పాఠకుల అభిప్రాయాలు


10950

« 1 2 3 4 5 6 ... 1095 »

  1. గజేంద్ర మోక్షం: వెక్కిళ్ళ పురాణం గురించి సంస్కృతీ పరిరక్షకుడు గారి అభిప్రాయం:

    04/06/2017 2:22 pm

    శ్రీ వేలూరి వారి సన్నిధికి,

    మీ వ్యాఖ్య కు సమాధానంగా ఈ విన్నపం.

    పోతన గారు తన భాగవతాన్ని ఆరంభిస్తూ – “పలికెడిది భాగవతమట, పలికించెడు వాడు రామభద్రుడట, నే పలికిన భవహరమగునట..” – ఇలా అన్నారని చదువుకున్నాం. తన నోట పలికించిన పలుకులు తనవి కావనీ, రామభద్రునివని ఆయన వినయంగా చెప్పుకున్నారు. ఆయన వాక్కులు కేవలం శుష్కశబ్దాలు కావు. వాటి వెనుక “భక్తి” అని, “ఆత్మార్పణమనీ”, “ప్రపన్నత” అనీ ఆయన తన పలుకులకు తాను ఇచ్చుకున్న ’విలువ’ అన్నవి ఉన్నై.

    శ్రీ లిడియా డేవిస్ అనే అద్భుత రచయిత్రి ఈ రచన ద్వారా పరిచయం కావడం ముదావహమే. కానీ దాని కోసం ఈ వ్యాసరచయిత పోతన ఆసరా తీసుకుంటున్నప్పుడు ఆ పోతన ఎందుకోసం తన శబ్దాలు పేర్చుకున్నాడో ఆ నేపథ్యానికి, ఆతని పలుకుల వెనుక ఉన్న భక్తి భావానికి విలువివ్వడం ఒక సంస్కారం. దానిని సంస్కృతీ పరిరక్షణ అనరనుకుంటాను. ఆయన ఈ రోజు మన మధ్య లేడు. కానీ ఆయన పద్యాలను కనీసం ఓ పదితరాల్లో అయినా అనేకమంది పిల్లలు కమ్మగా చదువుకుని మనసు నింపుకొని ఉంటారు. ఇప్పుడు ఇంగ్లీషు బలిసి, వెనక్కెళ్ళిపోయుండచ్చు గాక. అందుకోసమైనా కూసింత కృతజ్ఞత ఇవ్వచ్చు.

    బహుశా ఇంగ్లీషులో చెబితే మీ వంటి పెద్దలకు బాగా అర్థమవుతుందేమో, “If we are using the words of a poet for some purpose, – due credits must be given to the poet and the value behind his words. Is it a big/wrong ask?”

    పబ్లిక్ డొమైన్ లో ఉందని ఓ బస్ షెల్టర్ ను బెడ్ రూము గా, లేక బాత్ రూముగా వాడం కదండీ? అది ఎందుకోసం ఉద్దేశించిందో దానిని అలా ఉపయోగించటం చిన్నపాటి విచక్షణ. ఆ తర్కమే ఇక్కడాను. పెద్దలు ఆలోచించాలి.

    ఆ ఏముంది? Casual గా గూగుల్ బజారులో దొరికిన పద్యాన్ని రచనాశకలానికి వాడుకోరాదా ఏం? అంత రాద్దాంతమెందుకూ? అంటారా? Openness, Casualness అన్నవి మీ విలువలైతే భక్తి అనేది పోతన విలువ. ఆతని పద్యం గురించి రాసేప్పుడు, అతనెవరో తెలియాలి. తెలియకపోతే కనీసం గూగుల్ లో కొట్టి తెలుసుకోవచ్చు. లేదూ ఆయనకు/భక్తి అనే విషయానికి విలువ ఇవ్వడం ఇష్టం లేకపోతే ఆయన పద్యం వాడుకోవడం మానెయ్యవచ్చు. వేల సంఖ్యలో సినిమా పాటలు, చాటువులు, ప్రబంధకావ్యాల్లో నాయికా వర్ణనలు వీటిలో ఏ ఒక్కదాన్నైనా ఆ లిడియా డేవిస్ అనే అద్భుత రచయిత్రి గారి అనుపమాన రచనానువాద ప్రక్రియకు సలక్షణంగా ఎంచుకొని ఉండవచ్చు.

    పైగా ఆ “హెక్” ప్రత్యయాన్ని సరిగ్గా ఉపయోగించుకుని, సరైన సినిమా పాట వెతుక్కుని కూర్చుకుంటే – శబ్దచమత్కారాలకు, శబ్దంలో విరుపుల మధ్యలో ’హెక్’ నాదంతో పుట్టించే లయకూ చక్కని అవకాశమూ ఉంది.

    ఈ విషయాలు పై వ్యాసరచయిత్రికి తెలియలేదు. ఆమె తప్పేమీ లేదు. ఘనత వహించిన ఈమాట “ఎడిటర్” లకూ తెలియలేదు! అన్నేళ్ళు సంపాదకత్వం వహించిన మీ బోటి పెద్దలకు తట్టలేదు. కాబట్టలేదు. అది కాబట్టిన ఎవరో వ్యాఖ్య వ్రాస్తే వారిపై మీరు కోప్పడుతున్నారు! ఇదీ విడ్డూరమంటే!

    త్యాగరాజు కృతిని “పండు రీతి కొలువీయవయ్య రామా, తుండ విండి వాణి మొదలైన మదా
    దూల గొట్టి నెల గుల జేయు నిజ పండు రీతి…”

    ఇలా ఎవరైనా గాయకుడు తెలిసైనా, తెలియక అయినా పాడితే ఎవరో కనీసం కొందరు చెవులు మూసుకుంటారు. వారు సంస్కృతీ పరిరక్షకులే కానక్కర లేదండి.

    పౌరాణికాల్లో ’misuse’ చేశారు కాబట్టి it is licensed act అనడం పొసగని మాట.

    వ్యాఖ్యలు వ్రాసే వాళ్ళు బెదిరింపు ధోరణితో భయపెడుతున్నారని, Zealots అని అంటున్నారు. తెలుగు పత్రికలో మీ ఆంగ్ల వ్యాఖ్యలు చూస్తుంటేనూ, ఆంగ్ల రచయితలను సమర్థించే తీరును చూస్తుంటే – తెలుగులో మాట్లాడుకునే సాధారణమైన తెలుగువాడికి అంతకంటే ఎక్కువ భయమే వేస్తూంది.

    మీరు పెద్దలు, తెలిసిన వారు. ఓ మారు మా మొర లేదా కనీసం పోతన మొర ఆలకించండి. ఆయన మొర వినడానికి ’ఆపన్నప్రసన్నుండు’ కూడా లేడు. వేంకటేశ్వరులని పేరున్న మీరే వినాలి. ఆపై మీ ఇష్టం.

    ఈ వ్యాఖ్య కూడా తొలగించుకోవచ్చు. ఇబ్బంది లేదు. తొలగించడానికి అనువుగానే ఆ పేరును ఉపయోగించడం జరిగింది.

    [మీ వ్యాఖ్యను ఏం చేయచ్చో కూడా చెప్పిన మీ సూచనను ఇకనుంచీ పాటిస్తాం – సం.]

  2. నాకు నచ్చిన పద్యం: వసంతునితో వెన్నెలఱేడు పోటీ! గురించి kalluri bhaskaram గారి అభిప్రాయం:

    04/06/2017 7:25 am

    శ్రీ వేలూరి వెంకటేశ్వరరావుగారికి నమస్కారములతో.

    మీరు పొరబడలేదండీ. ఆంధ్రప్రభ దినపత్రిక ఆఫీసులో ఎడిటర్ శ్రీ విఠాల వాసుదేవ దీక్షితులుగారి దగ్గర మనం కలుసుకున్నాం. నాకు గుర్తున్నంతవరకు శ్రీ వెల్చేరు నారాయణరావుగారు, మీరు కలసి వచ్చారు. అప్పటి ఆంధ్రప్రభ వారపత్రిక సంపాదకులు శ్రీ ఇంద్రగంటి శ్రీకాంత శర్మ గారు కూడా ఉన్నారు. నేను దినపత్రిక ఉద్యోగిని. ఎప్పటి మాట! ’95-’96 అనుకుంటాను. ఇరవయ్యేళ్లు దాటిపోయాయి. మీ జ్ఞాపకశక్తి అద్భుతం.

    ప్రాక్పశ్చిమ సాహిత్యాల లోతులను తరచి చూడగల మీలాంటివారికి ‘వేయిపడగలు’-‘గాన్ విత్ ద విండ్’ లను పోల్చుతూ నేను రాస్తున్న వ్యాసాలు నచ్చడం నాకు ఎంతో సంతృప్తినీ, ఉత్సాహాన్నీ కలిగించే ఎరుక. నా ప్రయత్న సాఫల్యానికి పెద్ద భరోసా. మీకు కృతజ్ఞతలు.

    “Keep us educated” అనడం మాత్రం నాకు చాలా పెద్దమాటగా అనిపిస్తోందండీ. ఒక రచన గురించి నా మౌలిక భావన ఏమిటంటే, అది ప్రధానంగా రాస్తున్న ఆ రచయితను ఎడ్యుకేట్ చేసే వ్యాసంగం. ఇతరులను కూడా ఎడ్యుకేట్ చేసే లక్షణం అందులో కొంచెమో గొప్పో ఉన్నా అది ఆనుషంగికం. సింపుల్ గా చెప్పాలంటే రచన చేయడం కూడా లెర్నింగ్ ప్రాసెస్సే.

    “Ignore the irrelevant insulting comments.” మనం పనిగట్టుకుని ignore చేయాల్సిన అవసరం ఉంటుందంటారా? “మమ్మల్ని ignore చేయండి” అనే హెచ్చరిక వాటి ముఖం మీదే రాసి ఉంటుంది.

    గౌరవ పురస్సరంగా,
    కల్లూరి భాస్కరం

  3. గజేంద్ర మోక్షం: వెక్కిళ్ళ పురాణం గురించి వేలూరి వేంకటేశ్వర రావు గారి అభిప్రాయం:

    04/05/2017 10:40 pm

    Dear Editors:

    Forgive me for the delay in responding to the comments on this article.

    I have carefully read the article, listened to the audio more than once. If there is anything that could have been trimmed, it would have been the ‘over doing’ at the end of the audio. But, that was not needed, I must say. And, I have read all the comments on the article, as if I were the Editor . ( Old habits don’t die.)

    First: I must admit that Ms. Uma Kaundinya has done an admirable job, in introducing to the Telugu readership a very famous American writer/humorist and an acclaimed translator from French to English, i.e., Lydia Davis. Her article encouraged me to write about Lydia Davis in Vividha of Andhrajyothy, a respectable news paper from Hyderabad.

    Second: If it were not for Ms. Uma Kaundinya, I would have totally missed such a great writer who I sincerely believe that our Telugu literati should read dispassionately and I am certain they would enjoy her writings.

    Now to the actual issue:

    In course of discussion on her adaptation of “Hiccups and Oral History,” you have published several irrelevant comments, some almost insulting to the point of no return. But, publishing them is your prerogative as the current editors of eemaata.

    I must admit, you have been generous to publish a couple of relevant comments by people who liked the ‘satire,’ and enjoyed the fun part of the write up by Ms. Kaundinya. I admire you for that.

    Unfortunately, in the discussion, my name popped out on a couple of occasions.

    The statements I made and wrote in a different forum were quoted, and I am now thoroughly convinced that they were totally out of context. I made some strong assertions /comments on the casual mis-representation and mis-quoting of our Sanskrit Aesthetics and our great aesthetecians. I made a point and I stick by it; Sanskrit aesthetics is science, not to be casually shoved off. One does it if one is totally ignorant. In that context, I have made those strong comments advising the folks who made those comments to read the Aesthetics carefully before making non-chalant, politically self-serving irrelevant comments to get applause or a bunch of likes in Face Book. Of course, that boosts their ego.

    My comments on such irrelevance were cited here out of context to make a case against Ms. Kaundinya. Nothing can be sadder than that!

    Also, my Cento poem (in the same issue) composed after borrowing from the excellent work of Velcheru Narayana Rao ( A Poem at the Right Moment) was referred and it was not at all relevant to the article in question. Such reference should get my ego boosted,(if am stupid enough!) because I have been quoted by some folks to make a point, although a point that’s completely irrelevant. I am not in the business of being quoted and jump at such activity.

    Reverence to certain great books is no sin. But, taking that reverance to the extreme shows lack of understanding and sympathy.

    Believe me, I have been around the “pauraNikaas,” long enough, and most of them if not all recite the famous epic stories in the “puraaNa SravaNaM,” exactly as Ms. Kaundinya humorously wrote in her lovely piece.
    ( Frankly it would be much worse!) One has to be around to listen to the atrocious rendering for the sake of ridiculous musicality, and in the process the pauraaNikaas kill poetry.

    Ms. Kaundinya was actually more generous in her piece..

    What happened? A couple of commentators who believe that they are the zealous preservers of the sanctity of their favorite epics have been overly harsh on Ms. Kaundinya. In my humble view, they missed the point irrevocably.

    But, all in all, Ms. Kaundinya was able to answer these detractors with dignity ( see her reply to the ridiculous comments) and these zealots were still trying to condemn her. Not only that! The good folks who liked the article stayed out of the fray because they were mortally afraid of these zealots.

    As the former Chief Editor of eemaata, I take this opportunity to request the current editors to establish and adhere to a strict policy on ‘editing and publishing,’ comments.

    Regards.

    Venkateswara Rao Veluri

  4. మనోరమ గురించి kalluri bhaskaram గారి అభిప్రాయం:

    04/05/2017 10:22 pm

    గొరుసు జగదీశ్వరరెడ్డిగారూ……

    అపురూపమైన రేడియో నాటికను అందించారు. మీకూ, ఈ మాట వారికీ కూడా అభినందనలు.

    వింటుంటే నాకు అనిపించింది, రేడియో వాచికానికి, సినీ నటుల వాచికం నూటికి నూరుపాళ్లు నప్పలేదేమో నని. ఎంతైనా రేడియో, సినిమా వేర్వేరు మాధ్యమాలు కదా! ఎవరి శిక్షణ వాళ్ళదే.

    పీసపాటి నరసింహమూర్తి, రఘురామయ్య, షణ్ముఖి ఆంజనేయరాజు వంటి రంగస్థల నటులు పాడిన రాయబారం పద్యాలు, ఘంటసాల తదితరులు సినిమాల్లో పాడిన రాయబారం పద్యాల మధ్య కూడా నాకు ఇలాంటి తేడాయే కనిపించింది. రంగస్థల నటుల పద్యాల ముందు ఘంటసాల పద్యాలు కూడా తేలిపోయినట్టు అనిపించింది. మళ్ళీ ఇక్కడా పైన చెప్పిన తేడాయే. పద్య నాటకాలు, సినిమా వేర్వేరు మాధ్యమాలు. ఏ మాధ్యమం గొప్ప దానిదే నని చెప్పడమే ఇక్కడ ఉద్దేశం.

    ఏమో, నా ఇంప్రెషన్ తప్పైనా కావచ్చు.

  5. నాకు నచ్చిన పద్యం: వసంతునితో వెన్నెలఱేడు పోటీ! గురించి ఏల్చూరి మురళీధరరావు గారి అభిప్రాయం:

    04/05/2017 10:04 pm

    పద్యాన్ని అభినవంగా చదివినప్పుడు తోచిన భావం ఇది: ఆమని వేళ క్షితిపయి మోడువారిన వృక్షాలను చిగురింపజేయటంతోపాటు –

    వసంతుఁడు దా రసోపగుంభిత పద వాసనల్ నెఱపన్ – వసంతుడు, తాన్ (తానై స్వయంగా పూనుకొని), రస (జలములచే) ఉపగుంభిత (పూర్ణములైన) పదముల నుండి (స్థానముల నుండి) = నదీ జలాశయాల నుంచి, వాసనల్ = పరిమళాలను, నెఱపన్ = వ్యాపింపజేయగా – అని ఒక అర్థం;

    వసంతుఁ డుదార సోపగుంభిత పద వాసనల్ నెఱపన్ – వసంతుడు, ఉదార = విరివిగా, సా + ఉపగుంభిత = ఆ రసము అను శబ్దము ‘సా’ అను ముఖవర్ణముచే కూర్పబడినప్పటిదైన, పద = సారసము అను పదముయొక్క (పద్మముల యొక్క), వాసనల్ = సుగంధములను, నెఱపన్ = వ్యాపింపజేయగా – అని ఇంకొక అర్థం.

    చంద్రుడు = చందమామ, మెచ్చక = సారసవైరి కాబట్టి ఆ పద్మగంధవ్యాపనకార్యాన్ని శ్లాఘింపలేకపోయాడు.

    వసుచరిత్రలో ‘సారసలోచనలు’ రసభంగమై ‘సాలోచనలు’ అయినట్లే, విజయవిలాసంలో సోపగుంభితమైన రసము ‘సారసము’ అయింది.

    కవనపరంగా వసంతుని రచనలో ఉదారత (శబ్దార్థముల పరస్పర ధ్వనన వ్యాపారము, వికటత్వము అనే కావ్యబంధం), స+ఉపగుంభిత+పద = పదగుంభనము అనే వాసనలు (శబ్దవృత్తులు) విలసిల్లాయి. ఇవి రెండూ కావ్యప్రౌఢికి అనువర్తించే అంశాలు. చంద్రుడు అంతర్గతమైన ఆ ప్రౌఢిని మెచ్చక ప్రసాదగుణము, సౌకుమార్యము అనే గుణాలను అభిమానించాడు.

    జాగ్రత్తగా చూస్తే – చంద్రుని ప్రసన్నతా, సౌకుమార్యఫలాలు పైకి “కనబడేవే” కాని, కఠినమైన చంద్రకాంత శిల నిజంగా కరగటం జరగలేదు. పైగా, ఆ చంద్రుని యొక్క విలాసం వసంతకాలికమే గాని స్వతంత్రం కాదు. వసంతుని ఔదార్యం ముందు చంద్రుని శ్లాఘావిహీనత వెలవెలపోవటం సహజమే.

    శోభాయమానమైన వసంతవర్ణనలో క్షితి (పృథివి), రసము (ఆపస్సు), గంధవ్యాపనము (వాయువు), చంద్రజ్యోత్స్న (తేజస్సు), మిన్ను (ఆకాశము) అన్న పంచభూతముల ప్రసక్తి కవ్యుద్దేశమే.

    సమకాలం వారు మెచ్చుకొనకపోయినా, కాలాంతరంలో వారివారి గుణావగుణాల నిగ్గుతేరి సహృదయసదస్సులో గౌరవపాత్రత సిద్ధిస్తుంది. వట్టిమ్రాకులను చిగురింపజేసిన వసంతుడు చెరకువింటినీ, సారసవైరి తనకు నచ్చిన కలువబాణాన్నీ బహూకరించి మన్మథుని యింట ఇద్దరూ మన్ననలను పొందారు.

    సప్రశ్రయంగా,
    ఏల్చూరి మురళీధరరావు

  6. నాకు నచ్చిన పద్యం: వసంతునితో వెన్నెలఱేడు పోటీ! గురించి వేలూరి వేంకటేశ్వర రావు గారి అభిప్రాయం:

    04/05/2017 8:58 pm

    Dear Sri Kalluri Bhaskaram.
    Did we meet in the Andhra Prabha office long time ago, with Vavilala Vasudeva Dikshitulu and Indrakanti Srikanta Sarma?

    May be I am wrong. If I am wrong, forgive me. I liked reading your expose’ on “vEyipadagalu’ and Gone with the Wind. Comparisons like that are quite relevant for these times.

    Keep us educated. Ignore the irrelevant insulting comments. Hope one day, the editors of eemaata will get enlightened to cut these arrogant commentators out circulation.

    Best regards.

    Veluri Venkateswara Rao

  7. నాకు నచ్చిన పద్యం: వసంతునితో వెన్నెలఱేడు పోటీ! గురించి వేలూరి వేంకటేశ్వర రావు గారి అభిప్రాయం:

    04/05/2017 8:36 pm

    Kameswara Rao!

    Surely! Spring will come every year, unless of course, the excess carbon dioxide ( Thanks to Trump!) from the USA screws up the entire world in a jiffy!

    There may be — may be — many more Springs, but I am not as positive about it as you are!

    It is easy for you to say, but people like us won’t be there to enjoy it every year!

    Regards.

    Veluri Venkateswara Rao

  8. నాకు నచ్చిన పద్యం: వసంతునితో వెన్నెలఱేడు పోటీ! గురించి kalluri bhaskaram గారి అభిప్రాయం:

    04/05/2017 3:08 pm

    ఇలాంటి చర్చలో పెద్దగా ఎప్పుడూ పాల్గొనలేదు కానీ, తెలిసిన పద్యం కావడంతో వ్యాసమూ, దానిపై వచ్చిన స్పందనలూ కలిగించిన కుతూహలం కొద్దీ–

    నాకు అనిపించింది ఏమిటంటె, ఈ పద్యంలో రుతువర్ణన ఎంత ప్రధానమో, కవుల గురించి కవితాసరళుల గురించి చెప్పడమూ కవికి అంతే ప్రధానం. ఇక్కడ రెండు రకాల కవితాసరళుల గురించి ఆయన చెబుతున్నాడు. మొదటిది, వట్టి మాకులను కూడా చిగురింపజేసే వసంతుని రసోపగుంఫిత పదవాసనలతో కూడినది. రెండవది, రాళ్ళను కూడా కరిగింపజేసే చంద్రుని ప్రసన్నతా, సౌకుమార్యాలతో కూడినది. కేవలం రసగుంఫిత పదవాసనలు ఉంటే సరిపోదు, ప్రసన్నత, సౌకుమార్యం కూడా ఉండాలి. అందుకే వసంతుని చంద్రుడు మెచ్చలేదని కవి చెబుతూ ఉండచ్చు. తన మీదే వచ్చిన ఏ విమర్శనైనా దృష్టిలో పెట్టుకుని దేనికవే గొప్పవని చెప్పదలచుకుని ఉండవచ్చు. ఈ విధంగా చూసినప్పుడు ఈ పద్యంలో సూచిస్తున్న స్పర్థ కవుల మధ్య కన్నా, ఉత్తరోత్తర ప్రాధాన్యం కలిగిన రెండు రకాల కవితా సరళుల మధ్య అనిపిస్తుంది.

    ‘ఏ గతి రచియించిరేని సమకాలము వారలు మెచ్చరేకదా’ అనడంలో ఉన్న ఇంకో విశేషాన్ని కూడా గమనించాలి. ఇక్కడ వసంతుడికి, చంద్రుడికీ మధ్య మధుమాస రూపమైన సమకాలీనత ఉంది. ఇలా చూసినప్పుడు రుతువర్ణనతో సమానంగా కవితా సరళుల గురించి, ఒకరి సరళిని ఒకరు మెచ్చకపోవడం గురించి కవి చెబుతున్నాడన్న అభిప్రాయానికి మరింత బలం చేకూరుతుంది.

  9. బావి దగ్గర: ఒక ఎక్‌ఫ్రాస్టిక్ పోయెమ్ గురించి వేలూరి వేంకటేశ్వర రావు గారి అభిప్రాయం:

    04/05/2017 2:55 pm

    “ఇక్కడ ఒక తెలుగు చిత్రకారుడి పదహారణాల తెలుగు బొమ్మని తెలుగులో చిత్రించిన కవిత. చాలా చక్కగా ఉంది. ముఖ్యంగా పైన నేను మళ్ళా ఎత్తి రాసిన వాక్యాల్లో కవి అంతరంగమంతా బావిలో నీళ్ళల్లా లోతుగా, చల్లగా కనిపిస్తున్నది. … ఆయనిట్లాంటి కవితలు మరిన్ని రాయాలని కోరుకుంటున్నాను,” అని శ్రీ వీరభద్రుడు రాసారు.

    వా.చి.వీ కి నా కృతజ్ఞతలు.

    ‘ప్రార్థన’ పద్యంలో సౌభాగ్య కుమార మిశ్ర అంటాడు: ‘ నా అహంకారం పెరిగి పెరిగి పైపైకి పోతోంది, ఎంతోఎత్తుకి’ అని. నేను కూడా ‘కవి’ నే నన్న భ్రమలో పడి నా #ego# పెరగకముందే, సంజాయిషీ ఇచ్చుకుంటున్నాను.

    వా.చి.వీ ఎత్తిరాసిన ’వాక్యాలు’ నావి కావు. మరొక ప్రఖ్యాత కవివి. ఆ కవి ఎవరో చెప్పడం, ఈమాట పాఠకుల సాహిత్య పటిమను కించపరచడమే అవుతుంది.

    Eliot expert కన్నెగంటి రామారావు రాసాడు: ‘అద్భుతంగా ఉంది. బాగా ఉంది,’ అని. అందుకు కారణం ఎలియట్ కొటేషన్‌ ఒక్కటే కారణం కాదని అనుకుంటున్నాను. Thanks again, Ramarao!

    శ్రీ ఏల్చూరి మురళీధరరావు ఇచ్చిన ‘మెప్పుల కుప్పల’కి ధన్యవాదాలు. ‘దృశ్యవర్ణనాత్మకమైన సెట్టి లక్ష్మీనరసింహకవి గారి ‘చిత్రమాలికలు’ నేను చదవలేదు. అసలు అటువంటి పుస్తకం ఉన్నదనే తెలియదు. It is my loss.

    Thank you very much, JKM! శ్రీ మోహన రావు ఆ పాతబొమ్మలపై రాసిన కవితలు ప్రచురిస్తే, అందరం చూసి, చదివి ఆనందిస్తాం కదా!

    Sri PRK Rao raises several interesting questions and his comments are very incisive.

    Yes. I attempted to map my perceptions on seeing Damerla Ramarao’s painting “ baavi daggira.” I went back in time and I split the painting into three segments to emphasize my impression/imagination of the different people in the painting. I used my insipid prosaic lines, with a pretension of creating the effect of a ‘poem’ by simply breaking the lines artificially. It should have been evident to the well versed poets that frequent this journal. I wish the three segments could be zoomed at will for a better feel.

    In the second half of the “poem” I have inserted lines borrowed from several well-known poets in between my broken prosaic lines only to give the entire experiment a viable credence of a poem. And also, I believed that these borrowed lines could somehow mask my incompetence and inability at versification.

    Suddenly, you have reminded me of our joint-reading of the ‘Doors of Perception,’ and ‘Heaven and Hell,’ by Aldous Huxley. That was almost sixty years ago. I still remember us writing to Huxley on how to obtain ‘Mescaline’ in India, and his disappointing response to us. Reading Heaven and Hell later, has completely subdued our enthusiasm.

    You hit the nail right on its head. Each and everyone will have a different perception at a painting, a poem, a short story, or what ever, depending on the individual’s training and ‘mental make up.’ There is nothing inherent in the work of art to prompt others to see my perceptions in it. But, I can try to persuade them to see my way by suggestion.

    In the end I implored at some of the contemporary painters (they know who they are!) to paint a new picture that reflects more closely the present realities of ‘waiting for drinking water,’ in the third world countries.

    Invoking Oscar Wilde a la Dorian Gray in the end, you might say, is a my “convoluted” way of looking at the aestheticism of Damerla Ramarao’s painting ‘baavi daggira,’

    Finally, thanks again to each and everyone that reacted to the ekphrastic poem.

    Regards.

    Veluri Venkateswara Rao

  10. నాకు నచ్చిన పద్యం: వసంతునితో వెన్నెలఱేడు పోటీ! గురించి కామేశ్వరరావు గారి అభిప్రాయం:

    04/05/2017 1:28 pm

    ఈ పద్యంలోని భావమూ సారమూ కూడా సమకాలపు సాహితీవేత్తల మధ్యనుండే స్పర్థ గురించేనన్నది స్పష్టమే. అయితే ఆ చెప్పడం వాచ్యంగా కాకుండా ప్రస్తావనగా చేప్పబడిందన్నది గమనించాల్సిన అంశం. అందుకే అది కవిత్వం అయింది!

    వేదంవారి వ్యాఖ్యని ప్రస్తావించి వేలూరిగారి కోరికని తీర్చినందుకు ఏల్చూరిగారికి ధన్యవాదాలు! వేదంవారి వ్యాఖ్యలో “రసోపగుంభిత పదవాసనల్” అన్నదానికిచ్చిన అదనపు అర్థం, “కాళ్ళకు సిద్ధరసముఁ బూసికొని త్రొక్కడం”, నాకు పెద్దగా నచ్చలేదు. అది ఊహని మరీ ఎక్కువ పొడిగించినట్టు అనిపించింది. అందుకే నేను దాన్ని ప్రస్తావించ లేదు.

    వసంతుని చేతను చంద్రుడు మెచ్చకపోవడానికి స్పర్థ తప్ప వేరే కారణం ఎందుకు? అకారణంగా స్పర్థబూనడాన్ని గురించే కదా కవి వాపోతున్నది! ఇక్కడ కవి వసంతుని కార్యాన్ని తక్కువచేసి చెప్పాడని వేదంవారు అభిప్రాయపడ్డారు. వసంతుని చేతకన్నా చంద్రుని కార్యమే గొప్పదని కవి భావిస్తే చివరి వాపోవడం సబబు కాదు కదా, అంచేత అలాంటిదేమీ లేదని తాపీవారు అన్నారు.

    ఇద్దరి అభిప్రాయాలూ సమంజసంగానే ఉన్నాయి! వసంతుని తక్కువ చేయడం అనేది పద్యంలో స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. కానీ అలా అనుకుంటే చివర వాపోవడం సరికాదు. ఇందుకు నా అన్వయం ఏమిటంటే – పద్యంలో వసంతుని చులకన చేస్తున్న గొంతు, కవిది కాదు చంద్రునిది – అని. సమకాలమువారు ఏ రీతిలో మెచ్చరో మాత్రమే అందులో ధ్వనిస్తోంది తప్ప, ఇద్దరి రచనల విషయమై కవి ఎవరి పక్షమూ తీసుకోలేదని నా అభిప్రాయం. ఇందులో ఎవరి రచన గొప్పదన్న అంశం యిక్కడ అవసరమే లేదు. ఒకరిని చూసి మరొకరు స్పర్థ పూనడమన్నదే ఇక్కడ చెపుతున్న విషయం.

    ఈ పద్యాన్ని మరోసారి నెమరు వేస్తూంటే, మరొక సూక్షమైన అంశం కనిపించింది. ఇది భాషలోని వాక్య నిర్మాణానికి సంబంధించిన అంశం. ఈ రెండు వాక్యాలనూ గమనించండి:

    అంతటా చికట్లు ముసిరేట్టు ఆకాశంలో మేఘాలు కమ్ముకొన్నాయి.

    ఆకాశంలో మేఘాలు కమ్ముకొని అంతటా చీకట్లు ముసురుకొన్నాయి.

    మొదటి వాక్యంలో మేఘాలు కమ్ముకోడం అనేది ప్రధానం (వాక్యం దానితో ముగుస్తోంది కాబట్టి), దాని ఫలితమైన చీకట్లు ముసరడం కాదు. కాని రెండో వాక్యంలో చీకట్లు ముసురుకోడం ప్రధానం.

    వాక్యనిర్మాణంలోని ఈ ఒడుపు పట్టుకొని పద్యంలో చక్కగా సహజంగా కూర్చాడు చేమకూర. వసంతుని కార్యం గురించి చెపుతున్నప్పుడు ఫలితాన్ని ముందు చెప్పి, తర్వాత ప్రయతాన్ని చెప్పాడు. దానివల్ల చేసిన ప్రయత్నం ప్రధానమయింది (ఎక్కువగా చూపబడింది). చంద్రుని విషయంలో ప్రయత్నం ముందు చెప్పి, ఫలితం తర్వాత చెప్పబడింది. అంచేత ఫలితం ప్రధానమై, అందులోని ఆధిక్యం సహజంగా పాఠకులకి స్ఫురిస్తోంది. ఇన్ని రకాలుగా చంద్రునిది పై చేయిగా చూపబడినా, అది సమకాలము వారిని మెచ్చని చంద్రుని దృష్టినే సూచిస్తుంది తప్ప, కవి స్వంత అభిప్రాయం/నిర్ణయం కాదని నా అభిప్రాయం.

    వేలూరి గారు,
    కాళిదాసు వసంత వర్ణన గురించి – కంగారేం లేదు, ఇంకా బోలెడన్ని వసంతాలు మిగిలున్నాయి! ఎప్పుడో మరో వసంతానికి ముచ్చటించుకోవచ్చు 🙂

« 1 2 3 4 5 6 ... 1095 »