అల్లరి చేసే పిల్లవాడిలా
హఠాత్తుగా గుమ్మం తలుపు బాదుతుంది;
తీయకపోతే గుర్రుమంటుంది—
చివరికి దొంగలా
నా ఇంట్లోకి చొరబడుతుంది హోరుగాలి.
చేతికి చిక్కిందేదీ తీసుకుపోదు,
చిక్కనిదేదో ఇల్లంతా వెతుకుతుంది.
తలుపు తట్టదు,
అనుమతి అడగదు;
కిటికీ చిన్న సందు చాలు—
తన దారిని తానే చేసుకుంటుంది.
అతిథిలా వచ్చినా
ఒకచోట కుదురుగా ఉండదు;
ఏదో పోగొట్టుకున్నట్టుగా
గది గదినీ అన్వేషిస్తుంది.
ఒక్కోసారి గుర్రుమంటుంది,
కిటికీ తలుపులను బాదుతుంది,
తెరలతో పెనుగులాడుతుంది;
గోడమీది చిత్రాలను కూలదోసి
నిన్నటి ముఖాలను
నేలపై పరుస్తుంది.
బల్లమీది కాగితాలను
ఒక్క ఊపుతో ఎగరేస్తుంది.
కొన్ని పక్షులవుతాయి,
కొన్ని కాగితపు రాకెట్లవుతాయి,
మరికొన్ని గదంతా చక్కర్లు కొట్టి
ఎక్కడో వాలిపోతాయి.
నేను పట్టుకోబోయేలోపే
వాటితో మరో ఆట మొదలుపెడుతుంది.
నేను ఇల్లు సర్దుకునేలోపే
అది మళ్లీ చిందరవందర చేస్తుంది.
దాని అల్లరికి
నాకూ కోపమొస్తుంది.
అదీ కోపంగా
పిడికెడు దుమ్ము తెచ్చి
నా ముఖాన విసురుతుంది.
కళ్లు ఎర్రబడతాయి,
మంటతో నీళ్లు కారతాయి;
నేను కనురెప్పలు నలుపుకుంటుంటే
అది మరో గదిలో గుర్రుమంటుంది.
ఇక చాలనుకుని
తలుపులూ కిటికీలూ
గట్టిగా మూసేస్తాను.
అయినా వెళ్లిపోదు.
బయటే నిలబడి
తలుపులను బాదుతుంది,
కిటికీలను కుదిపేస్తుంది;
ఏ చిన్న సందు దొరుకుతుందా అని
ఇంటి చుట్టూ తిరుగుతుంది.
నేనూ మొండిగా
తలుపు తీయను.
కొద్దిసేపటికి—
తెరలు కదలవు,
చిత్రాలు పడవు,
కాగితాలు ఎగరవు,
దుమ్ము కళ్లను తాకదు.
ఇల్లంతా
నేను కోరుకున్నట్టే
ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.
కానీ—
ఆ ప్రశాంతతలోనే
నా ఊపిరి కలవరపడుతుంది.
హోరుగాలిని
బయట నిలిపేశాననుకున్నాను;
కాసేపటికే
నా శ్వాసే
కిటికీ కోసం వెతకసాగింది.
అప్పుడే అర్థమైంది—
దాన్ని బయటకు నెట్టేస్తూ
నా ఊపిరినీ
బయటే వదిలేశానని.
తలుపు తెరుస్తాను.
అప్పటిదాకా
గుమ్మం దగ్గరే వేచిచూసినట్టుగా
ఒక్కసారిగా లోపలికి దూసుకొస్తుంది.
ఇల్లంతా అల్లకల్లోలం చేస్తుంది—
ఆ అల్లకల్లోలంలోనే
కాసేపటి క్రితం మూగబోయిన ఇల్లు
మళ్లీ ఊపిరి తీసుకుంటుంది.
ఈసారి మాత్రం
దానితో గొడవపడను.
ముఖాన దుమ్ము కొట్టినా,
కళ్లలో నీళ్లు తెప్పించినా,
అనుమతి లేకుండా వచ్చిన దాన్నే
అతిథిగా ఆహ్వానిస్తాను.
దొంగలా చొరబడినదే
చివరికి అతిథిగా మారింది;
నా కళ్లలో
నీళ్లు తెప్పించినదే
నా ఊపిరిలో
ప్రాణమై కలిసింది.
అందుకే ఇప్పుడు
అది వచ్చినప్పుడల్లా
గుమ్మం దగ్గర నిలబెట్టను—
దొంగలా వచ్చినా సరే,
అతిథిగానే ఆహ్వానిస్తాను.
బయట అది హోరుగాలి,
నాలో చేరితే ఊపిరి;
దాన్ని ఎలా దూరం పెట్టగలను?
అది నాలో సగం—
మిగిలిన సగానికి
అదే నా ప్రాణం.