పాఠకుల అభిప్రాయాలు


10808

« 1 ... 3 4 5 6 7 ... 1081 »

  1. మన పేర్లు, ఇంటి పేర్లు గురించి ellanki. bhbhaaskara naidu. గారి అభిప్రాయం:

    02/07/2017 3:22 am

    Vemuri garu, your article is very informative and interesting.

  2. నేలసంపెంగ గురించి లక్ష్మీదేవి గారి అభిప్రాయం:

    02/06/2017 11:29 pm

    రవి గారూ, ఎన్నెల గారూ ధన్యవాదాలు.

  3. నేలసంపెంగ గురించి Ennela గారి అభిప్రాయం:

    02/06/2017 8:24 pm

    చాలా బాగుంది. సినిమా చూస్తున్నట్టు అన్నీ స్పష్టంగా ఊహాలోకొచ్చాయి.

  4. రెండు కవిత్వాలు గురించి Html గారి అభిప్రాయం:

    02/05/2017 7:57 pm

    కవిత్వాలు అంటే ఏమిటండి? నిఘంటువు చూసినా అర్ధం దొరకలేదు

  5. తాటిపండుకల్లు గురించి lyla yerneni గారి అభిప్రాయం:

    02/05/2017 10:26 am

    That’s a peach! Lovely!

    I guess “పండు తాటికల్లు” is rightly fermented, ready to drink white toddy. Not ‘moonshine’ which could kill you. The guy is a regular Pinocchio. If it is not for his bad friends, he would be straight and his nose won’t grow so.

    I am enjoying the company of all writers and critics here, who are writing with such good humor and easy grace.

    The magazine is so good looking this year, my compliments and thanks to the eemaata administrative team. Feel like placing more computer screens around, to pump up more power, tech glitz into 2017.

    Having a ball! Have a great Super Bowl Sunday! Enjoy some pizzas soaked in rum and vodka. – Lyla

  6. రెండు కవిత్వాలు గురించి కామేశ్వరరావు గారి అభిప్రాయం:

    02/05/2017 4:01 am

    ఉన్నవాళ్ళ లేనివాళ్ళ బతుకు చిత్రాల మధ్యనున్న కాంట్రాస్టుని శక్తివంతంగా పట్టి చూపిన కవిత. బతకడానికి చెమటోడ్చే మనిషికి చెమట రొమాంటిక్‌గా ఉండదేమో కానీ, ఎండకన్నెరుగని సున్నితదేహాలకి అదికూడా రొమాంటిక్ దినుసే!

    ఈ కవిత చదవగానే నాకు మొన్నీ మధ్యనే మళ్ళీ చదివిన పెన్నేటిపాటలో పద్యాలు గుర్తుకొచ్చాయి:

    ఈ యింటనున్నట్టి యిటుకగోడల పాలగారలో అద్దాలు కలిసిపోవు
    ఈ యింటి మహిడీల నెక్కిన చానల వేనలిలో మబ్బుసోన లూరు
    ఈ యింట దిరుగాడు నింత పిల్లియు నూరిపెద్ద రైతుల నిలవేయ జాలు
    ఇచట త్రేన్పులె కాని విన్పింప వూర్పు, లిచట రూకల గలగల లెత్తిపోవు
    ఇచట లక్ష్మీసరస్వతులే వసింతు, రిచట లేనిది మానవహృదయ మొకటె

    ఈ యింటి యజమాని ఎంత విద్యావంతు డెపుడు భాగవతమ్మునే పఠించు
    ఈ యింటి యిల్లాలు పూయించు గన్నుల కొల్లలు కొల్లలు మల్లెపూలు
    ఈ యింటి కొడుకొక్క డింగ్లాండులో ప్రజాస్వామ్యశోధన నెంతొ జరిపి వచ్చె
    ఈ యింటి కూతురు పోయిన యేడె సాంఘికశాస్త్రమున పట్ట మొకటి గొనియె

    ఎచట జూచిన చిత్రాలు నెన్నొ శిల్పఖండములు కనిపించు నెక్కడను మలిన
    మన్నదేలేదు కాని సంపన్నగృహము చొచ్చి చూచిన నాత్మయే శూన్య మిచట

    ఎటు చూచినా ప్రక్కలెండి యున్నారు
    ఎటు చూచినా విలాపించుచున్నారు
    ఎటు చూడలేక తమ కిటికీలు మూసుకొని
    కటు జీవిత యథార్థ కథ చూడకున్నారు

    అయితే, ఈ “రెండు కవిత్వాలు” కవితలో భావకవిత్వాన్నీ (“అన్నీ జాగర్తగా తుడిచి వుంచిన గాజు పదాలు”), భక్తికవిత్వాన్నీ (“దేవుడికీ భక్తుడికీ మధ్య రొమాన్స్ కవిత్వం”) ఒకే గాటకింద కట్టేయడం సబబుగా లేదు. భావకవిత్వంలో భక్తి ఒక భాగమయినా (ఏకేశ్వరోపాసన), భక్తికవిత్వం అంతకన్నా ప్రాచీనమైనదీ, ప్రత్యేకమైన ఉనికి కలదీనూ. ఆ భక్తికవిత్వం పాడిన భక్తులెవరూ చెమట మరకలంటని అందమైన భవనాల్లో ఉండినవారు కారు. అంతెందుకు, ఈ కవితలోనే ఉదాహరించిన ముగ్గురు కవులుకూడా అలాంటివారు కారు. అంచేత ఆ భాగం మిగతా కవితతో అతకలేదు సరికదా ఒక distraction అనిపించింది.

  7. తెరచాటు-వులు: 1. ఆదిన గురించి ఎ ఎస్ మూర్తి గారి అభిప్రాయం:

    02/04/2017 1:55 pm

    అభిప్రాయాల్లేవ్, ఎవరికీ ఏమీ తెలియదేమో, నాకు మాత్రం కొంచం తెలుసు

  8. ఉదాహరణములు – 1 గురించి మోహన గారి అభిప్రాయం:

    02/04/2017 1:40 pm

    2012లో గొట్టుముక్కల సుబ్రహ్మణ్య శాస్త్రిగారు శ్రీప్రభాకరోదాహరణమును వ్రాసినారని శ్రీ వేటూరి ఆనందమూర్తిగారు తెలియబఱచినారు. విధేయుడు – మోహన

  9. గులకరాళ్ళు గురించి ఎ ఎస్ మూర్తి గారి అభిప్రాయం:

    02/04/2017 1:01 pm

    నీట మునిగిన నల్ల బాతు గుండె
    లోలోపలి పొరల్లోకి వెతుకుతోంది
    కాసేపు ఊపిరాడలేదు
    అందుకేమో ఏమో

  10. నాకు నచ్చిన పద్యం: కవిరాజశిఖామణి కవిత్వశక్తి గురించి ఏల్చూరి మురళీధరరావు గారి అభిప్రాయం:

    02/04/2017 12:56 pm

    ముఖము దరహాసమును, చంద్రుడు వెన్నెలను విరియింపజేయటం లోకసహజం. కవి ఆ రెండింటిని కలగలిపి రూపకాన్ని సాధింపజూచినందువల్ల “రమ్యమైన ముఖమనెడి చంద్రునియొక్క దరహాసము” అన్న ఉత్తరోత్తరాన్వయాన్ని పద్యం ఉపక్రమణికలోనే మర్చిపోయాడు. రుచిర = రమ్యమైన, ఆనన = ముఖమనెడి, అబ్జ = చంద్రుని (రుచిరాననాబ్జ), దరహాస = చిరునవ్వు అనెడి, విలాస = లీలయొక్క, వికాస = వికసనముచే, భాసి = భాసమానుడైన, నీహారకర+అతిభాతి = చంద్రునియొక్క విశదప్రకాశముచే – అని అర్థాన్వయం. దీనికి తాత్పర్యం ఏమిటి? ముఖచంద్రదరహాసము అంటే ముఖ-దరహాసము, చంద్ర-దరహాసము అని రెండువిధాలుగా అన్వయిస్తున్నాడు. ఆ ప్రయత్నం వల్ల కల్పన స్వసమర్థకం కాలేకపోయింది. “ఆ రుచిరాననా(…) దరహాసవిలాసవికాసభాసి నీ,హారకరాతిభాతి” అని కాని, “ఆ రుచిరాననాబ్జ దరహాసవిలాసవికాస (…) అతిభాతి” అని కాని వ్రాసివుంటే అర్థం సరిపోయేది. ఇటు ‘అబ్జ’శబ్దాన్ని, అటు ‘నీహారకర’ శబ్దాన్ని ప్రయోగించటం వల్ల అన్వయం తప్పింది. రుచిరానన అయిన పార్వతీదేవి యొక్క దరహాసలీలచే వికాసమును పొంది భాసమానుడైన చంద్రుని వెన్నెలకు (మించిన) అతిభాతిన్ = అధికమైన కాంతిలో – అని ఎట్లాగో సరిపెట్టుకోవటం వీలుకాకపోయింది. ముఖాబ్జమన్న రూపకాన్ని చెప్పిన తర్వాత అదనంగా “భాసి (?) – నీ,హారకర – అతిభాతి” అన్నందువల్ల ప్రారంభంలోనే పద్యశిల్పం భగ్నమైపోయింది. ముఖచంద్రునియొక్క దరహాసమే వెన్నెల అని మర్చిపోయాడు.

    పరమేశ్వరునికి “అమలాంగశరీరతుషారదీప్తికాం, తోరునగంబు” అన్న వ్యపదేశం ఎంత కృతకంగా ఉన్నదో చూడండి. ‘అమలాంగ’ శబ్దానికి ‘పరమశివు’ డనే అర్థంలో రూఢి లేదు. దానికి శిల్పశాస్త్రములో చెప్పబడిన అవయవప్రమాణసిద్ధమైన సౌష్ఠవమును కలిగినందువల్ల ‘దోషరహితాంగుడు’ అనే కాని, ‘తెల్లనివాడైన శివుడు’ అన్న ప్రసిద్ధి లేదు. వ్యుత్పత్తిని బట్టి ‘అమల+అంగ = స్వచ్ఛములైన (తెల్లని) కరచరణాద్యంగములు కలవాడు; అమలాంగుడు = శివుడు’ అని మనము చెప్పుకొన్నా, ‘అమలాంగశరీరము’ అన్న సమాసంలోని అంగ-శరీరముల పారస్పరికత (తెల్లని శరీరాంగములు కలవాని శరీరము) పదౌచిత్యము పట్ల కవియొక్క శ్రద్దధానత లేమిని సూచిస్తున్నది. అయశ్చంద్రసూర్యాదులు, వాటి పర్యాయపదాలు ‘కాంత’ శబ్దంతో సమసించినప్పటి అయస్కాంత చంద్రకాంత సూర్యకాంతములలోని ‘కాంత’ శబ్దానికి ‘ఱాయి” అన్న అర్థం ఏర్పడటం కారణంగా “చంద్రకాంతము” అనటానికి “తుషారదీప్తికాంతము” అనటం వ్యాకరణసాధ్యమే కాని, చంద్రునికి ‘తుషారకిరణుడు’ అనే కాని, ‘తుషారదీప్తి’ (మంచువెలుగు) అన్న వ్యవహారం లేకపోవటంవల్ల అది కావ్యదోషప్రకరణంలో చెప్పబడే ‘నేయార్థము’ అనే దోషం. ఏదో కల్పన నిమిత్తం సరిపెట్టుకోవలసినదే కాని, ‘పాలరాతితోడి కొండ’ ఒకటుండటం లోకసిద్ధమేనా? అని కవికి తోచలేదు.

    పరమేశ్వరునికి సాత్త్వికభావోదయం ఎప్పుడు కలిగింది? “మదనపరవశయై యున్న పార్వతి ముఖాలంకారంబు”ను చూసినప్పుడు (5-42). ఆమె ముఖమునందు అభివ్యక్తమైన మన్మథపారవశ్యభావాన్ని కనుగొని ఆయన అంతఃకరణ ఆమెయందు సుముఖమైనదని ప్రతీయమానం. ఆ సూచన ‘అలంకారము’ అన్న ఆ బాహ్యచిహ్నంలో లేదు. రమ్యమైన ఆమె ముఖచంద్రదరహాసప్రకాశంలో మునిగి, వెన్నెలలో పాలరాతికొండ ద్రవిస్తున్నట్లుగా ఆయన శరీరమంతటా స్వేదం వెల్లివిరిసింది. అది హిమవత్పర్వతాన్ని ఆకాశగంగ కప్పివేసినట్లుగా ఊహింపబడింది. ఆ హిమవంతుడు పార్వతికి తండ్రి అని, ఆ ఆకాశగంగ పరమేశ్వరునికి భార్య అని; ఆ ఆకాశగంగ ఆయన జటాజూటంలోనిదే కదా! అని, ఆయన ఉన్నదే నీహారపర్వతసీమపైని కాగా నీహారకరాతిభాతి అన్న ప్రయోగానికి ప్రయోజనం ఏమిటని – సందేహపరంపర కలిగితే, అది రామాయణంలో పిడకలవేట వంటిదే అనుకొని, ప్రస్తుతానికి విడిచివేద్దాము.

    శరీరమనే పాలరాతికొండ ఎప్పుడు పొల్పారింది? “ఆ … నీహారకరాతిభాతి”లో (సప్తమి); లేక, “ఆ … నీహారకరాతిభాతి”చే (తృతీయ) – పరమేశ్వరుని మనస్సు పారవశ్యాన్ని పొందినప్పుడు. “పరమేశ్వరుని మనస్సు సైతం పారవశ్యాన్ని పొందినప్పుడు” అన్న మాట పద్యంలో లేదు. అసలు హిమాచలాన్ని అమరాధిపవాహిని “పర్వి”, కప్పివేసినప్పుడు “పొల్పారటం” ఎందుకుంటుంది?

    ఘర్మజలం పొంగినది పార్వతీముఖదర్శనపారవశ్యంలో ఉన్న పరమేశ్వరుని శరీరం నుంచి. చంద్రకాంతోరునగంబు నుంచి కాదు. చంద్రకాంతోరునగానికి ఘర్మజలోల్బణం ఉండదు. అయితే పద్యంలో, “అమలాంగశరీరతుషారదీప్తికాంతోరునగంబు సమ్మదరసోత్కటఘర్మజలంబు పర్వి” అనే ఉన్నది. సమ్మదరసోత్కటఘర్మజలం పర్వినది శరీరమనే చంద్రకాంతోరునగం నుంచి అని అన్వయం. ఈ సమాసం ‘సమ్మదరసోత్కటఘర్మజలం పర్వినది చంద్రకాంతోరునగం వంటి శరీరం నుంచి’ – అన్న సరియైన అన్వయాన్ని పరిహరిస్తున్నది. మళ్ళీ అమరాధిపవాహిని హిమనగాన్ని కప్పినట్లుగా పొల్పారినది శరీరం కాదు. శరీరమనెడి చంద్రకాంతోరునగం. ఎక్కడికక్కడ పదాలను తీర్థానికి తీర్థం, ప్రసాదానికి ప్రసాదం అని అన్వయించుకోవాలి. అన్వయమే లేనప్పుడు అలంకారాల చర్చ నిరాధారం అవుతుంది.

    శరీరము నుండి కలిగే స్వేదరూపజలోద్గమం రతి వలన, ఘర్మము (వేడి) వలన, శ్రమము (అలయిక) వలన కలుగుతుందని లక్షణం. ఇతరకారణాలు కూడా ఉన్నాయి. సమ్మద రసము అంటే ఆనందరసం. వేదాంతశాస్త్రంలోనూ, అలంకారశాస్త్రంలోనూ అది మనుష్యానందం మొదలుకొని హిరణ్యగర్భానందం వరకు గల ప్రతిబింబానందాలకు బింబభూతమైన పరబ్రహ్మము యొక్క అనుభవము వలన కలిగే ఆనందరసం. అది గ్రీష్మకాలపు తాపాతిశయం వలన కలిగే ఘర్మజలం వంటిది కాదు. అందువల్ల ‘స్వేదము’ అన్న ఆలంకారికరూఢమైన పరిభాషాపదం (స్విద్యతే అనేన అఙ్గ మితి స్వేదః – దీనిచే మేను చెమర్చుతుంది కాబట్టి స్వేదము) తప్ప జిఘర్తీతి ఘర్మః – మాడ్చివేసే వేసవికాలపు ఎండలో కారే చెమట అన్న అర్థాన్ని కలిగిన పదం అక్కడ అనుచితమే అవుతుంది. సమ్మదరసం ఉన్నప్పుడు ఘర్మజలానికి స్థానం ఉండదు. పైగా నీహారకరాతిభాతి వల్ల ఘర్మజలం అసలే ఉద్గమింపదు.

    ఇక రసభావాల చిత్రణ విషయం. ఇప్పటికే లేఖ పెద్దదైనందున కేవలం సూచించి, వదిలివేయక తప్పటంలేదు. కొద్దిసేపు క్రితం (5-38)లో కావ్యనాయిక పార్వతికి స్వేదోదయాన్ని వర్ణించాడు. దాదాపు అదే రకమైన భావంతో మళ్ళీ ఇప్పుడు నాయకునికి స్వేదోదయాన్ని చెప్పాడు. అదీ మరచి, (5-45)లో మళ్ళీ వెంటనే రోమాంచము, కంపము అన్న సాత్త్వికభావాలను అపక్రమంలో నాయకుని యందు చిత్రించాడు. పార్వతికి మేను చెమర్చినప్పుడు చిత్రింపబడిన రాగాతిశయం, భావదీప్తి పరమేశ్వరునికి స్వేదోద్గమం ఒళ్ళంతా కప్పివేసినట్లుగా (ముచ్చెమటలు పట్టినట్లుగా) చిత్రింపబడటంలో ఔచిత్యం లేదని కవి ఊహింపలేదు. ఏకకావ్యంలో నాయికానాయకులు ఇద్దరికీ రూపసామ్యోదిత సాత్త్వికభావాలను కాలాంతరసంక్రమితాలుగా వర్ణించటంలో ఉన్న విసంగతి కూడా కవి దృష్టికి రాలేదు.

    మాన్యమిత్రులు మన్నించాలి. ఎన్ని విధాల చూచినా ఇందులో ఉత్తరోత్తరాన్వయంతోడి స్పష్టమైన అర్థస్ఫురణ కాని, సుభగమైన రసప్రతీతి కాని కనబడటం లేదు. ప్రాచీనుడైన మహాకవి రచన కాబట్టి సరసులు నెరసులను పట్టించుకోకుండా ఎక్కడికక్కడ సరిపెట్టుకొంటూ ముందుకుపోవాలి.

    సప్రశ్రయంగా,
    ఏల్చూరి మురళీధరరావు

« 1 ... 3 4 5 6 7 ... 1081 »