Expand to right
Expand to left

పాఠకుల అభిప్రాయాలు


ఈ పదం(పదాలు) ఉన్న అభిప్రాయాలు చూపించండి

ఇప్పటిదాకా ఈమాట లో తెలియచేసిన అభిప్రాయాలు: 9094

«కొత్త అభిప్రాయాలు 1 2 3 4 5 ... 910 పాత అభిప్రాయాలు»

  1. నిప్పులు గురించి n s murty అభిప్రాయం:

    10/09/2014 9:04 am

    మానసగారూ,

    ఏల్చూరి మురళీధరరావుగారు కవితలోని ఆంతర్యాన్ని మీరు ఆవిష్కరించిన తీరు చాలా చక్కగా చెప్పేరు. అంతకంటే బాగా చెప్పలేను.

    హృదయపూర్వక అభినందనలు ఆశీస్సులతో,

    NS మూర్తి

  2. నిప్పులు గురించి ఏల్చూరి మురళీధరరావు అభిప్రాయం:

    10/08/2014 9:45 pm

    చి.సౌ. మానస చామర్తి గారికి,

    భగవత్కరుణానుభవానికి నోచుకొన్న వాగ్విభూతితో కవితలు వ్రాస్తున్నారు. అజహల్లక్షణగా ఉన్న నాయకుని మనోగతాన్ని వ్యంగ్యం చేసి, ప్రణయినీధర్మాన్ని భావధ్వనిగా నిలిపి, పొయ్యిలో రాజుకోవటం మొదలై శీతమారుతపోతసంస్పర్శతో అంతర్హితాలైన అంగారకణికల ద్వారా శృంగారభణితిని వక్తృప్రౌఢోక్తిసిద్ధంగా నిరూపించారని లాక్షణికులంటారు. ఆ అనువర్తనీయతల మాటకేమి గాని, మనసులకు హత్తుకొనిపోయే మధురిమను మాటలతో మూటగట్టారు!

    సప్రశ్రయంగా,
    ఏల్చూరి మురళీధరరావు

  3. గ్రామ్యమా? వాడుకభాషా? గురించి Pavan Santhosh.S అభిప్రాయం:

    10/08/2014 8:12 am

    1927లోనే విశ్వనాథ వారు రాసిన ఈ వ్యాసం వారి స్పష్టమైన దృష్టికి నిదర్శనం. ఏమంటే కాలం కొన్నిటిని చూడనియ్యదు. అలా ఆ కాలం చూడనియ్యని వాటిలో వ్యవహారిక, గ్రాంథిక పదాల సంభావ్యత కూడా ఒకటి. ఐతే ఆయన కాలాన్ని దాటారు ఆ విషయంలో. వ్యవహర్తల, కవుల ప్రయోగాలను వ్యాకర్తలు సూత్రీకరించుకోవాలే తప్ప వ్యాకర్తలను అనుసరించి ఏ వ్యవహర్తా మాట్లాడడు అన్నది ఆనాటికి పరిణతమైన పరిశీలన. ఈ వ్యాసాన్ని అచ్చంగా కాక ఆనాటి పరిస్థితులు, పరిధులు గుర్తించి చదవమని ప్రతివారికి మరొక్కమారు మనవి.

  4. తెలుగులో గ్రంథ పరిష్కరణ గురించి కొన్ని ఆలోచనలు గురించి K.V.S. Ramarao అభిప్రాయం:

    10/07/2014 4:33 am

    “లలితస్కంథము..”, “దుర్వారోద్యమ ..” పద్యాల విషయంలో నాది పొరపాటే. నేననుకుంటున్న పద్యాలు వేరు, రాసినవి వేరు (ఎర్రన గారి పద్యం అన్నది “శాతనఖాగ్రఖండిత ..”; అదీ ఇదీ కూడ ద్రౌపది మాటలే కనక ఒకటి అనుకుంటూ మరోటి రాశాను); ఏమైనా పొరపాటే.

    ఐతే ఇదంతా రామాయణంలో పిడకల వేట. ప్రస్తుతవ్యాసానికి ముఖ్యాంగం కూడ కాదు. ఒక గ్రంథం తాలూకు అనేక ప్రతుల్ని సంగ్రహించినప్పుడు ఒక్కో ప్రతి గురించిన సమాచారాన్ని కూడ భద్రపరచనందువల్ల ఎంతో నష్టం జరిగిందన్నది వ్యాసం ముఖ్యవిషయం. పుస్తకాల గురించిన పాశ్చాత్య భావాలు ఇందుకు కారణం అని వారి వాదన. ఆ భావాలు తెలుగు సాహిత్య చరిత్రలో బలంగా నాటుకుపోయాయని, అందుకు బ్రౌన్ తదితరులు బాధ్యులని, ఆ భావాలు ఈనాటికీ వదలలేదని కాని మనం వాటిని వదిలించుకోవలసిన అవసరం ఎంతైనా ఉన్నదని వారి సిద్ధాంతం. పరిశోధకులెవరికైనా ఇది ఆహ్వానించదగ్గ విషయమేనని నా అభిప్రాయం. పాతవిషయాల్ని కొత్తచూపుతో చూడటం పరిశోధకుల గీటురాయి కదా !

  5. నన్నెచోడుని కుమారసంభవంలో ‘లలితాస్యాంబురుహంబు’ పద్యవివాదం: స్థితిస్థాపన గురించి ఏల్చూరి మురళీధరరావు అభిప్రాయం:

    10/06/2014 4:04 pm

    మాన్యులు శ్రీ సూరి సీతారాం గారికి
    నమస్కారములతో,

    మీరన్న ఆ భావాన్ని లాక్షణికులు ౧) శబ్దాపహారము, ౨) అర్థాపహారము, ౩) ఉభయాపహారము, ౪) ఛాయాపహారము, ౫) ప్రతిచ్ఛాయాకరణము, ౬) రేఖాపహారము, ౭) ప్రతినిర్మాణము, ౮) వర్ణనాగ్రహణము, ౯) సర్వగ్రంథచౌర్యము అని పరిపరివిధాల నిరూపించారు. రాజశేఖరుని ‘కావ్యమీమాంస’లోని ఒక ప్రకరణమంతా ఈ విషయవివేకానికే అంకితమయింది.

    ఇది అనువాదవిషయమైనప్పుడు ౧) శబ్దానువాదం, ౨) అర్థానువాదం, ౩) భావానువాదం, ౪) మూలవిధేయం, ౫) మూలాతిక్రమణం అన్న స్వీకార్యాంశాలలో ఏది, ఏ సందర్భంలో, ఏ తీరున గ్రహణీయం అన్నది కవి ప్రతిభాపురస్కృతమై ఉంటుంది. ఆ పట్టువిడుపుల ఒడుపుకు ఉపదేష్టలు కనుకనే కవిత్రయం వారు మనకు ప్రామాణికులయ్యారు. రసప్రతీతి నిమిత్తం కథాసన్నివేశాల వైపుల్య సంక్షేపాదులకు కూడా మనకు వారు చూపినవే దారిదీపాలు. ఇక, ప్రౌఢి అన్నది కవి పాండిత్య(శక్తి)విలసనాన్ని బట్టి, ఔచితీపరిపాటిని బట్టి నిశ్చయింపబడుతున్నది.

    ఈ వ్యాసంలో చర్చింపబడిన ప్రధానాంశం ఇది: వేర్వేరు కథలను కలిగిన కుమారసంభవ – కందర్పకేతువిలాస కావ్యాలలో నన్నెచోడ – తెనాలి రామకృష్ణకవులు కవులు సందర్భావశాన ఒకే భావభావనను, రూపధేయాన్ని కలిగిన పద్యకల్పనను చేశారు. తెనాలి రామకృష్ణకవి స్వయంగా భావనోద్బోధం లేక నన్నెచోడుని నుంచి అర్థచౌర్యం చేశాడని మానవల్లి రామకృష్ణకవి గారు తీవ్రంగా విమర్శించారు. రెండు పద్యాల తీరుతెన్నులు ఒకే ఛందంలో పూర్తిగా ఒకే పదపరిపాటితో ఉన్నందువల్ల, రెండింటి చివరి పాదాలూ పూర్తిగా ఒకటే కావటం వల్ల – అవి యాదృచ్ఛికాలు కావని, ఎవరో ఒకరు మూలకర్త, మరొకరు అనుకర్త అని అంగీకరింపక తప్పని పరిస్థితి ఏర్పడింది. రామకృష్ణుని పద్యానికి మూలశ్లోకం ఒకటున్నదని, రామకృష్ణుని పద్యం ఆ శ్లోకానికి ఏ మార్పూ లేని సులక్షిత యథాతథానువాదమని ఈ వ్యాసంలో ప్రతిపాదింపబడింది. వివిధచారిత్రికప్రమాణాల వల్ల ఆ శ్లోకం పూర్వుడైన నన్నెచోడునికి తెలిసి ఉండే అవకాశం లేదని కూడా ఊహింపబడింది. ఆ శ్లోకమొకటి ఉన్నదన్న విషయం తెలియని నన్నెచోడుడు వ్రాసిన దోషపూర్ణపద్యం నిర్దుష్టమైన రామకృష్ణుని పద్యానికి మూలం కాకపోగా దానికే ఒక అసమంజసానుకరణమని నిరూపింపబడింది.

    కుమారసంభవ కందర్పకేతువిలాసాలు ఒకే కావ్యానికి అనువాదాలు కావు. అయినా, సందర్భస్థగితంగా ఒకరిని మించి ఒకరు వ్రాయదలచిన నేపథ్యం కనబడుతూనే ఉన్నది. తిరుగులేని పద్యసాదృశ్యం అందుకు కారణం. నన్నెచోడుని పద్యంలోని లోపజాతం వల్ల నన్నెచోడుడే అనుకర్త అని, ఆ కారణాన తెనాలి కవి కంటె ఆధునికుడని వ్యాసంలో ప్రతిపాదింపబడింది.

    ఈ వ్యాసంలో కవి-కాలాదులకు సంబంధించిన ప్రతికూలసాక్ష్యాలు అన్నిటిని నేను వ్రాయలేదు కాని, కేవలం “అనుకరణ” విషయాన్ని మాత్రమే తీసికొన్నా సుమారు ౨౮౦ – ౩౦౦ నన్నెచోడుని పద్యాలను పదులకొద్దీ తెలుగు కవులు, కన్నడ కవులు (ఆ మాటకు వస్తే సంస్కృత కవులున్నూ) అనుకరించినట్లు కనబడుతున్నది. ఆ అన్ని చోట్ల నన్నెచోడుని పద్యంలో “ఎంతో కొంత లోపం” ఉన్నదని, ఆ అనుసరించిన కవులు దానికి “మెరుగెక్కించా”రని విమర్శకులు అంటున్నారు. ఇంతమంది బహుభాషల మహాకవులు ఆ స్వర్ణనిధి పేరయినా చెప్పకుండా ఆ మెరుగు తరుగున్న ముడిబంగారాన్ని కొల్లగొట్టి నాణ్యమైన నగలుగా మార్చుకోవాలని ఎందుకు ఉద్యమించారో ఊహించటం కష్టం.

    ఇక్కడ వస్తువును, పద్యాన్ని మార్చి వ్రాయటానికి ఆస్కారం లేని నేపథ్యమేదీ లేదు. “అర్థచౌర్యం” నిస్సందేహంగా జరిగింది. అదే కవి కాలనిర్ణయానికి పరికరించింది. ఇప్పటి వ్యాసపరిధి ఇంత మాత్రమే.

    మీ సహృదయ స్పందనకు ధన్యవాదాలు.

    సప్రశ్రయంగా,
    ఏల్చూరి మురళీధరరావు

  6. తెలుగులో గ్రంథ పరిష్కరణ గురించి కొన్ని ఆలోచనలు గురించి కామేశ్వరరావు అభిప్రాయం:

    10/06/2014 1:03 pm

    ఈ పద్యం చివరి చరణంలో గురువులన్నీ చాలా “తేలికైన”వని స్పష్టమే.

    “తేలికైన” గురువులు అంటే ఏమిటో నాకు అర్థం కాలేదు, రామారావుగారు వివరిస్తే బాగుంటుంది. ఆ చివరిపాదంలో ఒక ఆసక్తికరమైన విషయం ఏమిటంటే, ఒక అక్షరం ఎన్ని రకాలుగా గురువు కాగలదో అన్ని రకాల ఉదాహరణలూ ఆ పాదంలో చూడవచ్చు! (ద్విత్వ సంయుక్తాక్షరాలను నేను ఒకే కేటగిరీగా చూస్తాను) క్లిష్టాక్షరాలతో కూడిన గురువులను రామారావుగారు “బరువైన” గురువులుగా భావిస్తున్నారేమో (తద్విపులవక్షశ్శైల రక్తౌఘ నిర్ఝరముర్వీపతి… మొదలైన చోట్ల ఉన్నట్టు). కాని ఆ బరువు, గురువులకి కాక అక్షరాలకు మాత్రమే ఆపాదించడం సమంజసం. ఉదాహరణకు “నిర్ఝర” శబ్దంలో బరువైన అక్షరం లఘువైన “ర్ఝ”. గురువులలో తేడాలు తేలిక, బరువు అని కాక – “పొడుగు”, “పొట్టి” అనే విధాలుగా చూడవచ్చు. దీర్ఘాచ్చులతో కూడినా గురువులు “పొడుగు” గురువులు (ఆ దీర్ఘం సంబోధనైతే, అది మరీ పొడుగు!). మిగతావి “పొట్టి” గురువులు. పొడుగు గురువులతో పద్యమంతా నిడితే, అది సాగినట్టుగా ఉంటుంది.

    పద్యం చదవడం గురించి గిడుగు సీతాపతిగారి వంటి కొందరు పూర్వం చర్చించారు. ఈ విషయమై చేరాగారి “వచన కవిత్వం – లక్షణ చర్చ:నిర్మాణ మూలాలు, నిర్వచన క్లేశాలు” కూడా చదవవలసిన వ్యాసం. అందులో వారు పద్యానికి మూడు స్థాయిలను చెపుతారు. నిర్వచన స్థాయి, నిర్వహణ స్థాయి, పఠన స్థాయి. ఇవి వృత్తాలలో, జాతులలో, ఉపజాతులలో, మాత్రాఛందస్సులో ఎలా ఉంటాయన్న సంగతి వివరిస్తారు. ఇది నాకు చాలా నచ్చింది.

    వృత్తాలలో(ముఖ్యంగా మాలా విక్రీడిత వృత్తాలలో) పద్యం నడక ఎక్కువగా నిర్వహణపై ఆధారపడి ఉంటుంది. ఉదాహరణకి చంపకమాల మొదటి నాలుగు లఘువులూ ఒకే పదం వాడితే ఆ పద్యానికి వేగం వస్తుంది. ఉదా: “కనుగొని కోపవేగమున”, “అటజని గాంచె” (అట, చని రెండు పదాలైనా సంధి కలిసి ఒకే పదస్ఫురణ అక్కడుంది). అదే రెండు లఘువుల తర్వాత పదం విరిగితే, మెల్లని నడక వస్తుంది. ఉదా: “నను భవదీయదాసుని”.

    పోతన గారు “లలితస్కంథము ..” అని చంపకమాలని ఎందుకు ఎంచుకున్నారో తెలుస్తుంది.

    ఇది చంపకమాల కాదు మత్తేభం.

    “దుర్వారోద్యమ బాహువిక్రమ ..” (ఇది ఎర్రన గారిది)

    ఇది తిక్కనగారిది.

    ప్రమాదో ధీమతామపి! :)

  7. నన్నెచోడుని కుమారసంభవంలో ‘లలితాస్యాంబురుహంబు’ పద్యవివాదం: స్థితిస్థాపన గురించి సూరి సీతారాం అభిప్రాయం:

    10/06/2014 11:42 am

    రామాయణ భాగవతాది కావ్యాలు ఎందరో పండితులు వారి వారి పాండిత్య పటిమ మేరకు వ్రాసారు. కధావస్తువును మార్చి వ్రాయడానికి ఆస్కారం లేని నేపధ్యంలో ఒకరిని మించి మరొకరు విషయాన్ని విపులీకరించే ప్రయత్నం చేయడం సహజమే గదా.. ఇందులో “అర్ధచౌర్యం” అనే పదానికి ఆస్కారం ఉంటుందా?

  8. తెలుగులో గ్రంథ పరిష్కరణ గురించి కొన్ని ఆలోచనలు గురించి K.V.S. Ramarao అభిప్రాయం:

    10/05/2014 8:31 pm

    శ్రీ శ్యామలరావు గారు తెలుగు సాహిత్యంలో మంచిపట్టు వున్నవారిలా కనిపిస్తున్నారు వారి లేఖల బట్టి. ఐతే వారు ఈ సందర్భంలో నారాయణరావు గారికి వృత్తగణాల గురించి తెలియదని ధ్వనించేలా రాయటం కొంచెం తొందరపాటేమో అనిపిస్తున్నది. వారు ఉదహరించిన పద్యం సందర్భం దాన్ని విశ్వనాథ ఎలా చదివేవారో చెప్పటం. వారు అంతకుముందు వరకున్న పదాల్ని విడివిడిగా విరిచి చదువుతూ చివరిపాదాన్ని మాత్రం మొత్తం ఒకటిగా పదాల్ని దగ్గరగా కుదిస్తూ (బహుశా ఒక గుక్కన) చదివేవారని వ్యాసకర్తలు అనటం. వారి మాటల్లోనే “ఆ పద్యం చివరి పాదం కుంచించుకు పోయి అన్నీ లఘువులతో భయం భయంగా ముడుచుకుపోతుంది. నాలుగు పాదాల్లో అచ్చయిన పద్యం చూస్తే ఈ విషయం బోధపడే అవకాశం లేదు.” ఇక్కడ “అన్నీ లఘువులు” శ్యామలరావు గారికి అభ్యంతరకరమైన పదద్వయం.

    ఛందస్సులో అన్ని లఘువులు ఒకేరకంగా ఉంటాయి కాని గురువులు మాత్రం అనేకరకాలని విజ్ఞులకి చెప్పక్కర్లేదు. ఈ పద్యం చివరి చరణంలో గురువులన్నీ చాలా “తేలికైన”వని స్పష్టమే. ఇక్కడ వ్యాసకర్తలు లఘువు అనే పదాన్ని చందస్సుకి సంబంధించిన అర్థంలో వాడారని నేననుకోను. సభాసదులు ఎంత ముడుచుకుపోయారో ( ఇవి లఘువులైన గురువులు) అని చెప్పటానికి ఆ పదం వాడారని నా భావన.

    —————————

    మన పూర్వులు ముఖ్యంగా చంపకమాలా వృత్తాన్ని చాలా ప్రత్యేకశ్రద్ధతో వాడారని నేననుకుంటాను. ఒక evolving, dynamic situation ని చెప్పటానికి చంపకమాల సారళ్యం, గురువుల నిర్మాణంలో వున్న అనేక శైలుల్ని కొల్లగొట్టి (ఈ పదం సరిగా పడినట్టు లేదు, exploit చేసి అనటం నా ఉద్దేశం) వారు చెప్పదల్చుకున్న విషయానికి శిల్పపరిపుష్టతని సమకూర్చారు వారు. ఉదాహరణకి పెద్దన గారి “అటజని కాంచె” పద్యం తీసుకోండి. అదీ చంపకమాలే. ఐతే మెల్లగా మొదలై ప్రవరుడి విభ్రమాశ్చర్యాల్ని, వేగంగా వెళ్తున్న అతనికి దార్లో కనబడుతున్న అద్భుత ప్రకృతి రామణీయకతని చూపించటానికి గురువులు చాలా బరువెక్కుతాయి. తాపీగా సాగే చంపకమాల శార్దూలంలా పరుగులు తీస్తుంది. మనల్ని మనం ప్రవరుడి స్థానంలో ఊహించుకుంటే చాలా వేగంగా వెళ్తున్నట్టు, ఎదురుగా ఎన్నో వృక్షాలు, ఇతర అడ్డంకులు పక్కనుంచి దూసుకుపోతున్నట్టు అనుభూతి కలక్కమానదు. ఇలాటి దృష్టితో చూస్తే తిక్కన గారు భీముడి కోపాన్ని చూపటానికి “ధారుణి రాజ్యసంపద మదంబున..” అంటూ ఉత్పలమాలని, పోతన గారు “లలితస్కంథము ..” అని చంపకమాలని ఎందుకు ఎంచుకున్నారో తెలుస్తుంది. అదే, మొదటినుంచి చివరివరకు పద్యంలో ఒకే రసాన్ని ఆవిష్కరిస్తున్నప్పుడు శార్దూలం, మత్తేభం వాడారు (“కురువృద్ధుల్ ..”, “సింగంబాకటితో ..”, “దుర్వారోద్యమ బాహువిక్రమ ..” (ఇది ఎర్రన గారిది).

    పద్యాలతో పెద్దలు చెక్కిన శిల్పాల గురించి అనంతంగా మాట్టాడుకోవచ్చును కాని ప్రస్తుతం కాదు.

  9. ఆచార్య చేకూరి రామారావు భాషాశాస్త్ర పరిశోధన, మార్గదర్శనం గురించి తఃతః అభిప్రాయం:

    10/05/2014 3:34 pm

    శ్రీ గారపాటి:

    ఈ నాటి తెలుగులో క్రియ గురించి ఒక మాట: ‘చేయు,(చెయ్)’ అన్న ఒక్క క్రియా సూచి ఒకటే ఉన్నది ఇవాల్టి తెలుగులో. [మహామహుల విద్వత్తు ఎవరికీ అక్కరలేదు.]

    కట్ చెయ్, పేస్ట్ చెయ్, డౌన్లోడ్ చెయ్, పొస్ట్ చెయ్, (వాటర్)యాడ్ చెయ్, టేస్ట్ చెయ్, పుల్ చెయ్, పుష్ చెయ్, రిజెర్వ్ చెయ్, మానేజ్ చెయ్, అప్ప్లయి చెయ్… ఇలా…

    నమస్కారాలతో
    తఃతః

  10. ఛందం© – తెలుగు ఛందస్సు సాఫ్ట్‌వేర్ గురించి Dr. Krishna Subbarao Ponnada అభిప్రాయం:

    10/02/2014 11:49 am

    నాలాంటి ఔత్యహికులకు చక్కని ఉపకరణం .. ధన్య వాదములు . డా . కృష్ణ సుబ్బారావు పొన్నాడ

«కొత్త అభిప్రాయాలు 1 2 3 4 5 ... 910 పాత అభిప్రాయాలు»