మూలం చదివాక ఇంతకు ముందు నేను వెలిబుచ్చిన తక్కువ అభిప్రాయాన్ని మార్చుకుంటున్నాను. నిజానికి దీని వాసి మిగిలిన రచనలకి ఏమాత్రం తీసిపోదు. “తెలుగులో కవితావిప్లవాల” నుంచీ నారా లిఖిత – మౌఖిక పరంపరల్లో ప్రచారమైన రచనల గురించి మౌలికమైన ప్రశ్నలు లేవనెత్తటం, అనిదంపూర్వమైన సిద్ధాంతాల్ని ప్రతిపాదించటం చేస్తూనే వున్నారు – ఉదాహరణకి చాటువులు, కాటమరాజు కథ, రామాయణాలు, ఇలా ఎన్నో. సుమతిశతకం విషయంలో ఒక ప్రత్యేకమైన సందర్భమూ, మౌఖిక – లిఖిత మార్గాల కలయికా వల్ల దొరుకుతున్న సమాచారం తనింతకు ముందు చేసిన సిద్ధాంతాలకి ఎలా బలం చేకూరుస్తుందో ఈ వ్యాసంలో చూపారని నా భావన.
ఒక రచన మౌఖికంగా లేదా లిఖిత మార్గాన మొదలౌతుంది. లిఖిత రచనలకి కర్తృత్వ విషయంలో సందేహాలు కలగటానికి అవకాశాలు తక్కువ. మౌఖిక రచనలకి కర్తృత్వం అనే భావనే పాశ్చాత్యభావాలకి లొంగదు. మౌఖికంగా మొదలైన రచన కొంతకాలానికి లిఖిత రూపం పొందొచ్చు. అలాగే లిఖితంగా మొదలైన రచన (పూర్తిగా కాకపోయినా కొంత భాగమైనా) మౌఖికంగా మారటం కూడ జరిగింది (లిఖిత రచనల్లోని పద్యాలు చాటు ప్రపంచంలోకి రావటం ఒక ఉదాహరణ). సుమతిశతకం విషయంలో ముందుగా ముద్రితమైన రెండు రకాల ప్రతులు, ఒకటి మౌఖిక మార్గం నుంచి, మరొకటి లిఖిత మార్గం నుంచి వచ్చాయని నారా ఈ వ్యాసంలో నిరూపించారు.
మౌఖిక మార్గం రచనల కర్తృత్వం ఆ రచన ప్రయోజనాన్ని బట్టి, ఆ రచనని తమ సొంతంగా స్వీకరించిన కులాల బట్టి మారుతూ వుంటుందని నారా ఇదివరకే ప్రతిపాదించారు. అది సుమతిశతకం విషయంలో ఎలా నిజమో మరోసారి చూపించారిక్కడ. రామాయణం ఇతిహాసంగా వున్నప్పుడు దాని కర్తగా ఒక ఋషి కావలసొస్తే, అది భక్తి రచన అయాక దాని కర్త దైవప్రేరితుడైన వ్యక్తిగా ఎలా మారాడో, భారత భాగవతాలకి, పురాణాలకి కర్త వ్యాసుడెందుకు అయాడో, ఆ తర్వాత వచ్చిన భక్తి రచనల కర్తలు చాలామంది చుట్టూ అల్లిన కథల్లో నారదాదులు, దేవుళ్లు ఎందుకు కనిపిస్తారో ఈ సిద్ధాంతం స్పష్టంగా వివరిస్తుంది. మౌఖిక సుమతిశతకానికి భీమన, లిఖిత సుమతిశతకానికి బద్దెన, ఎందుకు కర్తలుగా అంగీకరించబడ్డారో ఈ సిద్ధాంతం నిరూపిస్తుంది.
చివరగా ఒక్కమాట. సినిమా పాటలు ప్రస్తుత కాలంలో మౌఖిక మార్గంలో ప్రచారమయే రచనలకి మంచి ఉదాహరణ. ఒక పాట వినటం తోనే దాని కర్త ఎవరో ఎలా తెలుస్తుంది? ఎందుకు ఒకరు రాసిన పాటని మరొకరెవరో రాశారని అనుకోవటం జరుగుతుంది ? ఆలోచించండి. మౌఖిక రచనల గురించిన నారా సిద్ధాంతాలు వీటికీ వర్తిస్తాయి, పాతకాలపు రచనలకే కాదు.
In academic culture both Indian and European there is a tradition of summarizing the arguments given by the proponent before they can be refuted. There are three main arguments raised in this debate by Ms. Jayaprabha, which are summarized below.
1. Was there a textual criticism and a tradition of “critical editions” before the colonial influence, and print culture in pre-modern India? If such a tradition did not exist, the argument appears to conclude, that there is no credence to Narayana Rao’s proposals here. (తాటాకు పుస్తక నిర్మాణం లో అనుసరించిన ప్రత్యేకమైన లేఖన విధానాలూ అలాగే తాళపత్ర ప్రతులకి తిరిగి తిరిగీ పుత్రికలని పుట్టించుకోవడంలో వాటిని పరిష్కరణ చేసుకోవడంలో అనుసరించిన విధానాలూ అన్నవి [అసలు ఒకటి ఉంటే] …)
2. Before C.P.Brown, books were not widely available, it is he who made it his mission to make Telugu literature widely available by bringing them into the “print medium”. (తెలుగు లో ఏ కొందరికో అందుబాటులో ఉన్న గ్రంధాలని తెలుగు సమాజం ముందుకి తెచ్చిందన్నది ఒక వాస్తవం! ఆ పనిని తెల్ల దొరే చేశాడు గానీ ..)
3. If there was no “colonial rule”, there would have been no “print culture”. (వలస పాలనే లేకపోతే తెలుగులో అసలు “అచ్చు పుస్తకమే” లేదు. అంతకు ముందు అంటే బ్రౌన్ కి ముందు ఏదో ఒక పధ్ధతిలో అయినా తెలుగులో “పుస్తక పరిష్కరణ” ఉన్నదా, ఉంటే అది ఏ పధ్ధతిలో ఉండేదీ…)
All three of these opinions are based on popular belief, which continue to influence our minds even though there is a lot of academic research pointing to the contrary. Therefore, we thought it is important to respond to these arguments.
Let’s take them one by one.
1. The question of whether there was a tradition of “critical edition” was indeed the central thesis of Gerard Colas paper, titled “Textual criticism and transmission of texts in classical india, (Diogenes, No 186, Vol 47/2, 1999).
A brief summary of Colas’ thesis, in his own words:
“Did the traditional Indian world know the concept of critical edition? The question seems naive, but modern scholars are not unanimous in the answer they give to it. There are three possible positions. The first, which is inclined to say no, holds that amendments made to texts in the transmission process are a priori contrary to the ideals of modern philology. We simply need to apply the methods currently in use for western literature. According to the second, which is not so skeptical, some Indian classical methods do mirror those of the western-style critical edition then considered as an honoring and flattering credential. The third view, which is more pragmatic, maintains that, if there was indeed a traditional Indian textual criticism, its basic aim was not to reconstruct the text in its original form as the author conceived it (despite his own possible copying mistakes), but to settle on the ’best’ version or the one the author should have written.”
The rest of Colas’ study directly corroborates the central arguments that Narayana Rao discussed in this article:
1a. ancient Indian scholars chose a reading from among those that had been handed down, their purpose was not so much to rediscover what the author wrote or meant to write as to get a ’correct’ text.
1b. The choice of readings was very seldom based on the ideals of modern textual criticism. It was sometimes justified by aesthetic, philosophical, literary or other arguments. However, even when objective criteria were invoked, the choice followed the scribe’s or the commentator’s understanding of what the original author meant.
and, more importantly,
1c. The commentators frequently mentioned the several versions of manuscripts that they consulted. Many commentators such as Anandatirtha (who commented on Mahabharata), and Nilakanta (an editor of Mahabharata) mention that they consulted several manuscripts in order to “improve” the text, or to arrive at what exactly the original author intended to say.
1d. A substantial number of texts both in the past and present have been attributed to famous authors while the factual information about the actual author is considered unnecessary.
One can go on, but the point is there was a well established textual criticism and manuscript culture which was very different from the western philological tradition.
2. As for the second argument, that “no texts were “widely” available before C.P Brown saved Telugu literature”, we may quote Pollock (Literary Culture and Manuscript Culture in Precolonial India, in “Literary Cultures and The Material Book”, British Library, 2007):
“the epistemic revolution of literacy, the production of manuscript books (over thirty million manuscripts still exist), their dissemination in often massively reproduced and relatively stable form and perhaps most important, their oral performance before large audiences over long periods of time, have had an effect on shaping imagination, sociality and power that is arguably deeper and more extensive than any attributable to print, middle class consumption (stunningly low in India), or the culture of private reading reinforced by print (though hardly generated by it).”
Similarly Bernard Cohn in his seminal essay “The Command of Language and the Language of Command” talked in detail about the Colonialists motives and their methods in “collecting knowledge”, including Brown’s. (Colonialism and Its Forms of Knowledge:The British in India; Bernard S. Cohn; Princeton University Press; 1996)
So much for “C.P.Brown-the Savior-of-Telugu-Literature” Theory!!
The more important point, which Narayana Rao has been writing about for the last forty years is not as much about literacy or orality, but that no technology (whether writing, or print) is “superior” to another technology. There were complex social and communication systems that existed before the advent of these technologies, and we need to understand such societies on their own terms. He offered many insights in that direction.
3. The third statement వలస పాలనే లేకపోతే తెలుగులో అసలు “అచ్చు పుస్తకమే” లేదు is worth a categorical response. This is clearly an inaccurate statement. Many countries (even the ones that were never under any colonial-rule) have well established “print cultures” (China, Japan being the “stellar” examples). Recently published Oxford Companion to the Book, carries more than 30 full length essays dealing with the subject of the print culture in various countries, some of them were never under any colonial influence. We can therefore surmise with ease that there would be a “print culture” with or without colonial-rule, even in India. But as is evidenced in other independent cultures, such a culture would have been inclusive, rather than intrusive as happened in Colonial India.
A more relevant question is — “what were the fundamental differences in the way the print culture influenced the colonial-societies and cultures that were independent of colonial influences?
Though there were many remarkable studies related to the influence of Print, we are not aware of any particular study that addressed it from this point of view, except for some of the papers of Narayana Rao (for e.g. Print. and. Prose. Pundits, Karanams, and the East India Company in the Making of Modern Telugu; in “India’s Literary History: Essays on the Nineteenth Century“, Permanent Black, 2004 or the present paper on sumati Satakamu)
In a lighter vein, as she feared in her last comment, Ms. Jayaprabha need not have to wait for 500 years! Many comments in this very magazine, possibly by a different person, are already ascribed to her. A striking example to demonstrate the ever powerful “oral” culture.
On a serious note though, the relationship between the author and the text is known to be fluid even in contemporary world. There is no authorship for any essays in Wikipedia, and so is the case with much of journalistic reports. More importantly, the mistaken authorship, tacitly linking certain personalities with certain texts/remarks/comments is a common phenomenon even today. Though the linking of authorship is systematized through editorial guilds, publication houses and the media – the oral medium continues to be the primary and powerful channel for the transmission of all “tacit knowledge”. If one had followed Narayana Rao’s work over the decades, he or she should know that he had been extensively talking and writing on “author and text” concepts in Indian textual tradition.
Narayana Rao has been arguing that in a primarily oral culture, such as pre-modern India, the “fluidity” in the author-text relationship never caused any tension as it does now because that relationship was symbiotic instead of systematic. This is the central argument of Narayana Rao which we *should* debate with rigor and vigor, because, such a debate is likely to produce new knowledge instead of reinforcing the established beliefs.
However, as indicated above much work has been done on this subjects in academic circles, and there is certainly a need to introduce it comprehensively in Telugu. We hope to do that in the coming months.
ఈ వ్యాసం లోని సారాశం మరికొంచెం పొడిగించి చూస్తే … [తప్పని సరిగా ఛూడాల్సి ఉంటుంది. ఇది ఒక సిధ్ధాంత వ్యాసం, సాహిత్య విమర్శా గనుకాను కవిని గురించిన చర్చ అతడి కర్తృత్వాన్ని గురించిన మీమాంశ కూడా గనకాను!!] అప్పుడేమౌతుందంటే, రాబోయే మరి కొన్ని పదుల లేదా వందల ఏళ్ళ తరవాత పేరున్న ఒక పుస్తకానికి వారే అసలు రచయిత అని అంటేనో/లేదా అలా ఎవరన్నా అనుకుంటేనో అది నిజమే కానఖ్ఖర లేదని ఒక తప్పనిసరి ఆలోచన/ప్రతిపాదన వస్తోంది. ఈ వ్యాసంలో మాదిరే ఒక బద్దెన/ఒక భీమన పాత్రలోకి రేపు మరొక అసలు కవి నాలాంటి వారే ఎవరైనా ఒకరు కేవలం ఒక కల్పిత వ్యక్తిగా మారే/లేదా మార్చే వీలుందని సుమతీ శతకం మీద రాయబడిన ఈ భాష్యం ప్రకారం అర్ధం అవుతోంది. [నేను ఇంగ్లీషు వ్యాసాన్ని చదివే దీన్ని రాస్తున్నాను].
ఈ వ్యాసం లోని వాదనని అనుసరించి అసలు ఏ కవీ వారి కవిత్వానికి కర్తలు కాగలరా భవిష్యత్తులో? అని సందేహం రాక మానదు. అసలు బద్దెన/భీమన ఏమి, మన నన్నయ్య భట్టు మాత్రం మహాభారత ఆంధ్రీకరణ చేశాడని ఏమిటీ నమ్మకం? అదొక “విశ్వాసం” మాత్రమే కావాలి. ఎందుకంటే అతడి తరువాత కవులు “ఆదికవి” గా ఆయనని స్తుతిచేశారు గనకా?? అంతకు మించి ఆయనని గురించిన వివరాలు మన ముందు ఏమున్నాయీ?? తిక్కన మాత్రం ఎందుకని కల్పితం కాకూడదో?? మనుమ సిధ్ధి ఏమన్నా ఆయనని గురించి శాసనం చెక్కించాడా? లేదే? ఆ పాతవాళ్ళ ఫోటోలా లేవు. వేల తరాలు గడిచిపోయేయి గనక వారికి కుటుంబ వారసులా లేరు. ఇంక మిగిలిన ఆధారాలేమిటీ?? అది అటుంచితే మరి ఇవాళ రాస్తున్న ఈ కవుల సంగతి మాత్రం ఏమిటో?? ఏమిటీ రుజువూ?? అందుకోసం ఈ పుస్తకం నాదేనని “విల్లు” ఏమన్నా రాసి పెట్టుకోవాలా?? ఫొటొ తాలూకు కాలపరిమితి మాత్రం ఏమాత్రం?? కుటుంబపు కాలపరిమితి మాత్రం ఏమాత్రం?? అసలు నేను నేనే అన్న రుజువేదీ??
ఒక కౌటిల్యుడిని ఒక భరతుడినీ కాళిదాసునీ ఎటూ “కల్పితం” చేసేశాం. ఆ విధానం ప్రకారం రేపు ఈ జయప్రభ మాత్రం ఎందుకని కల్పితం కారాదో ఈ వ్యాస కర్త వివరించవలసి ఉంటుంది మరి. ఆయన వాదానికి గనక ఆయన బధ్ధుడైతే!
దాతలెవరన్నా విరాళాలిస్తే నాపేర నేనొక శిలాశాసనాన్ని వేయించుకోవాలి 🙂 దాన్ని తప్పని సరిగా నకళ్ళు తీయించి అన్ని అమెరికన్ యూనివెర్సిటీల్లోనీ నాటించుకోవాలి కూడాను. ఎందుకంటే భవిష్యత్తు లోని అపూర్వ పరిశోధనలకి ఉనికిపట్టులు అవే గనక!!
ఇట్లు,
కల్పితంకానిచ్చగించని వర్తమాన బద్దెనని అయిన నేను.
జయప్రభని.
జయప్రభగారి విమర్శ చాలా అన్యాయంగా ఉంది. నిడుదవోలు వారు గాని, ఆరుద్రగారు గాని ఆధారాలు చూపకుండా తేదీలు నిర్ణయిస్తే దాన్ని అంగీకరించాల్సిన అవసరం లేదు. అలాగని నారాగారివన్నీ ఊహలే అనీ. ఈ వ్యాసం లోనే జయప్రభగారు అనుకున్నవన్నీ వచ్చెయ్యాలనీ అనుకోవటం అత్యాశే.
నారా గారి పాఠకుల్ని గురించిన చెణుకులు కూడా అన్యాయంగానే ఉన్నాయి.
సంపాదకుల ద్వారా పాఠకులకి ఒక మాట. ఈ వ్యాసం నేను జాగ్రత్తగా వాక్యం వాక్యం అనువాదం చెయ్యలేదు. ఇంగ్లీషులో వున్న వ్యాసాన్ని సంక్షిప్తంగా నోటిమాటల్లో చెప్పాను. అది నాపొరపాటే. ఇంగ్లీషు మూలం కూడా ప్రకటించినందుకు సంపాదకులకి నా నమస్కారాలు. నావ్యాసం మీద చర్చించేవారు ఇంగ్లీషు మూలం చదువుతారని ఒక ఆశ.
నారాయణ రావు.
లేదు రామారావు గారూ! మీరు నేను అన్నానని అంటున్న “తర్కం” నాది కాదు. నేను స్వయంగా పరిశోధకురాలిని. గనక అందరి “సిధ్ధాంతాలూ” ఒక్క లాగే ఉంటాయని అనను, అనుకోను కూడా. అది నిడదవోలు వెంకట్రావూ, ఆరుద్రల పరిశోధనా సామర్ధ్యం మీదా, బ్రౌన్ “పరిష్కరణ” విధానం మీద వెల్చేరు రాసిన వాక్యాలపై నాకు కల్గిన అభ్యంతరం మాత్రమే!
ఏ పరిశోధకులవైనా ఊహలే గానీ, ఆ ఊహలకి కూడా ఒక పునాది అన్నది ఉండాలి. సిధ్ధాంతం కేవలం సిధ్ధాంతంగా మాత్రమే మిగిలి, వాటికి పరిపుష్టమైన ఆధారాలు లేనప్పుడు మాత్రమే ఇబ్బందులు వస్తాయి. అందుకు ఏ పరిశోధనా మినహాయింపు కాలేదు. ఇంక వట్టి ఊహ కల్పనలోనే శోభనిస్తుంది. విమర్శలో ఇవ్వదు.
తెలుగులో మొదటి నీతి పుస్తకం: సుమతి శతకం గురించి K.V.S. Ramarao అభిప్రాయం:
03/17/2013 1:14 pm
మూలం చదివాక ఇంతకు ముందు నేను వెలిబుచ్చిన తక్కువ అభిప్రాయాన్ని మార్చుకుంటున్నాను. నిజానికి దీని వాసి మిగిలిన రచనలకి ఏమాత్రం తీసిపోదు. “తెలుగులో కవితావిప్లవాల” నుంచీ నారా లిఖిత – మౌఖిక పరంపరల్లో ప్రచారమైన రచనల గురించి మౌలికమైన ప్రశ్నలు లేవనెత్తటం, అనిదంపూర్వమైన సిద్ధాంతాల్ని ప్రతిపాదించటం చేస్తూనే వున్నారు – ఉదాహరణకి చాటువులు, కాటమరాజు కథ, రామాయణాలు, ఇలా ఎన్నో. సుమతిశతకం విషయంలో ఒక ప్రత్యేకమైన సందర్భమూ, మౌఖిక – లిఖిత మార్గాల కలయికా వల్ల దొరుకుతున్న సమాచారం తనింతకు ముందు చేసిన సిద్ధాంతాలకి ఎలా బలం చేకూరుస్తుందో ఈ వ్యాసంలో చూపారని నా భావన.
ఒక రచన మౌఖికంగా లేదా లిఖిత మార్గాన మొదలౌతుంది. లిఖిత రచనలకి కర్తృత్వ విషయంలో సందేహాలు కలగటానికి అవకాశాలు తక్కువ. మౌఖిక రచనలకి కర్తృత్వం అనే భావనే పాశ్చాత్యభావాలకి లొంగదు. మౌఖికంగా మొదలైన రచన కొంతకాలానికి లిఖిత రూపం పొందొచ్చు. అలాగే లిఖితంగా మొదలైన రచన (పూర్తిగా కాకపోయినా కొంత భాగమైనా) మౌఖికంగా మారటం కూడ జరిగింది (లిఖిత రచనల్లోని పద్యాలు చాటు ప్రపంచంలోకి రావటం ఒక ఉదాహరణ). సుమతిశతకం విషయంలో ముందుగా ముద్రితమైన రెండు రకాల ప్రతులు, ఒకటి మౌఖిక మార్గం నుంచి, మరొకటి లిఖిత మార్గం నుంచి వచ్చాయని నారా ఈ వ్యాసంలో నిరూపించారు.
మౌఖిక మార్గం రచనల కర్తృత్వం ఆ రచన ప్రయోజనాన్ని బట్టి, ఆ రచనని తమ సొంతంగా స్వీకరించిన కులాల బట్టి మారుతూ వుంటుందని నారా ఇదివరకే ప్రతిపాదించారు. అది సుమతిశతకం విషయంలో ఎలా నిజమో మరోసారి చూపించారిక్కడ. రామాయణం ఇతిహాసంగా వున్నప్పుడు దాని కర్తగా ఒక ఋషి కావలసొస్తే, అది భక్తి రచన అయాక దాని కర్త దైవప్రేరితుడైన వ్యక్తిగా ఎలా మారాడో, భారత భాగవతాలకి, పురాణాలకి కర్త వ్యాసుడెందుకు అయాడో, ఆ తర్వాత వచ్చిన భక్తి రచనల కర్తలు చాలామంది చుట్టూ అల్లిన కథల్లో నారదాదులు, దేవుళ్లు ఎందుకు కనిపిస్తారో ఈ సిద్ధాంతం స్పష్టంగా వివరిస్తుంది. మౌఖిక సుమతిశతకానికి భీమన, లిఖిత సుమతిశతకానికి బద్దెన, ఎందుకు కర్తలుగా అంగీకరించబడ్డారో ఈ సిద్ధాంతం నిరూపిస్తుంది.
చివరగా ఒక్కమాట. సినిమా పాటలు ప్రస్తుత కాలంలో మౌఖిక మార్గంలో ప్రచారమయే రచనలకి మంచి ఉదాహరణ. ఒక పాట వినటం తోనే దాని కర్త ఎవరో ఎలా తెలుస్తుంది? ఎందుకు ఒకరు రాసిన పాటని మరొకరెవరో రాశారని అనుకోవటం జరుగుతుంది ? ఆలోచించండి. మౌఖిక రచనల గురించిన నారా సిద్ధాంతాలు వీటికీ వర్తిస్తాయి, పాతకాలపు రచనలకే కాదు.
తెలుగులో మొదటి నీతి పుస్తకం: సుమతి శతకం గురించి Nagaraju Pappu, Sreenivas Paruchuri అభిప్రాయం:
03/17/2013 9:34 am
In academic culture both Indian and European there is a tradition of summarizing the arguments given by the proponent before they can be refuted. There are three main arguments raised in this debate by Ms. Jayaprabha, which are summarized below.
All three of these opinions are based on popular belief, which continue to influence our minds even though there is a lot of academic research pointing to the contrary. Therefore, we thought it is important to respond to these arguments.
Let’s take them one by one.
1. The question of whether there was a tradition of “critical edition” was indeed the central thesis of Gerard Colas paper, titled “Textual criticism and transmission of texts in classical india, (Diogenes, No 186, Vol 47/2, 1999).
A brief summary of Colas’ thesis, in his own words:
“Did the traditional Indian world know the concept of critical edition? The question seems naive, but modern scholars are not unanimous in the answer they give to it. There are three possible positions. The first, which is inclined to say no, holds that amendments made to texts in the transmission process are a priori contrary to the ideals of modern philology. We simply need to apply the methods currently in use for western literature. According to the second, which is not so skeptical, some Indian classical methods do mirror those of the western-style critical edition then considered as an honoring and flattering credential. The third view, which is more pragmatic, maintains that, if there was indeed a traditional Indian textual criticism, its basic aim was not to reconstruct the text in its original form as the author conceived it (despite his own possible copying mistakes), but to settle on the ’best’ version or the one the author should have written.”
The rest of Colas’ study directly corroborates the central arguments that Narayana Rao discussed in this article:
1a. ancient Indian scholars chose a reading from among those that had been handed down, their purpose was not so much to rediscover what the author wrote or meant to write as to get a ’correct’ text.
1b. The choice of readings was very seldom based on the ideals of modern textual criticism. It was sometimes justified by aesthetic, philosophical, literary or other arguments. However, even when objective criteria were invoked, the choice followed the scribe’s or the commentator’s understanding of what the original author meant.
and, more importantly,
1c. The commentators frequently mentioned the several versions of manuscripts that they consulted. Many commentators such as Anandatirtha (who commented on Mahabharata), and Nilakanta (an editor of Mahabharata) mention that they consulted several manuscripts in order to “improve” the text, or to arrive at what exactly the original author intended to say.
1d. A substantial number of texts both in the past and present have been attributed to famous authors while the factual information about the actual author is considered unnecessary.
One can go on, but the point is there was a well established textual criticism and manuscript culture which was very different from the western philological tradition.
2. As for the second argument, that “no texts were “widely” available before C.P Brown saved Telugu literature”, we may quote Pollock (Literary Culture and Manuscript Culture in Precolonial India, in “Literary Cultures and The Material Book”, British Library, 2007):
“the epistemic revolution of literacy, the production of manuscript books (over thirty million manuscripts still exist), their dissemination in often massively reproduced and relatively stable form and perhaps most important, their oral performance before large audiences over long periods of time, have had an effect on shaping imagination, sociality and power that is arguably deeper and more extensive than any attributable to print, middle class consumption (stunningly low in India), or the culture of private reading reinforced by print (though hardly generated by it).”
Similarly Bernard Cohn in his seminal essay “The Command of Language and the Language of Command” talked in detail about the Colonialists motives and their methods in “collecting knowledge”, including Brown’s. (Colonialism and Its Forms of Knowledge:The British in India; Bernard S. Cohn; Princeton University Press; 1996)
So much for “C.P.Brown-the Savior-of-Telugu-Literature” Theory!!
The more important point, which Narayana Rao has been writing about for the last forty years is not as much about literacy or orality, but that no technology (whether writing, or print) is “superior” to another technology. There were complex social and communication systems that existed before the advent of these technologies, and we need to understand such societies on their own terms. He offered many insights in that direction.
3. The third statement వలస పాలనే లేకపోతే తెలుగులో అసలు “అచ్చు పుస్తకమే” లేదు is worth a categorical response. This is clearly an inaccurate statement. Many countries (even the ones that were never under any colonial-rule) have well established “print cultures” (China, Japan being the “stellar” examples). Recently published Oxford Companion to the Book, carries more than 30 full length essays dealing with the subject of the print culture in various countries, some of them were never under any colonial influence. We can therefore surmise with ease that there would be a “print culture” with or without colonial-rule, even in India. But as is evidenced in other independent cultures, such a culture would have been inclusive, rather than intrusive as happened in Colonial India.
A more relevant question is — “what were the fundamental differences in the way the print culture influenced the colonial-societies and cultures that were independent of colonial influences?
Though there were many remarkable studies related to the influence of Print, we are not aware of any particular study that addressed it from this point of view, except for some of the papers of Narayana Rao (for e.g. Print. and. Prose. Pundits, Karanams, and the East India Company in the Making of Modern Telugu; in “India’s Literary History: Essays on the Nineteenth Century“, Permanent Black, 2004 or the present paper on sumati Satakamu)
In a lighter vein, as she feared in her last comment, Ms. Jayaprabha need not have to wait for 500 years! Many comments in this very magazine, possibly by a different person, are already ascribed to her. A striking example to demonstrate the ever powerful “oral” culture.
On a serious note though, the relationship between the author and the text is known to be fluid even in contemporary world. There is no authorship for any essays in Wikipedia, and so is the case with much of journalistic reports. More importantly, the mistaken authorship, tacitly linking certain personalities with certain texts/remarks/comments is a common phenomenon even today. Though the linking of authorship is systematized through editorial guilds, publication houses and the media – the oral medium continues to be the primary and powerful channel for the transmission of all “tacit knowledge”. If one had followed Narayana Rao’s work over the decades, he or she should know that he had been extensively talking and writing on “author and text” concepts in Indian textual tradition.
Narayana Rao has been arguing that in a primarily oral culture, such as pre-modern India, the “fluidity” in the author-text relationship never caused any tension as it does now because that relationship was symbiotic instead of systematic. This is the central argument of Narayana Rao which we *should* debate with rigor and vigor, because, such a debate is likely to produce new knowledge instead of reinforcing the established beliefs.
However, as indicated above much work has been done on this subjects in academic circles, and there is certainly a need to introduce it comprehensively in Telugu. We hope to do that in the coming months.
Regards,
Nagaraju, Sreenivas
కళాపూర్ణోదయం -1: సిద్ధుడి ప్రవేశం గురించి M A MURTY అభిప్రాయం:
03/16/2013 12:51 pm
I am very happy to read the Kalapurnodayam in lucid Telugu prose. Kindly provide the full text.
దోసిట్లో నక్షత్రాలు గురించి Prasuna అభిప్రాయం:
03/16/2013 1:29 am
కాసేపు నక్షత్రాల్లో విహరించినంత ఆనందంగా ఉంది. చాలా బావున్నాయి. ఇక్బాల్ గారి కామెంట్ నిజం.
తెలుగులో మొదటి నీతి పుస్తకం: సుమతి శతకం గురించి jayaprabha అభిప్రాయం:
03/16/2013 12:39 am
ఈ వ్యాసం లోని సారాశం మరికొంచెం పొడిగించి చూస్తే … [తప్పని సరిగా ఛూడాల్సి ఉంటుంది. ఇది ఒక సిధ్ధాంత వ్యాసం, సాహిత్య విమర్శా గనుకాను కవిని గురించిన చర్చ అతడి కర్తృత్వాన్ని గురించిన మీమాంశ కూడా గనకాను!!] అప్పుడేమౌతుందంటే, రాబోయే మరి కొన్ని పదుల లేదా వందల ఏళ్ళ తరవాత పేరున్న ఒక పుస్తకానికి వారే అసలు రచయిత అని అంటేనో/లేదా అలా ఎవరన్నా అనుకుంటేనో అది నిజమే కానఖ్ఖర లేదని ఒక తప్పనిసరి ఆలోచన/ప్రతిపాదన వస్తోంది. ఈ వ్యాసంలో మాదిరే ఒక బద్దెన/ఒక భీమన పాత్రలోకి రేపు మరొక అసలు కవి నాలాంటి వారే ఎవరైనా ఒకరు కేవలం ఒక కల్పిత వ్యక్తిగా మారే/లేదా మార్చే వీలుందని సుమతీ శతకం మీద రాయబడిన ఈ భాష్యం ప్రకారం అర్ధం అవుతోంది. [నేను ఇంగ్లీషు వ్యాసాన్ని చదివే దీన్ని రాస్తున్నాను].
ఈ వ్యాసం లోని వాదనని అనుసరించి అసలు ఏ కవీ వారి కవిత్వానికి కర్తలు కాగలరా భవిష్యత్తులో? అని సందేహం రాక మానదు. అసలు బద్దెన/భీమన ఏమి, మన నన్నయ్య భట్టు మాత్రం మహాభారత ఆంధ్రీకరణ చేశాడని ఏమిటీ నమ్మకం? అదొక “విశ్వాసం” మాత్రమే కావాలి. ఎందుకంటే అతడి తరువాత కవులు “ఆదికవి” గా ఆయనని స్తుతిచేశారు గనకా?? అంతకు మించి ఆయనని గురించిన వివరాలు మన ముందు ఏమున్నాయీ?? తిక్కన మాత్రం ఎందుకని కల్పితం కాకూడదో?? మనుమ సిధ్ధి ఏమన్నా ఆయనని గురించి శాసనం చెక్కించాడా? లేదే? ఆ పాతవాళ్ళ ఫోటోలా లేవు. వేల తరాలు గడిచిపోయేయి గనక వారికి కుటుంబ వారసులా లేరు. ఇంక మిగిలిన ఆధారాలేమిటీ?? అది అటుంచితే మరి ఇవాళ రాస్తున్న ఈ కవుల సంగతి మాత్రం ఏమిటో?? ఏమిటీ రుజువూ?? అందుకోసం ఈ పుస్తకం నాదేనని “విల్లు” ఏమన్నా రాసి పెట్టుకోవాలా?? ఫొటొ తాలూకు కాలపరిమితి మాత్రం ఏమాత్రం?? కుటుంబపు కాలపరిమితి మాత్రం ఏమాత్రం?? అసలు నేను నేనే అన్న రుజువేదీ??
ఒక కౌటిల్యుడిని ఒక భరతుడినీ కాళిదాసునీ ఎటూ “కల్పితం” చేసేశాం. ఆ విధానం ప్రకారం రేపు ఈ జయప్రభ మాత్రం ఎందుకని కల్పితం కారాదో ఈ వ్యాస కర్త వివరించవలసి ఉంటుంది మరి. ఆయన వాదానికి గనక ఆయన బధ్ధుడైతే!
దాతలెవరన్నా విరాళాలిస్తే నాపేర నేనొక శిలాశాసనాన్ని వేయించుకోవాలి 🙂 దాన్ని తప్పని సరిగా నకళ్ళు తీయించి అన్ని అమెరికన్ యూనివెర్సిటీల్లోనీ నాటించుకోవాలి కూడాను. ఎందుకంటే భవిష్యత్తు లోని అపూర్వ పరిశోధనలకి ఉనికిపట్టులు అవే గనక!!
ఇట్లు,
కల్పితంకానిచ్చగించని వర్తమాన బద్దెనని అయిన నేను.
జయప్రభని.
తెలుగులో మొదటి నీతి పుస్తకం: సుమతి శతకం గురించి RVS Sundaram అభిప్రాయం:
03/15/2013 8:50 pm
జయప్రభగారి విమర్శ చాలా అన్యాయంగా ఉంది. నిడుదవోలు వారు గాని, ఆరుద్రగారు గాని ఆధారాలు చూపకుండా తేదీలు నిర్ణయిస్తే దాన్ని అంగీకరించాల్సిన అవసరం లేదు. అలాగని నారాగారివన్నీ ఊహలే అనీ. ఈ వ్యాసం లోనే జయప్రభగారు అనుకున్నవన్నీ వచ్చెయ్యాలనీ అనుకోవటం అత్యాశే.
నారా గారి పాఠకుల్ని గురించిన చెణుకులు కూడా అన్యాయంగానే ఉన్నాయి.
రాళ్ళపల్లి సుందరం
తెలుగులో మొదటి నీతి పుస్తకం: సుమతి శతకం గురించి Velcheru Narayana Rao అభిప్రాయం:
03/15/2013 3:45 pm
సంపాదకుల ద్వారా పాఠకులకి ఒక మాట. ఈ వ్యాసం నేను జాగ్రత్తగా వాక్యం వాక్యం అనువాదం చెయ్యలేదు. ఇంగ్లీషులో వున్న వ్యాసాన్ని సంక్షిప్తంగా నోటిమాటల్లో చెప్పాను. అది నాపొరపాటే. ఇంగ్లీషు మూలం కూడా ప్రకటించినందుకు సంపాదకులకి నా నమస్కారాలు. నావ్యాసం మీద చర్చించేవారు ఇంగ్లీషు మూలం చదువుతారని ఒక ఆశ.
నారాయణ రావు.
దోసిట్లో నక్షత్రాలు గురించి రఘోత్తమరావు అభిప్రాయం:
03/15/2013 6:55 am
ఆత్మకథ వ్రాసుకోని చెట్టులా బ్రతకాలని వుంది.
అదొక్కటి చాలు!
దోసిట్లో నక్షత్రాలు గురించి iqbal chand అభిప్రాయం:
03/14/2013 9:52 am
ఖలీల్ జిబ్రాన్ కవిత్వం చదివినంత పవిత్రంగా వుంది. నిజానికి సుబ్బు తెలుగు కవిత్వం పరిధి దాటి తెలుగు కవిత్వం స్థాయి పెంచాడు.
సూపర్ సుబ్బూ!
తెలుగులో మొదటి నీతి పుస్తకం: సుమతి శతకం గురించి jayaprabha అభిప్రాయం:
03/14/2013 2:00 am
లేదు రామారావు గారూ! మీరు నేను అన్నానని అంటున్న “తర్కం” నాది కాదు. నేను స్వయంగా పరిశోధకురాలిని. గనక అందరి “సిధ్ధాంతాలూ” ఒక్క లాగే ఉంటాయని అనను, అనుకోను కూడా. అది నిడదవోలు వెంకట్రావూ, ఆరుద్రల పరిశోధనా సామర్ధ్యం మీదా, బ్రౌన్ “పరిష్కరణ” విధానం మీద వెల్చేరు రాసిన వాక్యాలపై నాకు కల్గిన అభ్యంతరం మాత్రమే!
ఏ పరిశోధకులవైనా ఊహలే గానీ, ఆ ఊహలకి కూడా ఒక పునాది అన్నది ఉండాలి. సిధ్ధాంతం కేవలం సిధ్ధాంతంగా మాత్రమే మిగిలి, వాటికి పరిపుష్టమైన ఆధారాలు లేనప్పుడు మాత్రమే ఇబ్బందులు వస్తాయి. అందుకు ఏ పరిశోధనా మినహాయింపు కాలేదు. ఇంక వట్టి ఊహ కల్పనలోనే శోభనిస్తుంది. విమర్శలో ఇవ్వదు.
జయప్రభ.