నాకో చిన్న సందేహం. మీరు మోహన రాగం ప్రస్తావన తెస్తూ, “ఎందుకంటే మోహనలాటి రాగాలు అన్నమాచార్యుల రాగిరేకులలో లేవు. బహుశా అవి వేరే పేరులతో ఆ కాలములో పిలువబడుతూ ఉండేవేమో?” అని రాసారు. మోహన రాగం అప్పట్లో వాడుకలో ఉండేదనే నా నమ్మకం. అదే పేరుతో పిలవబడేది కూడా!
అన్నమయ్యా, పురందరదాసూ సమకాలీకులే కదా? పురందరదాసు “కండు కండు” అన్న కీర్తన మోహన రాగంలోనే వుంది. ఇదే కాకుండా వేరే కీర్తనలు కూడా మోహనంలో వున్నాయి. అన్నమయ్య కీర్తనల్లో మోహన రాగం లేనంత మాత్రాన అప్పట్లో లేదని చెప్పలేం. వాస్తవానికి అన్నమయ్య కీర్తనల్లో పేర్కొనబడిన కొన్ని రాగాలు ఇప్పుడు లేనే లేవు. మోహన రాగం హరికాంభోజి జన్యం. దీన్నే ఆ రోజుల్లో హరికాంబోది అని కూడా పిలిచేవారు. ఈ హరికాంబోది జన్యంలో ఉన్న తెలుగు కాంబోది, కొండ కాంబోది, మలయకాంబోది రాగాల్లో అన్నమయ్యకొన్ని కీర్తనలు కట్టాడు. ఈ కాంబోది జన్యాలకి ఆరోహణా, అవరోహణా ఏవిటన్నది ఇప్పడు తెలీవు. అసలీ రాగాలు వేరే రాగాలుగా రూపాంతరం చెందాయో తెలీదు. ఇంకాస్త లోతుగా వెతకితే వివరాలు దొరుకుతాయి. అమెరికాలో ఉండడం వల్ల కొన్ని దొరకవు. సంగీత రత్నాకరంలో కూడా మోహన రాగ ప్రస్తావన ఉన్నట్లు గుర్తు. మరోసారి వెతికి చెబుతాను.
మరోటి. కన్నడ కీర్తనల క్రింద తెలుగు సేతలు మీవా? చాలా బావున్నాయి.
” రెండు” అన్నది మూల ద్రావిడం ఎరంటు నించి వచ్చినా లేక కన్నడ ఎరండు నించి వచ్చినా అక్కడ జరిగింది వర్ణవ్యత్యయం. అలాంటి పరిణామం తెలుగులో ఏయే ధ్వనిరూపాలని తీసుకుని వచ్చింది అన్నది ఆసక్తిని కల్గించే విషయమే! అయితే ఎందుకనో తెలుగులో భాషా శాస్త్రం మీదా… వ్యాకరణం మీదా పనిచేసిన వాళ్ళు సంఖ్యలో తక్కువ. అవి కొంచెం dry subjects గనక. పైగా వాటిని జనరంజకంగా చెప్పాలన్న తపన కూడా ఆ పని చేసిన వాళ్ళలో కనిపించదు. ఒక్క తిరుమల రామచంద్ర గారే ఇందుకు మినహాయింపు. ఇంక తెలుగులో భాషా శాస్త్రంలో వచ్చిన పరిశోధనల తిరుతెన్నుల గురించి నాకు పెద్దగా తెలీదు. నేను భాషాశాస్ర్త విద్యార్ధిని గాను. అటుతిప్పీ ఇటుతిప్పీ ఒక్క భద్రిరాజు గారి పేరే ఎక్కువ వినబడుతూ ఉంటుంది. ఆయన రచనలు ఆ శాస్ర్తం లో ఆసక్తి ఉన్న వారికీ.. ఆ శాస్త్రంలో పనిచేసే వారికీ ఎక్కువ పనికొస్తాయి గానీ మామూలుగా చదవాలని అనుకునే వారి కోసం కావు.
మనం చెప్పే విషయాలు ఎప్పుడూ ఒక స్థాయి ఉన్న పాఠకులకి అయినా ఒక కుతూహలాన్ని కలిగిస్తూ చేరగలిగేలా ఉండాలి. బహుశా ఇంకా విద్యార్ధిగానే ఉన్నానని చెబుతున్న కొలిచాల సురేష్ రచయిత గా ఎప్పుడన్నా మారితే ఈ విషయాలని తప్పక గుర్తుపెట్టుకోగలరని ఆశిస్తాను.
దమయంతి గారు, మీలాటివారు ఒక్కరు స్పందించినా, ఈ వ్యాసంకోసం నేను చేసిన బహు దీర్ఘ శ్రమ ఫలించిందనే అనుకొంటాను. మీకు లైలాగారికి నా హృదయపూర్వకమైన కృతజ్ఞతలు. విధేయుడు – మోహన
రమ గారు: మీ ప్రోత్సాహానికి కృతజ్ఞతలు. భాషాశాస్త్ర విషయంలో ఇంకా నేను విద్యార్థినే.
మోహన గారు: మీరు చెప్పింది నిజమే. కన్నడములో ప-కారము తొమ్మిదవ శతాబ్దము తరువాత ఎన్నోశతాబ్దాలు చలామణిలో ఉండింది. అదీకాక, కావ్యభాషలో ప్రాచీన రూపాల వాడకం కొన్ని శతాబ్దాల వరకూ కొనసాగించడం అన్ని భాషలలోనూ కనిపిస్తుంది. As noted in the book titled A Grammar Of The Oldest Kanarese Inscriptions(1941) by Narasimha in its very first chapter: Up till the end of the 9th century p- is preserved. In the 10th century, forms with -h-in place of -p- begin to appear in all parts of the of Kanarese area (pg 1-2).
10-11వ శతాబ్దాలలో ప్రజల భాషలో చాలా ప- కారాలు హ- కారాలుగా మారిపోయాయని ఆయన చెబుతూ 14వ శతాబ్దం వరకు ఇది సంపూర్ణ ధ్వనిపరిణామంగా స్థిరపడిందని చెప్పారు.
సురేష్ ! నా ఇంకో సూచన మీద మీరు స్పందించలేదు.అదేమంటే ఈ సంగతులని ఇతరులు కూడా మరింత స్పస్టంగా అర్ధం చేసుకోవాలీ అంటే మూల ద్రావిడం నించి విడివడిన మార్పు చెందిన ఇతర ద్రావిడ భాషల పదాలని ఒక పట్టిక లాగా ఇవ్వడం చేస్తే బాగుంటుందీ అన్నది. అలాగే మీకు చాలా విషయాలు ఉన్నట్టున్నాయి చెప్పాల్సినవి ద్రావిడ భాషల గురించి, అని నాకు అన్పిస్తోంది. కదా?? అందుకే నేను తిరుమల రామచంద్ర గారి ప్రస్తావన తెచ్చాను. భాషల మీద ఆసక్తిని కల్గించేలా వచ్చిన పుస్తకాలలో ఆయన రాసిన పుస్తకాలు చాలా ముఖ్యమైనవి. మళ్ళీ అలాంటి ప్రయత్నాలు చేసినవారు కనిపించడమ్ లేదు. మీరెందుకు చేయకూడదూ అని నేను చేస్తున్న సూచన. ఆలోచించండి.
నేను ప్రధానంగా సాహిత్యం మీద ఆసక్తి కలిగిన దానిని. భాషా వ్యవహారాల మీద నాకు చెప్పుకోదగిన ఆసక్తి లేదు. నాకు కల్పన మీద ఉన్న సరదా పదాల సమాహారంలోనూ అలాగే ఆయా పదాల వ్యుత్పత్తుల మీద కలగదు. మీకు కలుగుతుంది. అదే తేడా మరి:) అందువల్ల మీరు తప్పక ఒక పుస్తకాన్ని రాయండి.
మీరు సాధారణంగా క్లుప్తంగానూ స్పస్టం గానూ వాక్యాన్ని రాసేవారే. ఈసారి అలాంటి తికమక కలగడమ్ “.. ప్రమాదో ధీమతాం అపి” so please continue.
అవునండి. నా వాక్య నిర్మాణం నేననుకున్న అర్థం ఇవ్వడం లేదు. స్పష్టత కోసం “రమ భరద్వాజ్ గారు చెప్పినట్లుగా నూఁగు + ఆరు అని విరవడమే సబబు.” అని రాసి ఉండాల్సింది. ఎత్తిచూపినందుకు కృతజ్ఞతలు.
వర్ణ వ్యత్యయం వల్ల “చయన్” “ఏను” గాను,”యెరడు” “రెండు” గానూ అలాగే ఏడు కూడా ఈ విధానం లోనే తెలుగున ప్రవేశించినవి. కన్నడం లోని “హ” తెలుగులో “ప” గా పరివర్తనం చెందినది. వాళ్ళ “హళ్ళి” మన ” పల్లి” అయినట్టు. ఇంకా ఇలా “హత్తి” మన “పది” అట్లా! తెలుగు, ముఖ్యంగా పాత తెలుగు, కన్నడం నించి తన రూపాల్ని గ్రహించింది.
ఇవి నన్ను బాగా ఇబ్బంది పెట్టే వాక్యాలు. పాత తెలుగు కన్నడం నుండి తన రూపాల్ని గ్రహించింది అని మీరు ఎందుకు అనుకుంటున్నారు? మనం తెలుగు కన్నడం నుండి పుట్టింది. కన్నడ తమిళం నుండి పుట్టింది వంటి ఆలోచనలు మానుకోవాలి. తెలుగు, కన్నడం, తమిళం అన్నీ ఒకే మూల ద్రావిడ భాషకు పుట్టిన సోదర భాషలు.
కన్నడ లోని “హ” తెలుగులో “ప” గా పరివర్తనం చెందలేదు. మూల ద్రావిడ భాషలోని /ప/ వర్ణం ఇటీవలే (9వ శతాబ్దిలో) కన్నడలో /హ/ వర్ణం గా మారింది.
పులి > హులి
పళ్ళి > హళ్ళి
పంది > హంది
తెలుగు ‘రెండు’ కన్నడ ‘ఎరడు’ నుండి పుట్టలేదు (వర్ణ వ్యత్యయం వల్ల అన్న మాట కరక్టే). మూలద్రావిడ ధాతువు *ఇరంటు నుండి తెలుగు రెండు, కన్నడ ఎరండు పుట్టాయి. అయితే, ఒక్క ‘అయిదు’ అన్న పదం విషయంలో తెలుగు కన్నడనుండి అరువు తెచ్చుకున్న పదం అని చెప్పుకోవచ్చు. ఈ కింది పటం చూడండి:
(పెద్దది చేయడానికి క్లిక్ చేయండి)
మామూలుగా, మూల ధాతువులోని /య/ వర్ణం తెలుగు వంటి దక్షిణమధ్య భాషలలో ఏ- కారంగా కనిపిస్తే, తమిళ, కన్నడ వంటి దక్షిణ ద్రావిడ భాషలలో ఆ- కారంగా మార్పు చెందింది. కొన్ని ఉదాహరణలు:
యాఱు > ఏఱు (తెలుగు = stream)
> ఆఱు (తమిళ కన్నడ)
యాన > ఏనుఁగు (తెలుగు)
> ఆన/ఆనె/యానై (తమిళ కన్నడ)
అందుకే, ‘ఏను’ అన్న పదం తెలుగుకు జన్మతః సంక్రమించిన పదం అని, అకారంతో మొదలయ్యే ‘అయిదు’ పక్క భాషల నుండిఆతరువాతి కాలంలో అరువు తెచ్చుకున్న పదం అని వాదించి నిరూపించవచ్చు. కాదంటారా?
“రమా భరద్వాజ్ గారు చెప్పినట్టుగా […] నూన్ +కారు అని విరవడం సరైనది కాదు” అన్న వాక్యానికి నేను అలా విరవమన్నాననే అర్ధం చప్పున స్పురిస్తుంది. దాని తరవాతి వాక్యం అయిన ‘నూఁగు+ఆరు= నూఁగారు” అన్న విరుపు నేను చెప్పింది అన్న భావం మీ వాక్యం వెంటనే ఇవ్వడం లేదు. తెలుగు వాక్యాలలో ఎత్తుకోలు మొత్తమ్ భావాన్ని మార్చే ప్రమాదం ఉంది మరి :).
ఏమండీ లైలా గారూ! ఇన్నాళ్ళూ ఈ “నూఁగారు” పాతకాలలోని కవులచేత పద్యాలు రాయించుకుంది. ఇవాళ మీ చేత రాయించుకుంది. మొత్తానికి ఇది అటు కవులక, ఇటు భాష లోని వారికీ బాగానే పని పెట్టింది.
వర్ణ వ్యత్యయం వల్ల “చయన్” “ఏను” గాను,”యెరడు” “రెండు” గానూ అలాగే ఏడు కూడా ఈ విధానం లోనే తెలుగున ప్రవేశించినవి. కన్నడం లోని “హ” తెలుగులో “ప” గా పరివర్తనం చెందినది. వాళ్ళ “హళ్ళి” మన ” పల్లి” అయినట్టు. ఇంకా ఇలా “హత్తి” మన “పది” అట్లా! తెలుగు, ముఖ్యంగా పాత తెలుగు, కన్నడం నించి తన రూపాల్ని గ్రహించింది.
మూలద్రావిడ భాషలనించి దేశి భాషా రూపాల వివరణ, పట్టిక ఇస్తే బాగుంటుందేమో? కనీసం ముఖ్యమైనవీ, నలుగురికీ పరిచయం ఉన్నవీను. తిరుమల రామచద్ర గారి “నుడి- నానుడి” ఇంకా “తెలుగు దాని పుట్టు పూర్వోత్తరాలు” వంటి పుస్తకాలు తెనుగు పాఠకుల మదిని దోచుకున్నవి. అలాంటి ప్రయత్నం మరొకటి చేసే వీలుంది కదా కొలిచాలా??
పెసరు (=పేరు), పెసఱు (పెసలు = greengram) ఒకే ధాతువు నుండి రాలేదు. ఉత్తర ద్రావిడ భాషలైన బ్రాహియిలో పిన్, మాల్తోలో పిన్జె అంటే పేరు. మధ్య ద్రావిడ భాషలైన పర్జీ, గదబ, ఒల్లరీలో పిదిర్ అంటే పేరు అని అర్థం. తమిళంలో పెయర్, కన్నడలో పెసరు/హెసరు. ఇవన్నిటి ఆధారంగా పేరు *పిచర్/*పిసర్- నుండి వచ్చిందని నిరూపించడం సులభం.
పెసఱు (greengram) మాత్రం తమిళంలో పయఱు అని, కన్నడలో పెసఱు/హెసరు అని, నాయికీలో పెసళ్ అని అంటారు. దీనికి పచ/పచ్చ- = green అన్న ధాతువుకు ఏమైనా సంబంధం ఉండవచ్చునేమో కాని పేరుకు సంబంధించింది కాదు.
తెలుగులోని పెసఱు, ఉసిరు/ఉసురు మూలద్రావిడ మాతృకల నుండి కాకుండా కన్నడ నుండి వచ్చాయని మోహనరావు గారు అనడానికి ఆధారాలేమిటో నాకు బోధ పడటంలేదు. అచ్చుల మధ్య స- కార లోపం తెలుగులో సంపూర్ణమైన ధ్వని పరిణామం కాదు. ఒకే ధాతువుకు సంబంధించిన కొసరు, కోరు అన్న పదాలు కూడా తెలుగులో ఉన్నాయి.
సంఖ్యావాచకాల విషయంలో *చయ్న్ అన్న మూల ద్రావిడ ధాతువు తెలుగు శాసనాల కాలంలో ఏనుగా మాత్రమే కనిపించి, తరువాత ఆ రూపానికి ఏ మాత్రం సరిపోని అయిదు గా కనిపిస్తోంది కాబట్టి ఆ అయిదు తరువాతి రోజుల్లో కన్నడ నుండి అరువు తెచ్చుకున్నదిగా వివరించరించాల్సివస్తుంది.
తెలుగులో పెసఱు, ఉసురు,కొసరు మొదలైన పదాలు పుట్టుకతోనే తల్లి ద్రావిడభాష నుండి సంక్రంచిన పదాలుగా కాక, తరువాతి కాలంలో కన్నడ నుండి స్వీకరించిన పదాలుగా ప్రతిపాదించడానికి ఆధారాలు ఏవైనా ఉంటే వివరించగలరు.
శ్రీపాదరాయలు గురించి Sai Brahmanandam Gorti అభిప్రాయం:
09/27/2011 3:56 am
మోహన రావు గారూ,
మీ వ్యాసం చాలా బావుంది. కొత్త విషయాలు తెలిసాయి.
నాకో చిన్న సందేహం. మీరు మోహన రాగం ప్రస్తావన తెస్తూ, “ఎందుకంటే మోహనలాటి రాగాలు అన్నమాచార్యుల రాగిరేకులలో లేవు. బహుశా అవి వేరే పేరులతో ఆ కాలములో పిలువబడుతూ ఉండేవేమో?” అని రాసారు. మోహన రాగం అప్పట్లో వాడుకలో ఉండేదనే నా నమ్మకం. అదే పేరుతో పిలవబడేది కూడా!
అన్నమయ్యా, పురందరదాసూ సమకాలీకులే కదా? పురందరదాసు “కండు కండు” అన్న కీర్తన మోహన రాగంలోనే వుంది. ఇదే కాకుండా వేరే కీర్తనలు కూడా మోహనంలో వున్నాయి. అన్నమయ్య కీర్తనల్లో మోహన రాగం లేనంత మాత్రాన అప్పట్లో లేదని చెప్పలేం. వాస్తవానికి అన్నమయ్య కీర్తనల్లో పేర్కొనబడిన కొన్ని రాగాలు ఇప్పుడు లేనే లేవు. మోహన రాగం హరికాంభోజి జన్యం. దీన్నే ఆ రోజుల్లో హరికాంబోది అని కూడా పిలిచేవారు. ఈ హరికాంబోది జన్యంలో ఉన్న తెలుగు కాంబోది, కొండ కాంబోది, మలయకాంబోది రాగాల్లో అన్నమయ్యకొన్ని కీర్తనలు కట్టాడు. ఈ కాంబోది జన్యాలకి ఆరోహణా, అవరోహణా ఏవిటన్నది ఇప్పడు తెలీవు. అసలీ రాగాలు వేరే రాగాలుగా రూపాంతరం చెందాయో తెలీదు. ఇంకాస్త లోతుగా వెతకితే వివరాలు దొరుకుతాయి. అమెరికాలో ఉండడం వల్ల కొన్ని దొరకవు. సంగీత రత్నాకరంలో కూడా మోహన రాగ ప్రస్తావన ఉన్నట్లు గుర్తు. మరోసారి వెతికి చెబుతాను.
మరోటి. కన్నడ కీర్తనల క్రింద తెలుగు సేతలు మీవా? చాలా బావున్నాయి.
-బ్రహ్మానందం.
పలుకుబడి: సంఖ్యా పదాలు – 2 గురించి rama bharadwaj అభిప్రాయం:
09/26/2011 11:29 pm
” రెండు” అన్నది మూల ద్రావిడం ఎరంటు నించి వచ్చినా లేక కన్నడ ఎరండు నించి వచ్చినా అక్కడ జరిగింది వర్ణవ్యత్యయం. అలాంటి పరిణామం తెలుగులో ఏయే ధ్వనిరూపాలని తీసుకుని వచ్చింది అన్నది ఆసక్తిని కల్గించే విషయమే! అయితే ఎందుకనో తెలుగులో భాషా శాస్త్రం మీదా… వ్యాకరణం మీదా పనిచేసిన వాళ్ళు సంఖ్యలో తక్కువ. అవి కొంచెం dry subjects గనక. పైగా వాటిని జనరంజకంగా చెప్పాలన్న తపన కూడా ఆ పని చేసిన వాళ్ళలో కనిపించదు. ఒక్క తిరుమల రామచంద్ర గారే ఇందుకు మినహాయింపు. ఇంక తెలుగులో భాషా శాస్త్రంలో వచ్చిన పరిశోధనల తిరుతెన్నుల గురించి నాకు పెద్దగా తెలీదు. నేను భాషాశాస్ర్త విద్యార్ధిని గాను. అటుతిప్పీ ఇటుతిప్పీ ఒక్క భద్రిరాజు గారి పేరే ఎక్కువ వినబడుతూ ఉంటుంది. ఆయన రచనలు ఆ శాస్ర్తం లో ఆసక్తి ఉన్న వారికీ.. ఆ శాస్త్రంలో పనిచేసే వారికీ ఎక్కువ పనికొస్తాయి గానీ మామూలుగా చదవాలని అనుకునే వారి కోసం కావు.
మనం చెప్పే విషయాలు ఎప్పుడూ ఒక స్థాయి ఉన్న పాఠకులకి అయినా ఒక కుతూహలాన్ని కలిగిస్తూ చేరగలిగేలా ఉండాలి. బహుశా ఇంకా విద్యార్ధిగానే ఉన్నానని చెబుతున్న కొలిచాల సురేష్ రచయిత గా ఎప్పుడన్నా మారితే ఈ విషయాలని తప్పక గుర్తుపెట్టుకోగలరని ఆశిస్తాను.
రమ.
శ్రీపాదరాయలు గురించి మోహన అభిప్రాయం:
09/26/2011 8:22 pm
దమయంతి గారు, మీలాటివారు ఒక్కరు స్పందించినా, ఈ వ్యాసంకోసం నేను చేసిన బహు దీర్ఘ శ్రమ ఫలించిందనే అనుకొంటాను. మీకు లైలాగారికి నా హృదయపూర్వకమైన కృతజ్ఞతలు. విధేయుడు – మోహన
పలుకుబడి: సంఖ్యా పదాలు – 2 గురించి సురేశ్ కొలిచాల అభిప్రాయం:
09/26/2011 2:46 pm
రమ గారు: మీ ప్రోత్సాహానికి కృతజ్ఞతలు. భాషాశాస్త్ర విషయంలో ఇంకా నేను విద్యార్థినే.
మోహన గారు: మీరు చెప్పింది నిజమే. కన్నడములో ప-కారము తొమ్మిదవ శతాబ్దము తరువాత ఎన్నోశతాబ్దాలు చలామణిలో ఉండింది. అదీకాక, కావ్యభాషలో ప్రాచీన రూపాల వాడకం కొన్ని శతాబ్దాల వరకూ కొనసాగించడం అన్ని భాషలలోనూ కనిపిస్తుంది. As noted in the book titled A Grammar Of The Oldest Kanarese Inscriptions(1941) by Narasimha in its very first chapter: Up till the end of the 9th century p- is preserved. In the 10th century, forms with -h-in place of -p- begin to appear in all parts of the of Kanarese area (pg 1-2).
10-11వ శతాబ్దాలలో ప్రజల భాషలో చాలా ప- కారాలు హ- కారాలుగా మారిపోయాయని ఆయన చెబుతూ 14వ శతాబ్దం వరకు ఇది సంపూర్ణ ధ్వనిపరిణామంగా స్థిరపడిందని చెప్పారు.
పలుకుబడి: సంఖ్యా పదాలు – 2 గురించి మోహన అభిప్రాయం:
09/26/2011 1:57 pm
కన్నడములో ప-కారము తొమ్మిదవ శతాబ్దము తరువాత ఎన్నోశతాబ్దాలు చలామణిలో ఉండింది. శ్రీపాదరాయల (15వ శతాబ్దము) పాటలో కూడ దీనిని చూడవచ్చును – కొంబు కొళల నూదుత్త నంబిసి పోదనె యవ్వా. విధేయుడు – మోహన
పలుకుబడి: సంఖ్యా పదాలు – 2 గురించి rama bharadwaj అభిప్రాయం:
09/26/2011 12:03 pm
సురేష్ ! నా ఇంకో సూచన మీద మీరు స్పందించలేదు.అదేమంటే ఈ సంగతులని ఇతరులు కూడా మరింత స్పస్టంగా అర్ధం చేసుకోవాలీ అంటే మూల ద్రావిడం నించి విడివడిన మార్పు చెందిన ఇతర ద్రావిడ భాషల పదాలని ఒక పట్టిక లాగా ఇవ్వడం చేస్తే బాగుంటుందీ అన్నది. అలాగే మీకు చాలా విషయాలు ఉన్నట్టున్నాయి చెప్పాల్సినవి ద్రావిడ భాషల గురించి, అని నాకు అన్పిస్తోంది. కదా?? అందుకే నేను తిరుమల రామచంద్ర గారి ప్రస్తావన తెచ్చాను. భాషల మీద ఆసక్తిని కల్గించేలా వచ్చిన పుస్తకాలలో ఆయన రాసిన పుస్తకాలు చాలా ముఖ్యమైనవి. మళ్ళీ అలాంటి ప్రయత్నాలు చేసినవారు కనిపించడమ్ లేదు. మీరెందుకు చేయకూడదూ అని నేను చేస్తున్న సూచన. ఆలోచించండి.
నేను ప్రధానంగా సాహిత్యం మీద ఆసక్తి కలిగిన దానిని. భాషా వ్యవహారాల మీద నాకు చెప్పుకోదగిన ఆసక్తి లేదు. నాకు కల్పన మీద ఉన్న సరదా పదాల సమాహారంలోనూ అలాగే ఆయా పదాల వ్యుత్పత్తుల మీద కలగదు. మీకు కలుగుతుంది. అదే తేడా మరి:) అందువల్ల మీరు తప్పక ఒక పుస్తకాన్ని రాయండి.
మీరు సాధారణంగా క్లుప్తంగానూ స్పస్టం గానూ వాక్యాన్ని రాసేవారే. ఈసారి అలాంటి తికమక కలగడమ్ “.. ప్రమాదో ధీమతాం అపి” so please continue.
రమ.
శ్రీ సోది సుబ్బయ్య గారి సొంత గోడు గురించి sarma అభిప్రాయం:
09/25/2011 9:01 am
చాలా బాగుంది. ఈమధ్య చదివిన కధలలో మంచిది.
పలుకుబడి: సంఖ్యా పదాలు – 2 గురించి సురేశ్ కొలిచాల అభిప్రాయం:
09/25/2011 5:19 am
రమ గారు,
అవునండి. నా వాక్య నిర్మాణం నేననుకున్న అర్థం ఇవ్వడం లేదు. స్పష్టత కోసం “రమ భరద్వాజ్ గారు చెప్పినట్లుగా నూఁగు + ఆరు అని విరవడమే సబబు.” అని రాసి ఉండాల్సింది. ఎత్తిచూపినందుకు కృతజ్ఞతలు.
ఇవి నన్ను బాగా ఇబ్బంది పెట్టే వాక్యాలు. పాత తెలుగు కన్నడం నుండి తన రూపాల్ని గ్రహించింది అని మీరు ఎందుకు అనుకుంటున్నారు? మనం తెలుగు కన్నడం నుండి పుట్టింది. కన్నడ తమిళం నుండి పుట్టింది వంటి ఆలోచనలు మానుకోవాలి. తెలుగు, కన్నడం, తమిళం అన్నీ ఒకే మూల ద్రావిడ భాషకు పుట్టిన సోదర భాషలు.
కన్నడ లోని “హ” తెలుగులో “ప” గా పరివర్తనం చెందలేదు. మూల ద్రావిడ భాషలోని /ప/ వర్ణం ఇటీవలే (9వ శతాబ్దిలో) కన్నడలో /హ/ వర్ణం గా మారింది.
పులి > హులి
పళ్ళి > హళ్ళి
పంది > హంది
తెలుగు ‘రెండు’ కన్నడ ‘ఎరడు’ నుండి పుట్టలేదు (వర్ణ వ్యత్యయం వల్ల అన్న మాట కరక్టే). మూలద్రావిడ ధాతువు *ఇరంటు నుండి తెలుగు రెండు, కన్నడ ఎరండు పుట్టాయి. అయితే, ఒక్క ‘అయిదు’ అన్న పదం విషయంలో తెలుగు కన్నడనుండి అరువు తెచ్చుకున్న పదం అని చెప్పుకోవచ్చు. ఈ కింది పటం చూడండి:
(పెద్దది చేయడానికి క్లిక్ చేయండి)
మామూలుగా, మూల ధాతువులోని /య/ వర్ణం తెలుగు వంటి దక్షిణమధ్య భాషలలో ఏ- కారంగా కనిపిస్తే, తమిళ, కన్నడ వంటి దక్షిణ ద్రావిడ భాషలలో ఆ- కారంగా మార్పు చెందింది. కొన్ని ఉదాహరణలు:
యాఱు > ఏఱు (తెలుగు = stream)
> ఆఱు (తమిళ కన్నడ)
యాన > ఏనుఁగు (తెలుగు)
> ఆన/ఆనె/యానై (తమిళ కన్నడ)
అందుకే, ‘ఏను’ అన్న పదం తెలుగుకు జన్మతః సంక్రమించిన పదం అని, అకారంతో మొదలయ్యే ‘అయిదు’ పక్క భాషల నుండిఆతరువాతి కాలంలో అరువు తెచ్చుకున్న పదం అని వాదించి నిరూపించవచ్చు. కాదంటారా?
పలుకుబడి: సంఖ్యా పదాలు – 2 గురించి rama bharadwaj అభిప్రాయం:
09/24/2011 1:18 am
“రమా భరద్వాజ్ గారు చెప్పినట్టుగా […] నూన్ +కారు అని విరవడం సరైనది కాదు” అన్న వాక్యానికి నేను అలా విరవమన్నాననే అర్ధం చప్పున స్పురిస్తుంది. దాని తరవాతి వాక్యం అయిన ‘నూఁగు+ఆరు= నూఁగారు” అన్న విరుపు నేను చెప్పింది అన్న భావం మీ వాక్యం వెంటనే ఇవ్వడం లేదు. తెలుగు వాక్యాలలో ఎత్తుకోలు మొత్తమ్ భావాన్ని మార్చే ప్రమాదం ఉంది మరి :).
ఏమండీ లైలా గారూ! ఇన్నాళ్ళూ ఈ “నూఁగారు” పాతకాలలోని కవులచేత పద్యాలు రాయించుకుంది. ఇవాళ మీ చేత రాయించుకుంది. మొత్తానికి ఇది అటు కవులక, ఇటు భాష లోని వారికీ బాగానే పని పెట్టింది.
వర్ణ వ్యత్యయం వల్ల “చయన్” “ఏను” గాను,”యెరడు” “రెండు” గానూ అలాగే ఏడు కూడా ఈ విధానం లోనే తెలుగున ప్రవేశించినవి. కన్నడం లోని “హ” తెలుగులో “ప” గా పరివర్తనం చెందినది. వాళ్ళ “హళ్ళి” మన ” పల్లి” అయినట్టు. ఇంకా ఇలా “హత్తి” మన “పది” అట్లా! తెలుగు, ముఖ్యంగా పాత తెలుగు, కన్నడం నించి తన రూపాల్ని గ్రహించింది.
మూలద్రావిడ భాషలనించి దేశి భాషా రూపాల వివరణ, పట్టిక ఇస్తే బాగుంటుందేమో? కనీసం ముఖ్యమైనవీ, నలుగురికీ పరిచయం ఉన్నవీను. తిరుమల రామచద్ర గారి “నుడి- నానుడి” ఇంకా “తెలుగు దాని పుట్టు పూర్వోత్తరాలు” వంటి పుస్తకాలు తెనుగు పాఠకుల మదిని దోచుకున్నవి. అలాంటి ప్రయత్నం మరొకటి చేసే వీలుంది కదా కొలిచాలా??
రమ.
పలుకుబడి: సంఖ్యా పదాలు – 2 గురించి సురేశ్ కొలిచాల అభిప్రాయం:
09/23/2011 11:22 pm
పెసరు (=పేరు), పెసఱు (పెసలు = greengram) ఒకే ధాతువు నుండి రాలేదు. ఉత్తర ద్రావిడ భాషలైన బ్రాహియిలో పిన్, మాల్తోలో పిన్జె అంటే పేరు. మధ్య ద్రావిడ భాషలైన పర్జీ, గదబ, ఒల్లరీలో పిదిర్ అంటే పేరు అని అర్థం. తమిళంలో పెయర్, కన్నడలో పెసరు/హెసరు. ఇవన్నిటి ఆధారంగా పేరు *పిచర్/*పిసర్- నుండి వచ్చిందని నిరూపించడం సులభం.
పెసఱు (greengram) మాత్రం తమిళంలో పయఱు అని, కన్నడలో పెసఱు/హెసరు అని, నాయికీలో పెసళ్ అని అంటారు. దీనికి పచ/పచ్చ- = green అన్న ధాతువుకు ఏమైనా సంబంధం ఉండవచ్చునేమో కాని పేరుకు సంబంధించింది కాదు.
తెలుగులోని పెసఱు, ఉసిరు/ఉసురు మూలద్రావిడ మాతృకల నుండి కాకుండా కన్నడ నుండి వచ్చాయని మోహనరావు గారు అనడానికి ఆధారాలేమిటో నాకు బోధ పడటంలేదు. అచ్చుల మధ్య స- కార లోపం తెలుగులో సంపూర్ణమైన ధ్వని పరిణామం కాదు. ఒకే ధాతువుకు సంబంధించిన కొసరు, కోరు అన్న పదాలు కూడా తెలుగులో ఉన్నాయి.
సంఖ్యావాచకాల విషయంలో *చయ్న్ అన్న మూల ద్రావిడ ధాతువు తెలుగు శాసనాల కాలంలో ఏనుగా మాత్రమే కనిపించి, తరువాత ఆ రూపానికి ఏ మాత్రం సరిపోని అయిదు గా కనిపిస్తోంది కాబట్టి ఆ అయిదు తరువాతి రోజుల్లో కన్నడ నుండి అరువు తెచ్చుకున్నదిగా వివరించరించాల్సివస్తుంది.
తెలుగులో పెసఱు, ఉసురు,కొసరు మొదలైన పదాలు పుట్టుకతోనే తల్లి ద్రావిడభాష నుండి సంక్రంచిన పదాలుగా కాక, తరువాతి కాలంలో కన్నడ నుండి స్వీకరించిన పదాలుగా ప్రతిపాదించడానికి ఆధారాలు ఏవైనా ఉంటే వివరించగలరు.