన పెద్దిభొట్ల గురించి, రాయలసీమ ప్రాంతంలోని కరువు రైతుల కన్నీటి బతుకుల మధ్యనించి వచ్చిన కథకుడు సింగమనేని సహానుభూతితో రాసిన యీ వ్యాసం నిజాయితీగా వుంది.
సెలవు మాస్టారూ! గురించి రామదాసు అభిప్రాయం:
06/06/2018 1:22 am
ఈ కధ పేరు ఇంగువ అనుకుంటాను, చాలా కాలం క్రితం చదివాను. జీవితంలో ఒక కొత్త పార్శ్వాన్ని చూపించిన కథ.
జూన్ 2018 గురించి Gorti Brahmanandam అభిప్రాయం:
06/05/2018 11:47 am
నా ఈ వాఖ్య కేవలం శర్మ దంతుర్తి గారి ఈ క్రింది వాక్యాలకి సంబంధించినవి. మిగతా వ్యాఖ్యలకి సంబంధించినది కాదు.
రచయితలకి పత్రికలు ఎంత అవసరమో, పత్రికల మనుగడకి రచయితలూ అంతే అవసరం. రాసేవాళ్ళు కరువయ్యి మూత బడ్డ పత్రికలు చాలా ఉన్నాయి. పత్రికల వల్ల రచయితలకి ఎంత పేరు వస్తుందో, మంచి రచనల వలన పత్రికల స్థాయీ అంతే పెరుగుతుంది. ఒక పత్రిక నిలబడడానికి రచయితల కృషీ ఎక్కువే. వెలకట్టలేనిది కూడా. బాగా రాసేవారి వెంట పత్రికలు ఎందుకు వెంటబడతాయి? రాయండి మహప్రభో అంటూ. ఏదైనా ప్రత్యేక సందర్భం వస్తే రాయండీ అంటూ ఎందుకు వెంట పడతారు?
కాకపోతే పత్రిక ఒక వెసులుబాటు మాత్రమే. ఇప్పుడు చాలా మాధ్యమాలు ఉన్నాయి, రచయితలు అచ్చు దురద తీర్చుకోవడానికి. ఇది – win-win situation లాంటిది. కేవలం ఒక్కరే ఎప్పుడూ గెలవరు.
అయినా – ఎవరైనా రాయకపోవడానికి పలు కారణాలు ఉంటాయి. ఎంత కడుక్కోవలసి వచ్చినా మురికి నీరు వైపు ఎవరూ వెళ్ళరు కదా?
ఆహవి గురించి amarendra dasari అభిప్రాయం:
06/05/2018 11:00 am
థాంక్స్ ముత్తులింగం గారు… థాంక్ యూ భాస్కర్ గారూ
మరోసారి గురించి Dr.Ismail అభిప్రాయం:
06/05/2018 12:25 am
కథ కవిత్వమైతే,
కవిత్వం కథైతే,
ఇలాగే ఉంటుంది…Splendid.👏🏼
నేనింకా ఆ ఖాళీ సినిమా హాలు,
చెత్త దగ్గరే ఆగిపోయాను.😕