ఆ కళ్ళు
అవే కళ్ళు
చీకటిని చీల్చుకుంటూ చొరబడే కాంతిరేఖల్లా
నిశ్శబ్దం పొరల కింద దాక్కున్న శబ్దాల్లా
నా ఏకాంతపు లోతుల్లోకి చొచ్చుకొచ్చేస్తాయి.
నా అచేతనపు అగాధాల్లో
వెలుగు నీడల దోబూచులాటలో
నా అస్తిత్వపు ఆనవాళ్ళను
వెతుకుతూనే ఉంటాయి.
నా ఊపిరి వారికో సడిలేని సంగీతం.
లయ తప్పిన ప్రతీ శ్వాసకూ
ఆ చూపుల అదృశ్య వేదికపై
ఓ కొత్త తీర్పు ఆవిష్కారమవుతుంది.
నా నుదుటి చెమట చుక్కలు
వాటి తీక్షణ వేడికి ఆవిరైపోతాయి.
నాలో ప్రతీ కదలిక లోతునీ
అవి కొలుస్తూనే ఉంటాయి.
అనురాగం
నా పెదాలపై తేనె చుక్కై నిలవగానే
వాళ్ళ దృష్టి కత్తుల వంతెనై అడ్డు తగుల్తుంది.
నా అస్తిత్వాన్ని ముక్కలు చేసి
వారి ప్రపంచంలో అతికించుకుంటుంది.
వాళ్ళు గీసిన గీతలే నా పరిధి.
ఆ వీక్షణ వలయంలో చిక్కుకున్న నేను
విడిపించుకోలేని ఓ రంగురంగుల పతంగినైనాను.
నా కన్నీటి ప్రవాహాన్ని నిర్లిప్తతలోకి ఇంకించుకుని
నా వేదన బరువును మోస్తున్నట్టు నటిస్తాయా నేత్రాలు.
ఇనుప సంకెళ్ళు కాదు, ఆ నయనాల పహారాలోనే
నా బతుకు బందీగా మారింది.
ఆ కిరణాలు చెక్కిన మట్టి ప్రతిమనే నేను.
ఆ అద్దంలో కదలాడే బొమ్మను నేను.
ఈ ప్రక్షేపణ చెరసాల నుంచి తప్పించుకుంటే
ఏమైపోతాను?
ఏమీ కాకుండా మిగిలిపోతానా?
అక్కడికీ వస్తాయా ఆ కళ్ళు?
వచ్చి, శూన్యానికీ సరికొత్త రూపమిస్తాయా?
అసలు నేను అంటే వారు చూసే తీరేనా?
ఆ నిర్వచనమేనా?
ఆ కళ్ళు
అవే కళ్ళు
అదిగో … ఇప్పుడు నన్ను తాకుతున్నాయే?
అది నీ చూపే!