పూలన్నీ మౌనంగా చూస్తుంటే
పూర్ణిమ విచ్చుకోకుండానే
ఆ రేయి గడచిపోతుంటే
గుండెకు గుచ్చుకునే
ఆ సమయాలను
ఎలా చెప్పను!?

కొత్తగా ఒక ఉషోదయం
వెలుగుతుంది నీకోసం

మళ్ళీ
జన్మించినట్టు
ఆ ప్రాంగణమంతా
లిల్లీపూల వాసన

అంతా పాత కథే
జ్ఞాపకాల గాయాలు
సలుపుతూ
లోపలా బయటా
అంతా ఎడారిలా
స్పృహ కోల్పోయిన క్షణాలు

మళ్ళీ –
ఆకుల కదలికలకు కూడా
ఉలిక్కిపడుతూ
కొమ్మపైన వాలిన పిట్ట అరుపులో
సమాధానాన్ని వెతుక్కుంటుంటావు
వసంతంలో పూచే
పూల పలకరింపుకై ఎదురుచూస్తూ.

కలవరంగా అరుస్తున్న
కాకి దుఃఖం
ఒక ఖాళీ మధ్యాహ్నంలో

చెంపలపై
కన్నీటి చారికలు
అద్దం
మసక నదిలా కనిపిస్తో

కలలా
హెచ్చరిస్తూ
దగ్గరగానో
దూరంగానో
మాటి మాటకి
ఉలిక్కిపడుతూ

చుట్టూ
ఒకే దృశ్యం
చీకటి దృశ్యం

నిరాశ
నిస్సహాయత
ఎర్ర దీపంలా వుంది

ఆఁ!
మళ్ళీ మొదలవుతుంది నాటకం
అదన్నా తెలిసిందా?

ప్చ్!
ఆగిన పాట
సాగని నడక
మరి, ఇదైనా అర్థమవుతోందా?

నేను వంద మాటలు మాట్లాడితే
నువ్వు ఒక్క నవ్వు నవ్వుతావు.
నేను మౌనంగా ఉంటే
కలవరంతో
ఎలా ఉన్నావు, జాగ్రత్త అంటావు.
ఇక, ఆ మాటతో
నేను నదినై గలగలమంటానా