శాస్త్రీయ సంగీతానికి సామాజిక స్పృహ లేదు అని రాయగలగడం సాహసం. మీరే రాయగలరు. వర్చువల్ రియాలిటీ లో విహరించడానికేనా శాస్త్రీయ సంగీతం? అలౌకికానందం అని కొంచెం మర్యాదాగా రాయవలసిందేమో? రాగం ఫలానా అని తెలియకుండానే సినిమా పాటలు ఆనందించెస్తున్నాంకదా? అలాగే రాగం తెలియకపోయినా శాస్త్రీయ సంగీతపు కీర్తనలు వింటున్నప్పుడు ఆనందం లో తేడా వుంటుందా?
రాణీ సీతై హాలు లో చిట్టిబాబు వీణ కచేరీ లో మూడేళ్ళ పిల్ల ఆయన వాయించిన దానికి, అదేవిటో మాకూ తెలీదు, డేన్సు చెయ్యడం నేను చూసేను. డేన్సు అనకూడదు. షి స్వేయ్డ్ విత్ ది మ్యూజిక్. ఆ మేజిక్ స్రుష్టించడవేకదా మ్యూజిక్ పని. “..మంజుల మోహన మురళీ రవళి రాగ వల్లరీ మనో రంజిత తాళ శబ్ద ఝల్లరీ..” అంటూ తిల్లానా విన్నప్పుడు ఎవరయినా స్టెప్పులెయ్యాలి కదా? “సతులకై కొన్నాళ్ళాస్తికై సుతులకై కొనాళ్ళూ…” విన్నప్పుడు చెస్ ఎదవ బతుకు నిపించెస్తుందికదా? ఇంతా రాసేక ఇంకో సందేహం.చేగోడీ లేక నిప్పుచెక్క పేరు తెలియకపోయినా రుచి తగ్గదుకదా? బాలమురళీ సంగీతవయినా, మంచి సినిమా పాటయినా, గద్దర్ పాటయినా భక్తో, రక్తో, కార్యోన్ముఖుల్ని చెయ్యడవో చేస్తాయి కదా?
అప్పట్లో ఆకాశవాణి కి, ముఖ్యంగా విజయవాడ కేంద్రానికి ఎంతో ప్రాముఖ్యత వుండేది. బాలాంత్రపు వారు, గొల్లపూడి, ఉషశ్రీ,…. మొ. వారు ఎనలేని సేవలందించేరు. “వాణి” అనే పత్రిక కూడా వచ్చేదినేఎన్నో ఆసక్తికరమైన విషయాలు మీ వ్యాసం ద్వారా తెలిసేయి.. పుచ్చా పూర్ణానందం గారి గురించెప్పుడయినా రాయవలసిందిగా కోరిక.
“కర్నాటక”, “యౌవనం” – సరైన ఉచ్చారణ అని బావిస్తున్నాను. గమనించగలరు.
కధ మొదలుపెట్టి చదువుతున్నప్పుడు, అదేవిటి మొత్తం అంతా సాఫీగా సాగిపోతోంతోంఅని కంగారు పడ్డను. రెండో పుట తెరిచేక ఘర్షణ తెలిసింది. శైలీ బావుంది, సమస్య ఎత్తి చూపిన పద్ధతీ బావుంది. “రోటి పచ్చడి” – బాగా జ్ఞాపకం తెప్పించేరు. తిని ఎన్నాళ్లయిందో!
ప్రవాసులమాటే ఎందుకు, మన మహానగరాల్లో, ఆర్ధికంగా పైకెదుగుతున్న నివాసుల జీవితమూ ఇంచుమించూ ఇదే! బాగా రాసేరు. అభినందనలు.
భక్తిరంజని లో ఆదివారంపూట ముందు “శ్రీ సూర్యనారాయణా మేలుకో, హరిసూర్యనారాయణా..” వచ్చీది సూర్యనారాయణుడి రంగుల్ని అంత “పెర్ఫెక్టుగా” చిత్రించిన తరవాత “సూర్యనారాయణా, వేదపారాయణా..” వచ్చీది.మొదట్లోనచ్చీది కాదు. కానీ “హాంటింగ్ మెలోడీ” లాగ వదిలీది కాదు. అందులో “..దేవతాచక్రవర్తీ, పరబ్రహ్మమూర్తీ..” ఇంకా “… భాస్కరా, హస్కరా” అని అంత ఆర్తి గా అనడం అద్భుతంగా వుండీది.
తరవాత్తరవాత రజనీ బ్రుందం వారిదే ఎక్కువయిపోయింది. ఆలిండియా రేడియో వారి ఆర్కైవ్స్ లో కేసెట్ కొనుక్కున్న రోజు పండగే.
‘పరుచూరి శ్రీనివాస్గారు అభ్యంతరం చెపితే తప్పక సోదా చెయ్యవలసిందే సుమా’ అనే భావనతో నేను Edmundo పాడిన పాట దొరికినంతవరకూ విన్నాను. అది త్రిశ్రగతిలో శంకరాభరణం స్కేల్లో ఉందన్నమాటేగాని ‘వివాహభోజనంబు’లో ఉన్నట్టుగా అందులో రాక్షసుడికి సరిపోయే ‘వికటాట్టహాసం’ లేదు. చప్పగా ఉంది.
Laughing policeman చతురశ్రగతిలో సాగుతున్నప్పటికీ (దాన్ని త్రిశ్రంలోకి మార్చడమే జీనియస్) అందులో గాయకుడి నవ్వే ప్రధానాంశం. మాధవపెద్ది సత్యం తప్ప అంతటి ‘దమ్ము’తో మరెవ్వరూ అహ్హహ్హ అనలేరు కనకనే ఆయనను అనుకరించగలిగినవారు తక్కువ. (తమిళంలో తిరుచ్చి లోకనాథన్ పాడిన వర్షన్ విని మేము ఆ రోజుల్లోనే చప్పరించేశాం!)
Laughing policeman పాటని నా స్కూలు రోజుల్లో (1962 ప్రాంతాల) మద్రాస్ రేడియోలో వెస్టర్న్ మ్యూజిక్ ప్రోగ్రాంలో తరుచుగా వినేవాణ్ణి. అది అప్పటికే పాతబడిపోయిన పాట. శ్రీనివాస్గారు ఉదహరించిన పాటలో (పూర్తిగా లభించలేదు) నవ్వు వినబడలేదు. Swing rhythmలో, major scaleలో ఉండడంవల్ల అది వివాహభోజనంబును పోలినదిగా అనిపిస్తుంది. కేవలం swing rhythm కోసమని ఇటువంటి ట్యూన్ ని అనుకరించవలసిన అవసరం మనవాళ్ళకు లేదనుకుంటాను.
వెస్టర్న్ సంగీతానికి ఘంటసాలకన్నా రాజేశ్వరరావే ఎక్కువ స్పందించేవారు కనక ఇదికూడా మాయాబజార్ సినిమాకు ఆయన చేసి వదిలేసిన ట్యూన్ అయిఉంటుందనుకుంటున్నాను. ఇలా అనుకోవడానికి నా దగ్గర సాక్ష్యమేదీ లేదు. ఇది ఏ సింగీతం శ్రీనివాసరావుగారినో అడిగి తెలుసుకోవలసిన విషయం.
గురుభ్యోన్నమహ.
బహుశా ఈ ఏటిట్ట్యూడే మీ వ్యాసాల వేపు నన్ను లాగినట్టుంది. మీరు చెప్పినట్టు మామూలు సినిమా పాటలనుంచి, అంటే “నువు రాక పోతె ఎట్టా నా రాజనిమని పండా..” డివ్వీ డివ్వీ డివ్విట్టం..” “ఎలాగుంది ఎలాగుంది అబ్బాయ్యా..” ల నుంచి సీరియస్ పాటల నుంచీ, “భక్తిరంజని” ప్రోగ్రామ్ నుంచి, బాలమురళీ రామదాసు కీర్తనలనుంచీ బాలమురళీ సంగీతం వరకూ ఎదగడం నా స్వానుభవం. ఇందులో స్నేహితులో, బంధువులో ప్రముఖ పాత్ర వహిస్తారు. మా చిన్నాన్న గారి బాలు, బాలమురళీ. నాబాలు బాలసుబ్రహ్మమణ్యం. ఈ డిస్కషన్స్ లోఇంకా అభిరుచి పెరుగుతుంది.
మీరన్నట్టు, చిన్నప్పుడు నేర్చుకోవడం సరైనది. తబలా నేర్చుకుందావని, ఎందుకంటే చిన్నప్పట్నించీ టేబుళ్ళ మీద కుర్చీల మీదా దరువెయ్యడం అలవాటయితబలా తొందరగా వచ్చెస్తుందనుకుని, జాయినయి “ధాధిన్న, ధాతిన్న” తరవాత బధ్ధకించీసి మానేసేను. చాల బిజీ అని నాకు నేను అబధ్ధం చెప్పుకుని. నేర్పీ కుర్రాడు ఎంత ప్రొత్సాహించినా కూడా.
అయితే మీ వ్యాసంలో “అశ్రావ్యవయిన” ఇప్పటి పాటలు గురించి ప్రస్తావించడం మీ స్థాయి కాదు. రాజేస్వరరావు గారూ మిగిలిన అప్పటి కుర్రకారు, అప్పటి కుర్రకారుకి తగ్గట్టు వాయించేరు. ఇప్పటి కుర్రకారుకి తగ్గట్టు, ఇప్పటి కుర్రకార్లు వాయిస్తున్నరు.
నాలుగోక్లాసు, మా అమ్మయి మూడో క్లాసులో “టూట టూటా ఏక్ పరిందా..” నేర్చుకుని స్కూలు పోటీలో పాడడానికి చాలా సంతోషంగా ఒప్పుకుని, చక్కగా నేర్చుకుని, బాగా పాడీసి ప్రైజు తెచ్చుకుంది. ఇప్పుడు “ఏ మాలిక్ తేరే బందె హమ్ ..” పాడ్డానికి ఇబ్బందిగా ఒప్పుకుంది గానీ “ధూమ్మచాలే..” పాడతానంది. వాళ్ళ టీచర్ కూడా ఇంత పాత పాటొద్దు అనీసిందిట.
తెలుగు సినిమా సంగీతం సాలూరు వారితోనే మారిందా? గాలిపెంచల వారు మార్చేరా? ఎవరు మార్చినా, సహజ పరిణామం గానే మారుతుంది. అయితే ఆ సమయంలో రాజేశ్వర రావు గారి లాటి వారుండడం మన అద్రుష్టం. ఇంకొక విషయం. ఘర్షణ లో ఇళయరాజా “నిన్నుకోరి వర్ణం..” గురించి విజయచిత్ర లో సాలూరి వారు పొగడ్డం గొప్ప. అప్పటికి ఆయన సినిమాల్లో “ఏక్టివ్” గా లేరు. బి.ఎన్.రెడ్డి గారికి, సాలూరు వారికీ కుదరడం తెలుగు సినిమా అదృష్టం.
“పగలైతే దొరవేరా..” పాట లాటిది మరోటి లేదని నా అభిప్రాయం. అద్భుతవయిన సాహిత్యానికి, అత్యద్భుతవయిన సంగీతం. జానకి గారు కూడా అంత లాలిత్యంతో పాడేరు. దొర అంటే యజమాని. రాజు అంటే చంద్రుడు అనికూడా అందుకే పక్కన ఆ దొరగారుంటే ప్రతి రాత్రీ పున్నమే. గట్టుకాడ ఎవరో, జానపద గీతం. జానపద గీతంలాగే పాడించడం సంస్కారం.అయితే పల్లెటూరు పిల్ల, మొగుడికి ఉత్తరం, చాకలి పద్దు రాయగలిగినంత చదువు వున్నదానిలా ఉంటుందీ జానపద గీతం. వింజమూరి సీత, అనసూయ గార్లయితే “ఫక్తు” జానపదులు కాబట్టి అలానే పాడేరు.జానపదం లో ఎవరో కి ఎవరో మధ్య వచ్చీ మురళి బిట్స్ జానపదంలో వుండవలసిన పచ్చ(చ్చి)తనాన్ని పచ్చగా వుంచేయి.ఎప్పుడు “హమ్” చేసినా “ఫ్లూటు” కూడా పాడాలి. లేకపోతే మహాపరాధం చేసినట్టుంటుంది.
పూజాఫలం లో బి.ఎన్ కన్నా సాలూరివారు మార్కులెక్కువ కొట్టేసేరు. అందుకే సినిమా క్లిక్ అవలేదు. ఇంకో పాట, బొబ్బిలి యుధ్ధంలో ముత్యాల చెమ్మచెక్క. దీని గురించి మీలాటివాళ్ళు విపులంగా రాస్తే బాగుంటుంది. అలాగే భానుమతి శ్రీకర కరుణాలవాల వేణుగోపాలా. ఈ సినిమా కూడా, పూజాఫలం లాగే, “చందమామ” టెక్నిక్కు వాడకపోవడం వల్ల బాగా ఆడలేదు.
చాలా ఏళ్ళ క్రితం సన్నీవేల్ కాలిఫోర్నియా లో ఒక తెలుగతను ప్రమాదంలో మరణించాడు. చిత్రంగా అతని అంత్యక్రియలకి సహాయం చేసిన వాళ్ళు మాత్రం తెలుగు వాళ్ళు, ఇండియన్స్ మాత్రం కారు. రెండు వేర్వేరు సంఘటనల చూసాక రాసిన కధిది. స్కాట్ అనే అతని పాత్ర నిజం. పేరు మార్చి రాయడం జరిగింది.
“వివాహ భోజనంబు” కూడా పాడించిన ఘనత ఆయనదే. ఇది Laughing policeman అనే పాత ఇంగ్లీషు పాటకు అనుకరణ.
నాకైతే తెలుగు పాటకీ, ఈ Laughing policeman పాటకి పోలికలు కనపడలేదు.
నాకు తెలిసినంతలో ఈ పాటకు స్ఫూర్తి Mexican Merry go round అనే ప్రఖ్యాతి గాంచిన పాట. Edmundo Ros అనే గోప్ప పేరున్న గాయకుడు (ఇతని పాటలనేకం హిందీ సినిమాల్లో అనుకరించబడ్డాయి, ప్రముఖంగా సి. రామచంద్ర ద్వారా…) పాడిన వెర్షన్ తేలికగా లభ్యమవుతుంది. ఇక్కడ ఒక 30 సెకన్ల పాటు ఆయన గొంతుకలో వినవచ్చు.
1936 లో ఇదే కథ “శశిరేఖా పరిణయం” (మాయాబజార్) అన్న పేరుతో వచ్చింది. ఆ సినిమాలో దాదాపుగా యిదే పాఠం (నా దగ్గర పాటల పుస్తకం వుంది), దరిదాపుగా అదే ట్యూనులో (నేనైతే ఈ పాట వినలేదు. వే.ఆ.కృ. రంగారావు గారు నాతో చెప్పిన మాటిది.) వచ్చింది. ఇదే సినిమాలో సాలూరి రాజేశ్వరరావు అభిమన్యుడి పాత్రలో కనిపించడం, ఒక రెండు (నాకు తెలిసి, నా దగ్గరున్నవి) మంచి పాటలు పాడటం జరిగింది.
రాగాలూ స్వరాలూ గురించి baabjeelu అభిప్రాయం:
07/17/2008 6:03 am
శాస్త్రీయ సంగీతానికి సామాజిక స్పృహ లేదు అని రాయగలగడం సాహసం. మీరే రాయగలరు. వర్చువల్ రియాలిటీ లో విహరించడానికేనా శాస్త్రీయ సంగీతం? అలౌకికానందం అని కొంచెం మర్యాదాగా రాయవలసిందేమో? రాగం ఫలానా అని తెలియకుండానే సినిమా పాటలు ఆనందించెస్తున్నాంకదా? అలాగే రాగం తెలియకపోయినా శాస్త్రీయ సంగీతపు కీర్తనలు వింటున్నప్పుడు ఆనందం లో తేడా వుంటుందా?
రాణీ సీతై హాలు లో చిట్టిబాబు వీణ కచేరీ లో మూడేళ్ళ పిల్ల ఆయన వాయించిన దానికి, అదేవిటో మాకూ తెలీదు, డేన్సు చెయ్యడం నేను చూసేను. డేన్సు అనకూడదు. షి స్వేయ్డ్ విత్ ది మ్యూజిక్. ఆ మేజిక్ స్రుష్టించడవేకదా మ్యూజిక్ పని. “..మంజుల మోహన మురళీ రవళి రాగ వల్లరీ మనో రంజిత తాళ శబ్ద ఝల్లరీ..” అంటూ తిల్లానా విన్నప్పుడు ఎవరయినా స్టెప్పులెయ్యాలి కదా? “సతులకై కొన్నాళ్ళాస్తికై సుతులకై కొనాళ్ళూ…” విన్నప్పుడు చెస్ ఎదవ బతుకు నిపించెస్తుందికదా? ఇంతా రాసేక ఇంకో సందేహం.చేగోడీ లేక నిప్పుచెక్క పేరు తెలియకపోయినా రుచి తగ్గదుకదా? బాలమురళీ సంగీతవయినా, మంచి సినిమా పాటయినా, గద్దర్ పాటయినా భక్తో, రక్తో, కార్యోన్ముఖుల్ని చెయ్యడవో చేస్తాయి కదా?
ఏవంటారు?
88 ఏళ్ళ యువకులు గురించి చిన్నమయ్య అభిప్రాయం:
07/17/2008 5:43 am
అప్పట్లో ఆకాశవాణి కి, ముఖ్యంగా విజయవాడ కేంద్రానికి ఎంతో ప్రాముఖ్యత వుండేది. బాలాంత్రపు వారు, గొల్లపూడి, ఉషశ్రీ,…. మొ. వారు ఎనలేని సేవలందించేరు. “వాణి” అనే పత్రిక కూడా వచ్చేదినేఎన్నో ఆసక్తికరమైన విషయాలు మీ వ్యాసం ద్వారా తెలిసేయి.. పుచ్చా పూర్ణానందం గారి గురించెప్పుడయినా రాయవలసిందిగా కోరిక.
“కర్నాటక”, “యౌవనం” – సరైన ఉచ్చారణ అని బావిస్తున్నాను. గమనించగలరు.
పలాయనం గురించి చిన్నమయ్య అభిప్రాయం:
07/17/2008 5:23 am
కధ మొదలుపెట్టి చదువుతున్నప్పుడు, అదేవిటి మొత్తం అంతా సాఫీగా సాగిపోతోంతోంఅని కంగారు పడ్డను. రెండో పుట తెరిచేక ఘర్షణ తెలిసింది. శైలీ బావుంది, సమస్య ఎత్తి చూపిన పద్ధతీ బావుంది. “రోటి పచ్చడి” – బాగా జ్ఞాపకం తెప్పించేరు. తిని ఎన్నాళ్లయిందో!
ప్రవాసులమాటే ఎందుకు, మన మహానగరాల్లో, ఆర్ధికంగా పైకెదుగుతున్న నివాసుల జీవితమూ ఇంచుమించూ ఇదే! బాగా రాసేరు. అభినందనలు.
తెలుగు లలిత సంగీతంలో “రజనీ” గంధం గురించి baabjeelu అభిప్రాయం:
07/17/2008 5:16 am
భక్తిరంజని లో ఆదివారంపూట ముందు “శ్రీ సూర్యనారాయణా మేలుకో, హరిసూర్యనారాయణా..” వచ్చీది సూర్యనారాయణుడి రంగుల్ని అంత “పెర్ఫెక్టుగా” చిత్రించిన తరవాత “సూర్యనారాయణా, వేదపారాయణా..” వచ్చీది.మొదట్లోనచ్చీది కాదు. కానీ “హాంటింగ్ మెలోడీ” లాగ వదిలీది కాదు. అందులో “..దేవతాచక్రవర్తీ, పరబ్రహ్మమూర్తీ..” ఇంకా “… భాస్కరా, హస్కరా” అని అంత ఆర్తి గా అనడం అద్భుతంగా వుండీది.
తరవాత్తరవాత రజనీ బ్రుందం వారిదే ఎక్కువయిపోయింది. ఆలిండియా రేడియో వారి ఆర్కైవ్స్ లో కేసెట్ కొనుక్కున్న రోజు పండగే.
ఇట్టి నీ కీర్తి కీర్తించ మేమెంత వాళ్ళవి.
సంగీతరస పానశాల ఘంటసాల గురించి Rohiniprasad అభిప్రాయం:
07/16/2008 9:21 pm
‘పరుచూరి శ్రీనివాస్గారు అభ్యంతరం చెపితే తప్పక సోదా చెయ్యవలసిందే సుమా’ అనే భావనతో నేను Edmundo పాడిన పాట దొరికినంతవరకూ విన్నాను. అది త్రిశ్రగతిలో శంకరాభరణం స్కేల్లో ఉందన్నమాటేగాని ‘వివాహభోజనంబు’లో ఉన్నట్టుగా అందులో రాక్షసుడికి సరిపోయే ‘వికటాట్టహాసం’ లేదు. చప్పగా ఉంది.
Laughing policeman చతురశ్రగతిలో సాగుతున్నప్పటికీ (దాన్ని త్రిశ్రంలోకి మార్చడమే జీనియస్) అందులో గాయకుడి నవ్వే ప్రధానాంశం. మాధవపెద్ది సత్యం తప్ప అంతటి ‘దమ్ము’తో మరెవ్వరూ అహ్హహ్హ అనలేరు కనకనే ఆయనను అనుకరించగలిగినవారు తక్కువ. (తమిళంలో తిరుచ్చి లోకనాథన్ పాడిన వర్షన్ విని మేము ఆ రోజుల్లోనే చప్పరించేశాం!)
Laughing policeman పాటని నా స్కూలు రోజుల్లో (1962 ప్రాంతాల) మద్రాస్ రేడియోలో వెస్టర్న్ మ్యూజిక్ ప్రోగ్రాంలో తరుచుగా వినేవాణ్ణి. అది అప్పటికే పాతబడిపోయిన పాట. శ్రీనివాస్గారు ఉదహరించిన పాటలో (పూర్తిగా లభించలేదు) నవ్వు వినబడలేదు. Swing rhythmలో, major scaleలో ఉండడంవల్ల అది వివాహభోజనంబును పోలినదిగా అనిపిస్తుంది. కేవలం swing rhythm కోసమని ఇటువంటి ట్యూన్ ని అనుకరించవలసిన అవసరం మనవాళ్ళకు లేదనుకుంటాను.
వెస్టర్న్ సంగీతానికి ఘంటసాలకన్నా రాజేశ్వరరావే ఎక్కువ స్పందించేవారు కనక ఇదికూడా మాయాబజార్ సినిమాకు ఆయన చేసి వదిలేసిన ట్యూన్ అయిఉంటుందనుకుంటున్నాను. ఇలా అనుకోవడానికి నా దగ్గర సాక్ష్యమేదీ లేదు. ఇది ఏ సింగీతం శ్రీనివాసరావుగారినో అడిగి తెలుసుకోవలసిన విషయం.
మన శాస్త్రీయ సంగీతం గురించి baabjeelu అభిప్రాయం:
07/16/2008 7:06 pm
గురుభ్యోన్నమహ.
బహుశా ఈ ఏటిట్ట్యూడే మీ వ్యాసాల వేపు నన్ను లాగినట్టుంది. మీరు చెప్పినట్టు మామూలు సినిమా పాటలనుంచి, అంటే “నువు రాక పోతె ఎట్టా నా రాజనిమని పండా..” డివ్వీ డివ్వీ డివ్విట్టం..” “ఎలాగుంది ఎలాగుంది అబ్బాయ్యా..” ల నుంచి సీరియస్ పాటల నుంచీ, “భక్తిరంజని” ప్రోగ్రామ్ నుంచి, బాలమురళీ రామదాసు కీర్తనలనుంచీ బాలమురళీ సంగీతం వరకూ ఎదగడం నా స్వానుభవం. ఇందులో స్నేహితులో, బంధువులో ప్రముఖ పాత్ర వహిస్తారు. మా చిన్నాన్న గారి బాలు, బాలమురళీ. నాబాలు బాలసుబ్రహ్మమణ్యం. ఈ డిస్కషన్స్ లోఇంకా అభిరుచి పెరుగుతుంది.
మీరన్నట్టు, చిన్నప్పుడు నేర్చుకోవడం సరైనది. తబలా నేర్చుకుందావని, ఎందుకంటే చిన్నప్పట్నించీ టేబుళ్ళ మీద కుర్చీల మీదా దరువెయ్యడం అలవాటయితబలా తొందరగా వచ్చెస్తుందనుకుని, జాయినయి “ధాధిన్న, ధాతిన్న” తరవాత బధ్ధకించీసి మానేసేను. చాల బిజీ అని నాకు నేను అబధ్ధం చెప్పుకుని. నేర్పీ కుర్రాడు ఎంత ప్రొత్సాహించినా కూడా.
అయితే మీ వ్యాసంలో “అశ్రావ్యవయిన” ఇప్పటి పాటలు గురించి ప్రస్తావించడం మీ స్థాయి కాదు. రాజేస్వరరావు గారూ మిగిలిన అప్పటి కుర్రకారు, అప్పటి కుర్రకారుకి తగ్గట్టు వాయించేరు. ఇప్పటి కుర్రకారుకి తగ్గట్టు, ఇప్పటి కుర్రకార్లు వాయిస్తున్నరు.
నాలుగోక్లాసు, మా అమ్మయి మూడో క్లాసులో “టూట టూటా ఏక్ పరిందా..” నేర్చుకుని స్కూలు పోటీలో పాడడానికి చాలా సంతోషంగా ఒప్పుకుని, చక్కగా నేర్చుకుని, బాగా పాడీసి ప్రైజు తెచ్చుకుంది. ఇప్పుడు “ఏ మాలిక్ తేరే బందె హమ్ ..” పాడ్డానికి ఇబ్బందిగా ఒప్పుకుంది గానీ “ధూమ్మచాలే..” పాడతానంది. వాళ్ళ టీచర్ కూడా ఇంత పాత పాటొద్దు అనీసిందిట.
ఓహో యాత్రికుడా.. గురించి baabjeelu అభిప్రాయం:
07/16/2008 6:27 pm
రోహిణీప్రసాదుగారూ,
రాజే”స్వర” రావు గారి తబలా వింతగా, వైవిధ్యంగా వుంటుంది. దాని గురించి ఓ రెండుముక్కలు రాయండీ. ప్లీజు.
ఓహో యాత్రికుడా.. గురించి baabjeelu అభిప్రాయం:
07/16/2008 6:06 pm
తెలుగు సినిమా సంగీతం సాలూరు వారితోనే మారిందా? గాలిపెంచల వారు మార్చేరా? ఎవరు మార్చినా, సహజ పరిణామం గానే మారుతుంది. అయితే ఆ సమయంలో రాజేశ్వర రావు గారి లాటి వారుండడం మన అద్రుష్టం. ఇంకొక విషయం. ఘర్షణ లో ఇళయరాజా “నిన్నుకోరి వర్ణం..” గురించి విజయచిత్ర లో సాలూరి వారు పొగడ్డం గొప్ప. అప్పటికి ఆయన సినిమాల్లో “ఏక్టివ్” గా లేరు. బి.ఎన్.రెడ్డి గారికి, సాలూరు వారికీ కుదరడం తెలుగు సినిమా అదృష్టం.
“పగలైతే దొరవేరా..” పాట లాటిది మరోటి లేదని నా అభిప్రాయం. అద్భుతవయిన సాహిత్యానికి, అత్యద్భుతవయిన సంగీతం. జానకి గారు కూడా అంత లాలిత్యంతో పాడేరు. దొర అంటే యజమాని. రాజు అంటే చంద్రుడు అనికూడా అందుకే పక్కన ఆ దొరగారుంటే ప్రతి రాత్రీ పున్నమే. గట్టుకాడ ఎవరో, జానపద గీతం. జానపద గీతంలాగే పాడించడం సంస్కారం.అయితే పల్లెటూరు పిల్ల, మొగుడికి ఉత్తరం, చాకలి పద్దు రాయగలిగినంత చదువు వున్నదానిలా ఉంటుందీ జానపద గీతం. వింజమూరి సీత, అనసూయ గార్లయితే “ఫక్తు” జానపదులు కాబట్టి అలానే పాడేరు.జానపదం లో ఎవరో కి ఎవరో మధ్య వచ్చీ మురళి బిట్స్ జానపదంలో వుండవలసిన పచ్చ(చ్చి)తనాన్ని పచ్చగా వుంచేయి.ఎప్పుడు “హమ్” చేసినా “ఫ్లూటు” కూడా పాడాలి. లేకపోతే మహాపరాధం చేసినట్టుంటుంది.
పూజాఫలం లో బి.ఎన్ కన్నా సాలూరివారు మార్కులెక్కువ కొట్టేసేరు. అందుకే సినిమా క్లిక్ అవలేదు. ఇంకో పాట, బొబ్బిలి యుధ్ధంలో ముత్యాల చెమ్మచెక్క. దీని గురించి మీలాటివాళ్ళు విపులంగా రాస్తే బాగుంటుంది. అలాగే భానుమతి శ్రీకర కరుణాలవాల వేణుగోపాలా. ఈ సినిమా కూడా, పూజాఫలం లాగే, “చందమామ” టెక్నిక్కు వాడకపోవడం వల్ల బాగా ఆడలేదు.
విలువలు గురించి Sai Brahmanandam Gorti అభిప్రాయం:
07/16/2008 4:12 pm
చాలా ఏళ్ళ క్రితం సన్నీవేల్ కాలిఫోర్నియా లో ఒక తెలుగతను ప్రమాదంలో మరణించాడు. చిత్రంగా అతని అంత్యక్రియలకి సహాయం చేసిన వాళ్ళు మాత్రం తెలుగు వాళ్ళు, ఇండియన్స్ మాత్రం కారు. రెండు వేర్వేరు సంఘటనల చూసాక రాసిన కధిది. స్కాట్ అనే అతని పాత్ర నిజం. పేరు మార్చి రాయడం జరిగింది.
సంగీతరస పానశాల ఘంటసాల గురించి పరుచూరి శ్రీనివాస్ అభిప్రాయం:
07/16/2008 1:21 pm
నాకైతే తెలుగు పాటకీ, ఈ Laughing policeman పాటకి పోలికలు కనపడలేదు.
నాకు తెలిసినంతలో ఈ పాటకు స్ఫూర్తి Mexican Merry go round అనే ప్రఖ్యాతి గాంచిన పాట. Edmundo Ros అనే గోప్ప పేరున్న గాయకుడు (ఇతని పాటలనేకం హిందీ సినిమాల్లో అనుకరించబడ్డాయి, ప్రముఖంగా సి. రామచంద్ర ద్వారా…) పాడిన వెర్షన్ తేలికగా లభ్యమవుతుంది. ఇక్కడ ఒక 30 సెకన్ల పాటు ఆయన గొంతుకలో వినవచ్చు.
1936 లో ఇదే కథ “శశిరేఖా పరిణయం” (మాయాబజార్) అన్న పేరుతో వచ్చింది. ఆ సినిమాలో దాదాపుగా యిదే పాఠం (నా దగ్గర పాటల పుస్తకం వుంది), దరిదాపుగా అదే ట్యూనులో (నేనైతే ఈ పాట వినలేదు. వే.ఆ.కృ. రంగారావు గారు నాతో చెప్పిన మాటిది.) వచ్చింది. ఇదే సినిమాలో సాలూరి రాజేశ్వరరావు అభిమన్యుడి పాత్రలో కనిపించడం, ఒక రెండు (నాకు తెలిసి, నా దగ్గరున్నవి) మంచి పాటలు పాడటం జరిగింది.
— శ్రీనివాస్