I could overcome the inhibition to express my view only after I saw the comments from the two other readers. It is difficult to comprehend how this piece flowed of out of the pen of a seasoned shortstory writer and found a place in the magazine escaping scrutiny by such a competent editorial committee. Would it be unfair to ask of the author and the editors to enlighten the ordinaly reader, like me, with an analysis of what the story is all about and what merited its acceptance for publication?
Very nice articles. I am also from Ongole, Chirala area. Studied in Jandrapet High School, Prakasam Dt. I used to visit Saraswati Library at VetaPalem.
భవభూతిగారికి నా వ్యాసం నచ్చినందుకు సంతోషం. కానీ అందులో శంకర్ జైకిషన్ మంచి సంగీత దర్శకులు కాదని అనలేదు. రాజ్ కపూర్ సినిమాలు కాకపోయినా పూనమ్, కఠ్ పుత్లీ, రాజ్ హఠ్ మొదలైన పాత సినిమాల్లో వారి పాటలు అద్భుతంగా ఉన్నాయి. ప్రజాదరణ పొందడానికి ప్రతిసారీ ఎక్కువ శ్రమపడనవసరం లేదని నిరూపించినది మాత్రం వారే. నౌషాద్ మాట కొస్తే అతని పాటలన్నీ హెవీగా ఉన్నాయనే అభిప్రాయం కలగడానికి కారణం క్లాసికల్ పాటలు ఎక్కువగా వినబడడమే కారణం కావచ్చు. దులారీ, దాస్తాన్ మొదలైన సినిమా పాటల్లో ఈ లక్షణాలు తక్కువే. ఏమైనప్పటికీ నౌషాద్ అందరికన్నా పాప్యులర్ సంగీత దర్శకుడని అనలేం. “నువ్వొక్కడంటేనే మాకు భయం” అని శంకర్ ఒక సందర్భంలో తనతో అన్నాడని నయ్యర్ ఒక ఇంటర్వ్యూలో చెప్పాడు.
సాధికారంగా వ్రాసిన రోహిణీ ప్రసాద్ గారి వ్యాసం చాలా చాలా బాగుంది. నౌషాద్ గురించి వినని వాళ్ళకి ఒక గొప్ప పరిచయవ్యాసం. సంగీతం అంతగా తెలియని జనాన్నికూడా ఆ సాగరంలో ఓలలాడించడంలో ఆయన సిద్ధహస్తులని నిరూపించారు.
శంకర్_జైకిషన్ గురించి రో.ప్ర. గారి అభిప్రాయం మాత్రం నాకు కొద్దిగా బాధ కల్గించింది (శ_జై లు చవకబారు పాటలు చేసారన్న ధ్వని).
హృదయాల్ని ఊపే సంగీతానికి కావలసినది నిర్మాణక్లిష్టత, పాండితికాదు గదా!
సంగీతం రాని వాళ్ళకి నౌషాద్ సంగీతంలో వైవిధ్యత లేదనిపించడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టదు. ఇది నేను 1960 నుంచీ గమనించిన సాంఖ్యక సత్యం.
ఆడ పిల్లల తండ్రులను ఒక విలన్ గానో లేక ఒక జోకర్ గానో చిత్రీకరించే ఈ రోజుల్లో నాన్న హృదయాన్ని అద్భుత రీతిలో ఆవిష్కరించినందుకు అభినందనీయులు. బహుమతికి ఖఛ్ఛితంగా అర్హులు.
“అనుక్షణికం”ని సజీవ నవలగా ఏ రీతిలోనూ సమర్థించే సామర్ధ్యత నాకు లేదు. ఆసక్తి ఉన్నవాళ్ళు వేగుంట మోహన్ ప్రసాద్ 2004 లో రాసిన “”అనుక్షణికం-భాష, భాషణ” వ్యాసాన్ని “వెన్నెల నీడలు” సంపుటిలో చదవచ్చు.
అయినా, మనిషికి కావాల్సిన జ్ఞానమంతా తాజాగా దినపత్రికలలో సులభంగా దొరుకుతుంటే, “అనుక్షణికం” ఏం ఖర్మ, దాదాపు ప్రపంచ సాహిత్యమంతా బూజుపట్టిన పాత చింతకాయపచ్చడి కాదూ?
చర్చలో ఇప్పటికే పరిమితిని దాటి పాల్గొన్నాను; “ఈమాట” మరో “రచ్చబండ” కావాలనే కోరిక నాకే కోశానా లేదు. సెలవ్.
ఇప్పుడు నేనేదో రాయటం, మళ్ళీ మీర్రాయటం – వీటన్నిటికీ రచ్చబండ ఉంది. కనుక ప్రస్తుత వ్యాసానికే పరిమతవటం సర్వత్రా శ్రేయస్కరం అనుకుంటాను.
అయినా నేను వత్తులు దీర్ఘాల గురించి రాసింది మీ వ్యాసం గురించి కాదు. మారుతున్న విలువల గురించి ఎక్కువగా, కాస్త కొద్దిలో చదువుకోని వారు, చదువుకున్న వారికి ఉన్న తేడా గురించి. మారుతున్న చదువుకున్న వారి భాష గురించి మొత్తంగా.
ఆ రూజ్వెల్ట్ కొటేషను ఇప్పటికే పాతచింతకాయ వాసనొస్తోందని చదివిన ప్రతిసారీ అనుకోవటం మామూలైంది. భవభూతి, వ్యాసుడు, కాళిదాసు లాంటి వాళ్ళు కాక తెలుగు వాళ్ళే కావాలంటే మీకు నచ్చిన తుమ్మపూడి పెద్దలు ఎవరో రాసిన కొటేషను దొరికితే వదలండి, ఇట్లాంటి స్మరించే వ్యాసాల చివర. ఆ చివర కొటేషను లేకపోయినా పెద్ద నష్టం కనిపించలేదు నాకు.
అన్నట్టు, ఈ నవల ఇప్పుడు రాయవలసొస్తే ఆ మనిషి ఈ వాక్యాలు రాసేవాడు కాదు.:
“లేదు. శ్రీకాకుళం నుంచి అనంతపూరు చిత్తూరుల వరకు తీసుకుంటే చాలా తేడాలుంటయ్. ఐతే చదువుకుని నాలుగు ప్రదేశాలు చూసిన వాళ్ళు అంతా షుమారుగా అందరూ వొక మాదిరిగానే మాట్లాడతారు. రాస్తారు. దానిని మధ్య సర్కారాంధ్ర భాష అనవొచ్చు. పుస్తకాలలో, సినిమాల్లో, రేడియోలో, పత్రికలల్లో మనం సర్వసాధారణంగా చదివే వినేభాష అది. – ”
అందుకే ఈ నవల జీవన కాలం ముగిసిందేమో అనిపిస్తోందిప్పుడు :).
I hope your next article will be about ‘why అనుక్షణికం is a living text’ & the challenge is to tell us without quoting a single line from that text 🙂 or from Teddy Roosevelt, for that matter..
పిచ్చి నాన్న గురించి Lakshmi Tulasi Ramineni అభిప్రాయం:
07/18/2006 11:21 am
చాలా బాగా రాశారు. ఎంతో హృద్యంగా వుంది
అంతరం గురించి Lakshmi Tulasi Ramineni అభిప్రాయం:
07/18/2006 11:16 am
చాలా బాగుందండి.
Touching one…..
కోపం గురించి Rao Pamganamamula అభిప్రాయం:
07/18/2006 9:41 am
I could overcome the inhibition to express my view only after I saw the comments from the two other readers. It is difficult to comprehend how this piece flowed of out of the pen of a seasoned shortstory writer and found a place in the magazine escaping scrutiny by such a competent editorial committee. Would it be unfair to ask of the author and the editors to enlighten the ordinaly reader, like me, with an analysis of what the story is all about and what merited its acceptance for publication?
గ్రేడింగ్ అమ్మలు గురించి Indrani Palaparthy అభిప్రాయం:
07/16/2006 10:23 pm
Hanumantha Rao garu:
Very nice articles. I am also from Ongole, Chirala area. Studied in Jandrapet High School, Prakasam Dt. I used to visit Saraswati Library at VetaPalem.
Your articles brought back all those memories.
Ty
Indrani Palaparthy.
నౌషాద్ గురించి Rohiniprasad అభిప్రాయం:
07/16/2006 6:04 pm
భవభూతిగారికి నా వ్యాసం నచ్చినందుకు సంతోషం. కానీ అందులో శంకర్ జైకిషన్ మంచి సంగీత దర్శకులు కాదని అనలేదు. రాజ్ కపూర్ సినిమాలు కాకపోయినా పూనమ్, కఠ్ పుత్లీ, రాజ్ హఠ్ మొదలైన పాత సినిమాల్లో వారి పాటలు అద్భుతంగా ఉన్నాయి. ప్రజాదరణ పొందడానికి ప్రతిసారీ ఎక్కువ శ్రమపడనవసరం లేదని నిరూపించినది మాత్రం వారే. నౌషాద్ మాట కొస్తే అతని పాటలన్నీ హెవీగా ఉన్నాయనే అభిప్రాయం కలగడానికి కారణం క్లాసికల్ పాటలు ఎక్కువగా వినబడడమే కారణం కావచ్చు. దులారీ, దాస్తాన్ మొదలైన సినిమా పాటల్లో ఈ లక్షణాలు తక్కువే. ఏమైనప్పటికీ నౌషాద్ అందరికన్నా పాప్యులర్ సంగీత దర్శకుడని అనలేం. “నువ్వొక్కడంటేనే మాకు భయం” అని శంకర్ ఒక సందర్భంలో తనతో అన్నాడని నయ్యర్ ఒక ఇంటర్వ్యూలో చెప్పాడు.
నౌషాద్ గురించి BhavabhUti K అభిప్రాయం:
07/16/2006 3:06 pm
సాధికారంగా వ్రాసిన రోహిణీ ప్రసాద్ గారి వ్యాసం చాలా చాలా బాగుంది. నౌషాద్ గురించి వినని వాళ్ళకి ఒక గొప్ప పరిచయవ్యాసం. సంగీతం అంతగా తెలియని జనాన్నికూడా ఆ సాగరంలో ఓలలాడించడంలో ఆయన సిద్ధహస్తులని నిరూపించారు.
శంకర్_జైకిషన్ గురించి రో.ప్ర. గారి అభిప్రాయం మాత్రం నాకు కొద్దిగా బాధ కల్గించింది (శ_జై లు చవకబారు పాటలు చేసారన్న ధ్వని).
హృదయాల్ని ఊపే సంగీతానికి కావలసినది నిర్మాణక్లిష్టత, పాండితికాదు గదా!
సంగీతం రాని వాళ్ళకి నౌషాద్ సంగీతంలో వైవిధ్యత లేదనిపించడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టదు. ఇది నేను 1960 నుంచీ గమనించిన సాంఖ్యక సత్యం.
ఇంత మంచి వ్యాసమిచ్చినందుకు బహుధా కృతఙ్ఞతలు.
సందుక గురించి Iswari Murthy అభిప్రాయం:
07/14/2006 9:18 pm
సందూక చాలా బాగుంది
గుందె అరలో బూజు పట్టిన పాత గ్నాపకాల వసంతాలూ చిగురించి కోయిల గీతాలు పాడాయి.
Thank you.
పిచ్చి నాన్న గురించి Raghuram అభిప్రాయం:
07/10/2006 10:21 pm
ఆడ పిల్లల తండ్రులను ఒక విలన్ గానో లేక ఒక జోకర్ గానో చిత్రీకరించే ఈ రోజుల్లో నాన్న హృదయాన్ని అద్భుత రీతిలో ఆవిష్కరించినందుకు అభినందనీయులు. బహుమతికి ఖఛ్ఛితంగా అర్హులు.
విన్నంత కన్నంత తెలియవచ్చినంత గురించి కొడవళ్ళ హనుమంతరావు అభిప్రాయం:
07/09/2006 5:52 pm
“అనుక్షణికం”ని సజీవ నవలగా ఏ రీతిలోనూ సమర్థించే సామర్ధ్యత నాకు లేదు. ఆసక్తి ఉన్నవాళ్ళు వేగుంట మోహన్ ప్రసాద్ 2004 లో రాసిన “”అనుక్షణికం-భాష, భాషణ” వ్యాసాన్ని “వెన్నెల నీడలు” సంపుటిలో చదవచ్చు.
అయినా, మనిషికి కావాల్సిన జ్ఞానమంతా తాజాగా దినపత్రికలలో సులభంగా దొరుకుతుంటే, “అనుక్షణికం” ఏం ఖర్మ, దాదాపు ప్రపంచ సాహిత్యమంతా బూజుపట్టిన పాత చింతకాయపచ్చడి కాదూ?
చర్చలో ఇప్పటికే పరిమితిని దాటి పాల్గొన్నాను; “ఈమాట” మరో “రచ్చబండ” కావాలనే కోరిక నాకే కోశానా లేదు. సెలవ్.
కొడవళ్ళ హనుమంతరావు
విన్నంత కన్నంత తెలియవచ్చినంత గురించి విప్లవ్ అభిప్రాయం:
07/09/2006 2:02 pm
ఇప్పుడు నేనేదో రాయటం, మళ్ళీ మీర్రాయటం – వీటన్నిటికీ రచ్చబండ ఉంది. కనుక ప్రస్తుత వ్యాసానికే పరిమతవటం సర్వత్రా శ్రేయస్కరం అనుకుంటాను.
అయినా నేను వత్తులు దీర్ఘాల గురించి రాసింది మీ వ్యాసం గురించి కాదు. మారుతున్న విలువల గురించి ఎక్కువగా, కాస్త కొద్దిలో చదువుకోని వారు, చదువుకున్న వారికి ఉన్న తేడా గురించి. మారుతున్న చదువుకున్న వారి భాష గురించి మొత్తంగా.
ఆ రూజ్వెల్ట్ కొటేషను ఇప్పటికే పాతచింతకాయ వాసనొస్తోందని చదివిన ప్రతిసారీ అనుకోవటం మామూలైంది. భవభూతి, వ్యాసుడు, కాళిదాసు లాంటి వాళ్ళు కాక తెలుగు వాళ్ళే కావాలంటే మీకు నచ్చిన తుమ్మపూడి పెద్దలు ఎవరో రాసిన కొటేషను దొరికితే వదలండి, ఇట్లాంటి స్మరించే వ్యాసాల చివర. ఆ చివర కొటేషను లేకపోయినా పెద్ద నష్టం కనిపించలేదు నాకు.
అన్నట్టు, ఈ నవల ఇప్పుడు రాయవలసొస్తే ఆ మనిషి ఈ వాక్యాలు రాసేవాడు కాదు.:
“లేదు. శ్రీకాకుళం నుంచి అనంతపూరు చిత్తూరుల వరకు తీసుకుంటే చాలా తేడాలుంటయ్. ఐతే చదువుకుని నాలుగు ప్రదేశాలు చూసిన వాళ్ళు అంతా షుమారుగా అందరూ వొక మాదిరిగానే మాట్లాడతారు. రాస్తారు. దానిని మధ్య సర్కారాంధ్ర భాష అనవొచ్చు. పుస్తకాలలో, సినిమాల్లో, రేడియోలో, పత్రికలల్లో మనం సర్వసాధారణంగా చదివే వినేభాష అది. – ”
అందుకే ఈ నవల జీవన కాలం ముగిసిందేమో అనిపిస్తోందిప్పుడు :).
I hope your next article will be about ‘why అనుక్షణికం is a living text’ & the challenge is to tell us without quoting a single line from that text 🙂 or from Teddy Roosevelt, for that matter..
I think I will step out now.
విప్లవ్