దయ్యం

ఆ మరుసటి రోజే ట్రినిటీ సండే. పాలేరు ఆడవాళ్ళంతా ఆచారం ప్రకారం అడవిలోకి పోతూ కామందు ఎవ్‌గెనీ ఇంటికొచ్చారు, రోడ్ల మీద డాన్స్ చేస్తూ. ఇలాంటి విషయాల్లో పెద్దగా తల దూర్చని ఎవ్‌గెనీ ఇంట్లోకి పోయి ఏదో పుస్తకం చదవడానిక్కూర్చుంటే లిజా వచ్చి చెప్పింది, వాళ్ళందరూ తనను డాన్స్ చూడ్డానికి రమ్మంటున్నారని.

ఎవ్‌గెనీకి బయటకి రాక తప్పలేదు. మేరీ, వార్వరా, లిజా అప్పటికే వాళ్ళతో కలిసి ఆడుతున్నారు. ఆ డాన్స్ చేసే ఆడవాళ్లలో పసుపు రంగు గౌనులో బాగా డాన్స్ చేసే ఒకావిడ కొట్టొచ్చినట్టుగా కనిపిస్తోంది అందర్లోనూ. స్తిపనీదా! చూసీ చూడనట్టు చూపు తిప్పుకున్నాడు. కానీ ఆ దొంగచూపు అతన్ని సమ్మోహితుణ్ణి చేసింది. అదే క్షణంలో స్తిపనీదా అతన్ని చూసి అతని కోరికను పసిగట్టినట్టుగా ఆతనికి అనిపించింది. మర్యాద కోసం కాసేపు అక్కడే ఉండి ఆవిణ్ణి తప్పించుకోవడానికా అన్నట్టూ ఎవ్‌గెనీ లోపలకి వెళ్ళిపోయాడు. శరీరం అయితే తప్పించాడు కానీ మనసు తప్పితేనా? లోపలకి వెళ్ళినవాడు దొంగతనంగా కిటికీలోంచి కనపడినంతవరకూ అలా చూస్తూనే ఉన్నాడు. స్తిపనీదాతో గడిపిన క్షణాలు ఒక్కసారిగా తోసుకొచ్చాయి. వరండాలోకి వచ్చి సిగరెట్ వెలిగించుకుని అటూ ఇటూ చూసి ఇంటి వెనకనుంచి పరుగెట్టుకుంటూ బైటకి వచ్చాడు. ఇంతలో చెట్లచాటుగా ఆ పసుపు గౌన్, ఎర్ర రుమాలు కనిపించాయి. వెంటనే అటుగా నడిచేడు వేగంగా. స్తిపనీదా ఇంకో ఆమెతో కలిసి దిగుడు బావి వైపుగా పోతోంది. ఇంతలోనే, “ఎవ్‌గెనీ ఇర్తెనేవ్! ఎవ్‌గెనీ ఇర్తెనేవ్! నమస్కారం!” అంటూ ఊరి రైతు సమోఖిన్ పలకరింపు వినపడి ఆగిపోయాడు. అతనితో మాట్లాడుతూ జాగ్రత్తగా పక్కకు తిరిగి నిలుచున్నాడు ఎవ్‌గెనీ. ఆ ఆడవాళ్ళిద్దరూ ఆ బావి వైపుకు వెళ్ళి కాసేపు అక్కడే ఉండి తిరిగి డాన్స్ సర్కిల్‌లోకి వెళ్ళిపోయారు.

వెనక్కొచ్చిన ఎవ్‌గెనీ తాను ఏదో తప్పు చేసినట్టుగా భావించాడు. స్తిపనీదాకు తెలిసిపోయింది తన కోరిక. ఆమెకూ ఇష్టమే. అందుకే ఆ బావి వైపు స్నేహితురాలు అన్నాతో నడిచింది. తన కోరిక ఇప్పుడు స్తిపనీదాతో పాటూ అన్నాకూ తెలిసిపోయింది. ఇదో నరకం. తన ఆలోచనల్లోంచి ఈ స్తిపనీదా పోదు. తాను ఆవిణ్ణి చూడకుండా ఉండలేడు. తనపైన తనకే పట్టు లేనట్టుగా తన ఆలోచనలను ఇంకెవరో శాసిస్తున్నట్టుగా అనిపించింది. కులీనుడైన తను, ఒక పాలేరు స్త్రీ కోసం తన భార్యను మోసగించలేడు. అది సర్వనాశనానికే దారితీస్తుంది. ఇది అన్నివిధాలా అనర్థమే. తను ఇలా బతకలేడు. ఏదో ఒకటి చేయకతప్పదు. ఎలా? ఎలా?

“తన గురించి మర్చిపో! మర్చిపో!” ఎవ్‌గెనీ తనను తాను శాసించుకున్నాడు. ఊహూ! ఇలా కాదు. ఈ కొవ్వొత్తిలో వేలు కాల్చుకుంటాను. ఆ మంట తనని మర్చిపోయేలా చేస్తుంది, అనుకున్నాడు. వెలుగుతున్న కొవ్వొత్తి మంటలో వేలు పెట్టాడు. కాలిన వేలును చూసుకుని పెద్దగా నవ్వాడు. ఇలా కాదు. ఇలా మర్చిపోలేడు స్తిపనీదాను తను. ఇది దారి కాదు. మరేది దారి? తనను నేను చూడకూడదు. ఎలా? ఆఁ, తనను ఊరినుంచి పంపేస్తాను! అదే మార్గం! అనుకున్నాడు.

అన్నీ ఆలోచించి మరోసారి వాసిలీ దగ్గిరకెళ్ళి చెప్పాడు, “మళ్ళీ ఆ విషయమే మాట్లాడ్డానికొచ్చాను.”

“ఆవిణ్ణి పనిలోకి తీసుకోవద్దని చెప్పాను. ఇంకా దాని గురించి బుర్ర పాడుచేసుకుంటారెందుకు?” వాసిలీ అడిగేడు.

“అలా కాదు; ఆవిడ ఈ ఊళ్ళో ఉన్నంత కాలం నాకు బుర్ర పనిచేయదు. ఇక్కడ్నుంచి ఆవిణ్ణి ఎలాగోలా పంపించేస్తే బాగుంటుంది.”

“ఎక్కడికని పంపిస్తారు?” ఆశ్చర్యంగా అడిగేడు వాసిలీ.

“ఎక్కడికో ఒక చోటికి. నాకు మళ్ళీ ఈవిడ కనిపించకుండా ఉంటే చాలు. వెళ్ళిపోవడానికి డబ్బులు కావాలేమో అడిగి చూడు.”

“ఉన్న ఊళ్ళోంచి వెళ్ళిపో అంటే ఎవరు మాత్రం ఒప్పుకుంటారు? అయినా ఈ విషయం మీద ఎందుకంత బుర్ర పాడుచేసుకోవడం? మనందరం ఎప్పుడో ఒకసారి తప్పు చేసినవాళ్ళం కాదా? ప్రపంచంలో ఉన్న వాళ్ళందరూ నీతిమంతులనుకోకండి. దాని గురించి ఆలోచించవద్దు. ఆలోచించేకొద్దీ బుర్ర పాడౌతుంది.”

“అలాకాదు. నువ్వేదోలాగ ఆవిడతో మాట్లాడి చూడు, ఆవిడ ఇక్కడ్నుంచి వెళ్ళిపోయేలాగ.”

బుర్ర అడ్డంగా ఊపుతూ చెప్పేడు వాసిలీ, “అలాగే మాట్లాడతాను కానీ ఏమీ ఉపయోగం ఉండదు. ఐనా ఎవరున్నారని మీ గతాన్ని కెలికి తీసేవారు? అనవసరంగా ఎందుకీ పిచ్చి ఆలోచనలు?”

ఇంటికొచ్చిన ఎవ్‌గెనీ యమయాతనపడ్డాడు. వాసిలీ స్తిపనీదాతో మాట్లాడాడా? ఏమందో ఆవిడ? ఇవే ఆలోచనలు. ఆలోచనలు వదిలించుకోవడానికి బుర్ర విదిల్చి బయటకొచ్చాడు. తనమీద కక్ష తీర్చుకోవడానికా అన్నట్టూ అప్పుడే స్తిపనీదా ఎక్కడికో బయల్దేరుతూ తళుక్కున కనిపించింది. తల రెండు చేతుల్తో పట్టుకుని మళ్ళీ ఇంట్లోకి నడిచేడు ఎవ్‌గెనీ.


ఇంతలోనే మరోసారి లిజా పెరట్లో కాలు జారి కింద పడింది. కాలు బెణికి నడవలేకపోతున్న లిజాను జాగ్రత్తగా ఎత్తుకుని ఇంట్లోకి తెచ్చాడు ఎవ్‌గెనీ. అలా ఎత్తుకున్నప్పుడు లిజా అందమైన ముఖంలోని బాధ ఎవ్‌గెనీ మనసును కదిలించివేసింది. తాను లిజాని అంత జాగ్రత్తగా ఎత్తుకుని ఇంట్లోకి తీసుకొచ్చినా అత్తగారు వార్వరా సణుగుతూనే ఉంది అలవాటు ప్రకారం. ఏదైతేనేం, డాక్టర్‌కు కబురు వెళ్ళింది. ఆయన వచ్చి చూసి అంతా బాగుందని చెప్పి ఏదో మందిచ్చి వెళ్ళాడు. గండం గడిచినట్టే. ఓ వారం మంచం దగ్గిరే ఉండి లిజాకి సేవచేస్తూ గడిపేడు ఎవ్‌గెనీ. ఆమెకు పుస్తకాలు చదువుతూ, ఆమెతో మాట్లాడుతూ, వార్వరా ఎత్తిపొడుపులు భరిస్తూ వారం అంతా గడిపేడు. ఇంట్లోంచి బయటకెళ్ళి కాస్త అలా తిరిగి రమ్మని ఎవ్‌గెనీని ప్రేమగా పోరింది లిజా. ఇక్కడే మంచం దగ్గిర రోజంతా కూర్చుంటే పిచ్చెక్కదూ? అదీగాక, పొలాల్లో పని ఉన్న రోజులవి. ఆ పనులూ చూసుకోవాలి. అలా ఎవ్‌గెనీ మళ్ళీ ఇంట్లోంచి కాలు బైటపెట్టేడు.

పొలంలో, అడవి దగ్గర, పంటనూర్పుల దగ్గర, ఎక్కడకెళ్ళినా స్తిపనీదా ఆలోచన ఎవ్‌గెనీ మనసునొదలలేదు. ఒకప్పుడు ఏ వారం పదిరోజులకో గుర్తొచ్చే స్తిపనీదా స్పష్టంగా ఇప్పుడు అతని మనసులో తిష్టవేసుక్కూచుంది. అంతకుముందు ఏ ఆరునెలలకో గాని కనిపించని స్తిపనీదా ఇప్పుడు ఇంచుమించు రోజూ కనిపిస్తోంది. అతను మళ్ళీ ఆ పాత రోజులను కోరుకుంటున్నాడని ఆమెకు తెలుసేమో, అందుకే అతని దారిలోకి రావడానికి ఆమె కూడా ప్రయత్నం చేస్తున్నట్టుంది. ఐతే, ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసీ చూడనట్టే తప్పుకుంటున్నారు. ఒకరినొకరు పలకరించుకోలేదు. ఆ గడ్డివామి దగ్గరకు నేరుగా వెళ్ళిపోలేదు. ఓ సారి ఒక్కడూ నడుస్తూంటే ఎదురుగా వస్తూ కనిపించింది కూడా. తన వళ్ళు స్వాధీనం తప్పేలోపుల తనని దాటి వెళ్ళిపోయింది. ఇంకొన్నిసార్లు తనను దొంగతనంగా గమనించేవాడు. ఆ రకంగా అతని ఊహల్లో ఆమె మరింత ఆకర్షణీయంగా కనిపించేది. ఏదైనా జరిగితే లిజాకి ఇదంతా తెలియడం ఎంతసేపు?

తను అదుపు కోల్పోతున్నట్టుగా, పిచ్చివాడైపోతున్నట్టుగా ఎవ్‌గెనీ భావించేడు. తన మీద తనకు అదుపు ఉంది అని చెప్పుకున్నాడు. తన ప్రవర్తనను, తన ఆలోచనలను అసహ్యించుకున్నాడు. కానీ ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడో, ఏ చీకటిలోనో ఆమె తనకు కొద్దిగా దగ్గరికి వస్తే, ఆమెను తాకితే తన నిగ్రహం పూర్తిగా ఆవిరయిపోతుందని అతనికి తెలుసు. పదిమందిలో ఉంటే తనలోని పాశవికమైన కోరికను అదుపు చేసుకుంటాడు. అందుకే చీకటినీ ఏకాంతాన్నీ కోరుకుంటున్న తనను తాను ఏహ్యతతో చూసుకున్నాడు. తను ఒక హేయమైన నేరస్తుడు.

తనను తాను నిగ్రహించుకోవడం కోసం దేవుణ్ణి ప్రార్థించాడు. ఈవిణ్ణి మర్చిపోవాలంటే ఒకటే పద్ధతి. ఏదో పనిలో నిరంతరం నిమగ్నమై ఉండాలి. అలా పనిలో పడ్డ ఎవ్‌గెనీ అయిదు రోజులు గడిపేడు. కానీ ఈ అయిదురోజుల్లోనూ మునుపు ఏ వేళలో అయితే స్తిపనీదాని కలిసేవాడో ఆ సమయం రాగానే ఇంక మనసు నిగ్రహించుకోలేక మళ్ళీ బయల్దేరడం చేసేవాడు. అలా వెళ్ళిన రెండు మూడు సార్లు స్తిపనీదా కనిపించింది కానీ దూరంనుంచే చూసి అలాగే వెనక్కి వచ్చేశాడు.


లిజా మెల్లిగా మంచం మీదనుంచి లేచి తన పనులు చూసుకోగలుగుతోంది. అంతా బానే ఉంది ఆమెకు, భర్త ప్రవర్తనలో వచ్చిన మార్పు తప్ప. వార్వరా ఊళ్ళో లేదు. ఉన్నదల్లా ఎవ్‌గెనీ మేనమామ. ఆయనొకప్పుడో పెద్ద తిరుగుబోతు. గప్పాలరాయడు. ఉన్నట్టుండి ఆ రోజంతా వాన పడింది. అంతా మడుగులు కట్టింది. లిజా భర్తను ఎందుకలా ఉన్నావని పదేపదే అడిగింది, ఎవ్‌గెనీ విసుక్కునేదాకా. మామ తన పరపతి గురించి గొప్పలు చెప్పుకుంటున్నాడు ఆపకుండా. ఎవ్‌గెనీ ఇక తట్టుకోలేకపోయాడు. పోయి బాయిలర్ రూము ఎలా ఉందో చూసొస్తానని రెయిన్ కోట్ వేసుకుని బయల్దేరాడు. పదడుగులు వేశాడో లేదో ఆమె వస్తూ కనిపించింది. పిక్కల పైదాకా గౌను ఎత్తి దోపుకుని తల మీదుగా శాలువా కప్పుకుని వస్తోంది. ఎవ్‌గెనీ ముందు గుర్తుపట్టలేదు.

“ఎక్కడకు పోతున్నావ్?” ఆమెను గుర్తు పట్టి నాలుక కరుచుకునే లోపునే జరగాల్సింది జరిగిపోయింది. స్తిపనీదా ఆగి చిరునవ్వు నవ్వుతూ అతనికేసి దీర్ఘంగా చూసింది.

“నేను తప్పిపోయిన దూడ కోసం వెతుకుతున్నా, నువ్వెందుకు వానలో తిరుగుతున్నావ్?”

“షెడ్ దగ్గరికి రా!” అన్నది తనో కాదో కూడా తెలియలేదు ఎవ్‌గెనీకి. తనతో అలా ఎవరో అనిపించినట్టుగా అనిపించింది. ఆమె నవ్వి, శాలువా అంచుని మునిపంట పట్టుకుని కన్ను గీటి తోట వెనకగా ఉన్న షెడ్ వైపు పరుగెత్తింది. ఎవ్‌గెనీ ఆ కాలిబాటలో షెడ్ వైపు రెండడుగులు వేశాడు.

ఇంతలో వెనకనుంచి “మాస్టర్! లిజా మిమ్మల్ని రమ్మంటున్నారు,” అని పనిమనిషి మీషా అరుపు వినిపించింది. “మందు ఏదో తీసుకొని వెళ్ళాలట కదా మీరు, రమ్మంటున్నారు.”

దేవుడా! వీడు నన్ను రక్షించాడు, అనుకుంటూ ఎ‌వ్‌గెనీ ఇంట్లోకి వచ్చి మందు సీసా తీసుకున్నాడు. బైటికి నడుచుకుంటూ వచ్చి ఇల్లు మలుపు తిరగ్గానే చెట్ల చాటుగా షెడ్ వైపుకు నడిచాడు. అతని బుర్రలో ఆమె షెడ్‌లో అతని కోసం ఎదురుచూస్తోంది. కాని, అతను వెళ్ళేటప్పటికి షెడ్ ఖాళీగా కనిపించింది. ఆమె అక్కడకు వచ్చిందన్న దాఖలాలు కూడా లేవు. ఆ షెడ్‌లో కూర్చుని ఎవ్‌గెనీ ఆలోచించసాగేడు. ‘నేను చెప్పింది విన్నదో లేదో. విన్నా కూడా ఆమె ఎందుకు వస్తుంది? తనకు ఒక మంచి భర్త ఉన్నాడు. తనే ఒక తుచ్ఛుడు. చక్కటి భార్య, పుట్టబోయే బిడ్డ, ఏం తక్కువని తనకు ఇలా ఇంకో ఆడదాని వెంబడి పడుతున్నాడు. ఐనా, ఈ వానలో తను వచ్చుంటే ఎంత బాగుండేది! ఒక్కసారి గట్టిగా వాటేసుకుని, ఏం జరిగితే అదే జరగనిస్తే ఎంత బాగుండేది! వచ్చి వెళ్ళిందేమో బురదలో కాళ్ళ అచ్చులు ఉన్నాయేమో చూస్తాను.’

ఒక చిన్న ముద్ర అయినా కనిపిస్తుందేమో అని చాలాసేపు చూశాడు. ‘తప్పకుండా వచ్చింది. తనకూ ఇష్టమే అని తెలిసిపోయింది. ఇక ఈసారి కనిపిస్తే ఆగను. నేరుగా పోయి అడుగుతాను. రాత్రి తనదగ్గరకు పోతాను.’ ఆ షెడ్‌లోనే ఎవ్‌గెనీ చాలాసేపు నిస్త్రాణగా నిరాశతో అలా కూర్చుండిపోయాడు. చివరికి ఎలానో లేచి ఆ మందు సీసా ఇచ్చేసి ఇంటికి వచ్చి వాలిపోయాడు.


ఆ రాత్రి మరోసారి కాళరాత్రే అయింది ఎవ్‌గెనీకి. లిజా ప్రసవం కోసం తాను మాస్కోకు వెళ్ళడం ఇష్టం లేక అలా ఉన్నాడేమో అని అడిగింది. కాని, బిడ్డ ఆరోగ్యంగా పుట్టడం కోసం వెళ్ళక తప్పదు కదా. అయినా అతనికి ఇష్టం లేకపోతే వెళ్ళనంది. ఆమె త్యాగం, తన మీద ప్రేమ చూసి అతను కదిలిపోయాడు. పరిశుద్ధమైన ఆమె మనసుతో తనపట్ల ప్రేమతో తనను పోల్చుకుంటే తను మరింత నీచుడిగా, మనసు నిండా మకిలి నిండినవాడిగా అనిపించి అతను మరింత కుమిలిపోయాడు. కాని, అతనికీ తెలుసు రేఫు మళ్ళీ మనసు అటూ ఇటూ లాగుతుందని. గదిలో అశాంతిగా పచార్లు చేయడం మొదలుపెట్టేడు. దేవుడా! దీనికేది మార్గం! నేనేం చేయాలి? నాకేమిటి దారి?

ఇంతలో ఎవరో తలుపు తట్టారు. మేనమామ! ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోతున్నవాడికి కలప దుంగ దొరికినట్లయింది ఎవ్‌గెనీ పరిస్థితి. ‘నేను నీకో విషయం చెప్పాలి. నువ్వే నన్ను రక్షించాలి’ అని నోరు తెరిచి అడిగేడు మేనమామని. ఎవరికీ చెప్పనని మాట తీసుకున్నాక మేనమామకి మొత్తం కథంతా విడమర్చి చెప్పేడు-మొదట తాను యవ్వనం వేడిలో స్తిపనీదాతో గడపడం, ఇప్పుడిలా ఆవిడ మీద ఆలోచన్లు తనని ఏడిపించుకు తినడం, క్రితం రోజే ఆవిణ్ణి ఎలాగోలా అనుభవించాలనుకున్నది, ఆఖరి క్షణంలో ఎలా తప్పించుకున్నదీ-అన్నీను.

“మామా, నేనొక నీచుణ్ణి! లిజాలాంటి భార్య ఉండి కూడా పాలేరు మనిషిపై ఇంతగా కోరిక పెంచుకున్నాను. నేనేం చేయను?”

అన్నీ విన్న మేనమామ అడిగేడు, “నీకు ఆవిడంటే లిజాకన్నా ఇష్టమా?”

“అదేం లేదు. అసలు మా మధ్య ప్రేమ అనేదే లేదు. ఆవిడ అందమైనదా కాదా అనేది కూడా అనవసరం. అదో రకమైన వ్యామోహం అనవచ్చేమో. నేను తప్పించుకోలేకపోతున్నాను. ఇందులో నాకున్న శత్రువును నేనే. ఏం చేస్తే ఇందులోంచి బయటపడతానో అర్థం కాకుండా ఉంది. నువ్వే నాకు సహాయం చేయాలి. నన్ను ఈ కూపం నుంచి బయటకు లాగాలి. నువ్వు నా పక్కనే ఉండు, ప్రతీ నిమిషం. నన్ను ఒంటరిగా వొదలకు.”

మేనమామ చెప్పడం–ఎవ్‌గెనీ, లిజా వేరే ఊరికెళ్ళడం మంచిదని. కొన్నాళ్ళు అలా తిరిగొస్తే ఈ ఆలోచనలు అవే సర్దుకుంటాయి. ఈ లోపల లిజాకి పిల్లాడు పుడితే వాణ్ణి చూసుకోవడంలో ఎవ్‌గెనీ మళ్ళీ దారిలో పడతాడు.

దీనికి ఒప్పుకుని మేనమామ చెప్పినట్టు లిజాతో కలిసి క్రైమియా బయల్దేరేడు ఎవ్‌గెనీ.


రెండు నెలలు ఇట్టే గడిచిపోయి లిజాకి ప్రసవం అయింది. ఆడపిల్ల. తిరిగి ఎస్టేటుకొచ్చారు. పిల్ల పుట్టడంతో లిజా, వార్వరా, మేరీలకి పాపని చూసుకోవడంతో సరిపోతోంది. ఎవ్‌గెనీ కూడా ఇప్పుడు పూర్తిగా మారిపోయిన మనిషిలాగా ఉన్నాడు. పాత జ్ఞాపకాలు మనసుని అంతగా పాడుచేయడంలేదు. ఎప్పట్లానే హాయిగా నవ్వుతూ ఉన్నాడు. కూతురితో ఆడుకోడం, కొత్తగా స్నేహితుడైన ఆ ఊరి మార్షల్‌తో స్నేహం, రాబోయే ఎన్నికల చర్చలు–ఇలా రోజులు హడావిడిగా గడిచిపోతున్నాయి. స్తిపనీదా గురించి అడగడానికి ఒకప్పటిలా సిగ్గుపడనూ లేదు. వంటవాడిని అడిగాడు.

“మిఖాయిల్ పెశ్నికోవ్ ఊళ్ళోనే ఉన్నాడా?”

“లేడండీ.”

“అతని భార్య?”

“ఆవిడా? ఆవిడ పెద్ద తిరుగుబోతు. ఇప్పుడు జేనోవీతో కులుకుతోంది.”

అదేమీ బాధ కలిగించలేదు ఎవ్‌గెనీకి. అబ్బా, ఎంత నిరాపేక్షతో వినగల్గుతున్నానూ ఎంత మారిపోయాను కదా! అని ఆనందపడ్డాడు.

ఎవ్‌గెనీ కలలన్నీ రానురానూ నిజమయ్యేయి. మేనమామ చెప్పినట్టు చేశాక ఇప్పుడు ఆయనకి దగ్గిరయ్యేడు ఎవ్‌గెనీ. అస్తమానూ నోరు పారేసుకునే అత్తగారు తనింటికి వెళ్ళిపోయింది. ఫాక్టరీ బాగానే నడుస్తోంది. పాడీ పంటా అన్నీ బాగున్నాయి. ఊర్లో జరిగిన ఎన్నికల్లో ఎవ్‌గెనీ నెగ్గాడు. ఇప్పుడు తన విలువ మరింత పెరిగింది. ఇంతలో రోడ్డు దాటుతున్న ఒక పాలేరు, అతని భార్య ఇతని బండి పోవడం కోసం పక్కగా ఆగిపోయారు. ఇదిగో ఇలాంటివారిపై ఇప్పుడు అధికారం కూడా వచ్చింది తనకు. వారిని దాటుతుండగా చూశాడు ఎవ్‌గెనీ. ముసలి పెశ్నికోవ్, అతని కోడలు స్తిపనీదా. స్తిపనీదా ఇంకా అందంగానే ఉంది. కానీ అది ఎవ్‌గెనీని ఏమాత్రం కదిలించలేదు.

మరుసటి రోజు పొలంలోకి వెళ్తూంటే మళ్ళీ అదే తెలిసున్న స్థలం, మళ్ళీ అదే గతం, మళ్ళీ అవే ఆలోచన్లు. ఒక్కసారి ఎదురుగా తళతళ మెరుస్తూ ఎప్పటిలాగానే స్తిపనీదా! ఒక్కసారి పీకనొక్కేసి అణిచేసిన అనుభవాలు, అంతర్లీనంగా అణగదొక్కబడిన మనస్సూ బుస్సుమంటూ తాచుపాములా పడగవిప్పి ఉధృతంగా బయటకొచ్చాయి. ఏదైతే చేయకూడదనుకున్నాడో అదే పని చేయడానికి పరిస్థితులు అనుకూలంగా ఉన్నట్టున్నాయి. ఒక్కసారి గిరుక్కున తిరిగి తనని తాను సమాధానపర్చుకుంటూ ఇంటికి బయల్దేరబోయేడు. కానీ వెనకనుంచి మాటలు వినబడ్డాయి ఎవరో స్తిపనీదా కూడా ఉన్నవాళ్ళు అంటున్నారు, “వెళ్లవే, ఆయన నీకోసమే వచ్చినట్టున్నాడు. మళ్ళీ దొరుకుతాడో లేదో! వెళ్ళు వెళ్ళు!”

స్తిపనీదా గుడిసెకేసి పరుగెత్తడం ఎవ్‌గెనీ చూశాడు. ఇంతలో ఎవరో పాలేరు నిలపడంతో వెళ్ళలేక ఇంటికొచ్చేడు. ఒళ్ళు మంటలెక్కడం తెలుస్తూనే ఉంది. విపరీతమైన కోపం వస్తోంది. ఎవరి మీదో తెలియదు. ఏమీ చేయలేని తన చేతకానితనంపై ఏదో చేయబోయిన స్తిపనీదాపై, ఆవిడ కనపడగానే తన ఒళ్ళూ మనసూ స్వాధీనంలో లేకపోవడంపై- అన్నింటి మీదా కోపం! తన చేతకానితనం మీదా తనని కవ్విస్తున్నట్టున్న స్తిపనీదా మీదా కోపం. రెండు నెలల క్రితం అన్నీ వదులుకుని క్రైమియా వెళ్ళొచ్చి ఈవిణ్ణి మర్చిపోయాననుకోవడం ఎంత తప్పు! ఏవో కారణాలవల్ల మర్చిపోయినట్టనిపించింది కానీ మనసులో అలా నిగూఢంగా దాక్కునే ఉన్నాయి ఈవిడ తాలూకు జ్ఞాపకాలన్నీను. ఈ దరిద్రం తనని అసలు వదిలేనా? పెళ్ళయ్యాక ఈవిణ్ణి మర్చిపోవచ్చనుకున్నాడే!