తెలుగు పరిశోధనపై వెల్చేరు నారాయణరావుతో ఇంటర్‌వ్యూ

గోపి:

సాహచర్యం ఉండి ఉంటే…?

నారా:

కొత్త రకమైన ఊహలు, కొత్త రకమైన వచనం వాళ్ళదగ్గర్నుంచి నేర్చుకునేవాళ్ళు. ఎప్పుడూ ఆధునికమవుతున్న జాతిలో పూర్వతరం కన్నా తర్వాతితరం గొప్పతరం కావాలి. అంచేత పూర్వతరంలో రెండు గొప్ప లక్షణాలు ఉన్నాయనుకోండి, ఆ రెండు గొప్ప లక్షణాల సంపుటి తర్వాతితరం వారికి రావాలి. ఆ ఇద్దరి ఆలోచనల్లో ఉండే అవలక్షణాలు వీళ్ళకి అఖ్ఖరలేదు.

చేరా:

పాత పండితులు తమ నమ్మకాల ప్రపంచానికీ పరిశోధనాపద్ధతికీ అభేదాన్ని ప్రదర్శిస్తున్నారు. అంచేత ఇబ్బందులు వస్తున్నాయి.

నారా:

పరిశోధనాప్రపంచానికి ఎవరి నమ్మకాలతోనూ నిమిత్తం లేనటువంటి ఒక పరిధి ఉంది. హేతుబద్ధత తప్ప ఇంక దేనినీ పరిశోధనాప్రపంచం ఒప్పుకోదు. ఉదాహరణకి, అన్నమాచార్యుల భక్తి గీతాలపై పరిశోధన చెయ్యొచ్చు. కానీ, పరిశోధకుడు మాత్రం భక్తుడు కాకూడదు. ఒకవేళ వ్యక్తిగత జీవితంలో భక్తుడైనా, పరిశోధన మాత్రం భక్తుడిగా చెయ్యకూడదు. విశ్వవిద్యాలయాల్లో జరిగే పరిశోధనకి ఈ నియమం అవసరం.

గోపి:

కానీ, ఇట్లా ఉంటే, బయటవాళ్ళు మీది ఎకడమిక్ విమర్శ అని చిన్నచూపు చూస్తున్నారు కదా.

నారా:

ఏమీ ఫరవాలేదు. అవును ఇవి ఎకడమిక్ విమర్శలే. వీటికి లోకంలో ప్రచారం రావాలనే ప్రయత్నం ఉండనఖ్ఖరలేదు. లోకంలో ప్రచారం లేకపోతే వ్యాకరణశాస్త్రం రాసిన చామ్‌స్కీకి ఏమీ నష్టం లేదు. న్యూయార్క్ టైమ్స్‌లో ఇంగ్లీషు భాష గురించి రాసే విలియమ్ శఫైర్ (William Safire) కన్నా చామ్‌స్కీకి తక్కువ పేరుండొచ్చుగాక కానీ, అంతమాత్రాన అతనికి ఏమీ నష్టం లేదు. శాస్త్ర పాండిత్యంలో అంగీకారాన్ని పొందిన ఒక సిద్ధాంతం, లౌకిక ప్రఖ్యాతికి ఒకప్పుడు రావొచ్చు. కానీ లౌకిక ప్రఖ్యాతి శాస్త్ర పండితులకి ధ్యేయం కాకూడదు. పూర్వం మన దేశంలో శాస్త్ర పండితులూ లౌకిక పండితులూ అని వేర్వేరుగా ఉండేవాళ్ళు. ఇప్పుడా భేదం పోతున్నట్టు కన్పిస్తోంది.

గోపి:

అయితే శాస్త్ర పండితులు దేశాన్నీ, సమాజాన్నీ మార్చాలనే ఉద్దేశంతో రాయకూడదా? అలా రాసేవాళ్ళు ఉన్నారు కదా?

నారా:

రాయొచ్చు. రాయాలి కూడా. అలా అని ఆ రెండింటికీ ఉన్న భేదాన్ని మరిచిపోకూడదు, మీకు తెలుసు కదా, చామ్‌స్కీయే ఈ పని చేస్తున్నాడు. ఆయన ఒక పక్క బయట రాజకీయాలలో తలమున్కలుగా దూరి, అమెరికన్ సామ్రాజ్యవాదం గురించీ, వియత్నాం యుద్ధం గురించీ, బోలెడు పుస్తకాలు రాసేడు. కాని మళ్ళా భాషాశాస్త్ర పరిశోధనలూ చేశాడు. శాస్త్ర పరిశోధన శాస్త్రకారునిగానే చేశాడు. రాజకీయ పుస్తకాలు తనకున్న రాజకీయ దృక్పథం తోటే రాశాడు. ఈ రెండింటికీ తాత్వికంగా సుతరామూ సంబంధం లేదని నేననను. కానీ ఈ రెండు రకాల పుస్తకాల శైలి లోనూ, రచనా విధానం లోనూ ఉన్న తేడాలు మాత్రం ముఖ్యం. ఈరోజు ఒకరు విశ్వనాథ సత్యనారాయణగారి మీద పరిశోధన చేస్తూండొచ్చు. మరొకరు శ్రీశ్రీ మీద పరిశోధన చేస్తూండొచ్చు. ఈ ఇద్దరికీ లోకం దృష్టిలో బోలెడంత స్పర్థ ఉంది. అయితే వీరిపై విశ్వవిద్యాలయాల్లో చేసే పరిశోధనల్లో మాత్రం ఒకేరకమైన ప్రమాణాలు ఉండాలి.

ఇవన్నీ పరిశోధనలో అనుసరించవలసిన మెథడాలజీలో భాగాలవుతాయి. మెథడాలజీ అంటే పరిశోధనకి అనుసరించవలసిన సిద్ధాంతాలు అమలు పరిచే పద్ధతి. ఉదాహరణకి, సాహిత్య విశ్లేషణకీ, విమర్శకీ వర్తింపజేయడానికి అనువయే సిద్ధాంతాలు, ఇప్పటికే ఏర్పడినవి, చాలా వున్నాయి. సాంప్రదాయిక కావ్య విజ్ఞానంలో చూస్తే రస సిద్ధాంతం (ఇంకా స్పష్టంగా చెప్పాలంటే రస సిద్ధాంతాలు) కావ్య రూప చర్చలకు పనికివచ్చే అలంకార, రీతి సిద్ధాంతాలు, ఇంకా నేను చెప్పనక్కరలేనంత ప్రచురంగా తెలిసిన ధ్వని, వక్రోక్తి, ఔచిత్యాది సిద్ధాంతాలు ఉన్నాయి. ఇవి అనుసరించి, అంటే వీటిని వర్తింపజేసి, సాహిత్య పరిశీలన చెయ్యవచ్చు. అప్పుడు అది వాళ్ళ మెథడాలజీ ఆవుతుంది. ఎటొచ్చీ బుద్ధిమంతుడైన పరిశోధకుడు ఈ సిద్ధాంతాలను అనుసరించేటప్పుడు ఇవి ఒక కాలంలో ఒక ప్రత్యేక దృక్పథంతో వీటికి నప్పేలా రచించబడిన కావ్యాలకి మాత్రమే వర్తిస్తాయా లేక ఇవి ఇతర సాహిత్యాలకి కూడా వర్తిస్తాయా? అని ఒక ప్రశ్న వేసుకుంటాడు, ఈ ప్రశ్నవల్ల ఆయా విధానాల పరిమితి కూడా చర్చలోకి వస్తుంది. అలాగే మనకి అలవాటయిన ఒక ఆధునిక సిద్ధాంతం – కవి జీవితం, అతని కాలం, దాని ప్రభావం అతని రచనలో ప్రతిఫలించే తీరూ, ఇలాంటివి పరిశీలించడానికి పనికొచ్చేది ఉంది. ఈ విధానానికి ఒక నియతమైన పేరు లేదు. కాని, కొంచెం జాగ్రత్తగా ఆలోచించి చూస్తే ఆధునిక పెట్టుబడిదారీ సమాజంలో వ్యక్తికి స్వతంత్ర ప్రతిపత్తి వుందనే వాదం దీనికి మూలం. ఇది ఒక మెథడాలజీగా మనం చాలా కాలంగా వాడుతున్నాం. ఎటొచ్చీ ఇదొక మెథడాలజీ మాత్రమేననీ, సార్వకాలిక సత్యం కాదనీ, మనం బోధపరుచుకునుంటే ఈ మెథడాలజీకి ఉన్న పరిమితులు మనం గమనించి ఉండేవాళ్ళం. ఇలాగే మార్క్సిస్టు సాహిత్య సిద్ధాంతాన్ని ఒక మెథడాలజీగా మలుచుకుని తెలుగు సాహిత్యాన్ని విశ్లేషించిన వాళ్ళున్నారు. తెలుగు పరిశోధనలో మనందరం ఏవో కొన్ని మెథడాలజీలని అనుసరిస్తున్నాం. ఎటొచ్చీ వాటి స్వరూపం మనం యోచించుకోలేదు. అంచేత వాటి పరిమితులు మనకి తెలీవు. వాటి ఉపయోగాలూ సరిగ్గా తెలియవు.

గోపి:

మీ దృష్టికి వచ్చినంత వరకు మన తెలుగు థీసిస్సుల్లో మీరు చెప్తున్నట్లుగా మెథడాలజీని సరిగా ఫాలో కావడం లేదంటారా?

నారా:

చాలా మంది ఫాలో కావడం లేదు. చాలా మందికి అసలు ఏం రాస్తున్నారో, ఎందుకు రాస్తున్నారో తెలీదు. తెలుగులో పిహెచ్.డీ.లకి నిజంగా ఏ ప్రమాణాలూ లేవు. ఈ మాటంటే చాలా కష్టంగా ఉండొచ్చుగానీ దాదాపు ఏం రాసినా, ఎలా రాసినా, పిహెచ్. డి. వచ్చే స్థితి ఇప్పుడు విశ్వవిద్యాలయ తెలుగు శాఖల్లో వుంది. అలా అని పరిశోధన చేయించేవాళ్ళలోగాని, చేసేవాళ్ళలోగాని ప్రతిభావంతులు లేరని అనుకోకండి. చాలామంది వున్నారు. వాళ్ళు చాలా మంచిపని చేయగల దక్షత వున్నవాళ్ళు. అందులో కొందరు చేస్తున్నారు కూడా. కానీ లేనిదల్లా మంచికీ, చెడ్డకీ తారతమ్యం చూసే పట్టుదల; పిహెచ్.డి. ఇవ్వదగిన పరిశోధనకీ, ఇవ్వకూడని పరిశోధనకీ తేడా చూడవలసిన అవసరం.

గోపి:

మీరు చాలా నెగెటివ్‍గా మాట్లాడుతున్నారు. ఇప్పుడున్న పరిస్థితుల్లో మీకు మంచి ఏవీఁ కనిపించడంలేదా? మీరనుకున్న ప్రమాణాలతో లోపాలు ఏమీ లేని పిహెచ్.డి. థీసిస్సులు ఎప్పుడైనా, ఎక్కడైనా వస్తాయా?

నారా:

నేను నెగెటివ్‍గా మాట్లాడుతున్నానని అనుకోవడంలేదు. ఇప్పుడున్న పరిస్థితిలో ప్రమాదాన్ని గమనించమని హెచ్చరిస్తున్నానంతే. మనకి ప్రపంచంలో ఏ సాహిత్య శాఖలతో పోల్చినా తీసిపోని సమర్థులున్నారు. వాళ్ళు మంచి పిహెచ్.డి. సిద్ధాంత వ్యాసాలు రాశారు. కాని అంతకు పదిరెట్లు ఎందుకూ పనికి రాని పిహెచ్.డీలు తయారయాయి కూడా. పైగా లోపాలు లేని పిహెచ్.డి. గ్రంథాలు ఎక్కడా ఉండవు. నేను కోరేది అది కాదు. మనకి పిహెచ్.డి. ఇవ్వడానికి కనీస ప్రమాణాలు లేవని నేనంటున్నాను. అవి ఏర్పడాలని నేను కోరుతున్నాను.

గోపి:

అవి ఎలా ఉండాలో కొన్ని సూచించగలరా?

నారా:

కొన్ని మాత్రం సూచించడానికి ప్రయత్నం చేస్తాను. ఆందరికీ ఆమోదకరమయిన ప్రమాణాలు ఏర్పడడానికి చాలామంది కూర్చుని ఉమ్మడిగా చర్చించాలి. మొదటిది: పిహెచ్.డి. ధ్యేయం పరమ ప్రామాణికుడైన పండితుడ్ని తయారుచేయడం కాదు. తన రంగంలో ఏ అంశంమీదనైనా ఒక పద్ధతిలో సమాచారాన్ని పోగుచేసి, ఆ సమాచారం ఆధారంగా తెలివైన ప్రశ్నలు వేయగలగాలి. మంచి ప్రశ్నలకి మంచి సమాధానాలొస్తాయి. తప్పుడు ప్రశ్నలకి తప్పుడు సమాధానాలొస్తాయి. ప్రశ్నించడం, విశ్లేషించడం, వ్యాఖ్యానించడం, ఈ మూడూ చేతనయినవాళ్ళని తెలుగు శాఖలు తయారుచెయ్యాలి. ఇవి నేర్చుకున్న విద్యార్థులు తాము పిహెచ్.డి. కోసం పని చేసిన రంగంలోనే కాకుండా, ఆ తరవాత ఇంకే రంగంలోనైనా పని చేయగలరు, విద్యార్థులను తర్ఫీదు చేయగలరు. పిహెచ్.డి. గ్రంథాలకి మనకి మంచి నమూనాలు లేవు. అవి ఏర్పరచాలి.

గోపి:

మీరు నమూనాలు లేవంటున్నారు కదా! ఎలా ఏర్పరచగలం?

నారా:

ఇంతవరకు తెలుగు పరిశోధన రంగంలో వచ్చిన పుస్తకాలని సమీక్షించాలి. మీరు పెట్టిన ఈ రిసెర్చి జర్నల్ ఆ పని చేస్తుందని ఆశిస్తున్నాను. ఇంతవరకు మనకి పరిశోధన ప్రకటించడానికి ప్రామాణికమైన జర్నల్ లేదు. దినపత్రికలో ప్రకటించిన వ్యాసాలు కానివ్వండి, వార పత్రికలో వచ్చిన వ్యాసాలు కానివ్వండి, వాటికీ, పరిశోధనా పత్రికలు అనబడే పత్రికల్లో ప్రచురించే వ్యాసాలకీ చెప్పుకోదగ్గ తేడా ఉండడంలేదు. వీటిని ఒక పరిశోధన పత్రికలో బాధ్యతగా రివ్యూ చేసే పద్ధతి రావాలి.

చేరా:

అలా ఇంతవరకూ రివ్యూ చెయ్యలేకపోవడానికి, మనకి ఇంటర్నేషనల్ స్టాండర్డ్స్ ఉన్న జర్నల్స్ లేకపోవడం ఒక కారణం. మనకి ఇంటర్నేషనల్ కాంటాక్ట్స్ లేకపోవడం మరో కారణం.

నారా:

ఒప్పకున్నాను కానీ ఇలా ఎన్నాళ్ళుంటాం మనం? నిజంగా మనకి కావాలంటే వాటిని ఏర్పరుచుకోవడం ఎంతో కష్టంకాదు. లింగ్విస్టిక్స్‌లో అలాంటి ప్రమాణాలు, అంతర్జాతీయంగా ఆ రంగంలోని ఇతర పండితులతో బాంధవ్యాలూ కూడా ఉన్నాయి కదా! తెలుగు కాక ఇక ఏ ఇతర శాఖలు చూసినా, ఇలాంటి ప్రమాణాలూ పరిచయాలూ వున్నాయి. తెలుగులో మనకి కమ్యూనిటీ ఆఫ్ స్కాలర్స్ లేదు. ఒకరి పనిని పదిమంది విమర్శించి, సమీక్షించి దాని తర్వాత వెయ్యవలసిన ముందడుగు మనం వెయ్యగలగాలంటే పరిశోధన మీద విమర్శ అవసరం. ఇప్పుడు జరుగుతున్నది ఏమిటీ అంటే ritualization of research. పిహెచ్.డి. థీసిస్ రాయడం, అది వున్నది వున్నట్లుగా అచ్చు వేయడం, దానికొక ఆవిష్కరణ సభ పెట్టడం, దాని గురించి నలుగురూ పొగడడం, ఆ తర్వాత దానిని మర్చిపోవడం. ఇలాంటి పనివల్ల మనకి పుస్తకాల పట్ల పూజాభావం ఏర్పడుతుందేమో గాని, సవిమర్శకమైన అవగాహన ఏర్పడదు. గత ఇరవై ఏళ్ళుగా మనకు వచ్చిన పిహెచ్‍.డి. గ్రంథాలలో కొన్ని ప్రామాణికమైన పాఠ్యగ్రంథాలుగా కూడా చలామణి అవుతున్నాయి. ఆ పుస్తకాల మీద ఇన్నాళ్ళయినా చర్చలు గాని, సమీక్షలు గాని లేవు. వాటిల్లో అభిప్రాయాలని దాదాపు చిలకపలుకుల్లా విద్యార్థులు వల్లించేస్తున్నారు.

రామకృష్ణ:

మీరు తెలుగు సిద్ధాంత గ్రంథాలకి మోడల్స్‌ గురించి మాట్లాడుతున్నారు. కొన్ని మంచి మోడల్స్ మనకి లేవంటారా? మీరేమీ అనుకోకపోతే మీ పుస్తకం ఉంది కదా! దాన్ని ఒక మోడల్ కింద మీరు ఆమోదిస్తారా?

నారా:

దాన్ని మీరు ప్రస్తావించారు కాబట్టి, రెండు మాటలు చెప్తాను. అది రాసి అప్పుడే పదేళ్ళయింది. ఆ పుస్తకాన్ని ఇంతవరకూ ఏ యూనివర్సిటీ అధ్యాపకులూ రివ్యూ చెయ్యలేదు. ఈ మధ్య రెండో ఎడిషన్ వచ్చాక, దినపత్రిక కోసం ఓ చిన్న రివ్యూ చేసిన కె.కె. రంగనాథాచార్యులు తప్ప, అది రివ్యూ చేసిన వాళ్ళంతా బయటివాళ్ళే! ఎకడమిక్ ప్రమాణాలతో దానిని ఇంతవరకూ ఎవరూ చర్చించలేదు. ఈ మధ్య నాయని కృష్ణకుమారిగారు అందులో భావకవిత్వం గురించి నేను చేసిన విశ్లేషణ తప్పు అని చెప్పి దానిని సవరిస్తూ ఒక వ్యాసం రాశారు. అది చదివినప్పుడు నేను చాలా ఆనందపడ్డాను. ఆవిడ ప్రతిపాదన మీద ఉపయోగకరమైన చర్చ వస్తే ఇంకా సంతోషిస్తాను. నా పుస్తకంలోని ఒకటి రెండు concepts తీసుకుని ఎం.ఫిల్. డిసర్టేషన్స్ చేశారు కూడా. చేసినవాళ్ళు ఆ ఊహల్ని పుచ్చుకుని, సమర్థంగా విమర్శించి, ఇంకో అడుగు ముందుకువేశారు. నాకు నిజంగా సంతోషంవేసింది, నా పుస్తకం చిలక పలుకుల్లా వల్లించే పాఠ్యగ్రంథం కాకపోతున్నందుకు. అందులో అభిప్రాయాల్ని నేనప్పుడే చాలా మార్చుకున్నాను. ఆశు సాహిత్యం గురించి నేను చెప్పిన భావాలు మరికొంచెం క్లిష్టంగా చెప్పాలి. నేను రాసి పదేళ్ళయింది. పదేళ్ళపాటు ఏ సిద్ధాంతమూ మార్పులేకుండా ఉండకూడదు. కాని నా పుస్తకంలో చెప్పిన చాలా ప్రతిపాదనలు, సిద్ధాంతాలు, మార్పు సంగతి అలా ఉంచి ఉపయోగంలోకి కూడా రాలేదు. నేను సహేతుకంగా నిరాకరించిన భావాలు, దాదాపు సి. ఆర్. రెడ్డి కాలం నాటివి, ఇంకా పాఠాలు చెప్తూనే ఉన్నారు. విద్యార్థులు వింటూనే ఉన్నారు.

గోపి:

మీరు అమెరికన్ వేగంతో ఆలోచిస్తున్నారేమో ననిపిస్తోంది.

చేరా:

ఆ మాటనే నేను మరో పద్ధతిలో అడగనా? ఇప్పడు మన తెలుగు పరిశోధనలో మెథడాలజీస్ కొత్తవి ఏర్పడిలేవు. పాతవి పనికిరావు.

నారా:

ఏర్పడక పోవడమే కాదు. మెథడాలజీస్ గురించిన అవగాహన ఏర్పడలేదు.

గోపి:

ఎంచేతనంటారు?

నారా:

తెలుగువాళ్లు తెలుగు శాఖల్లోనే ఉండిపోబట్టి. తెలుగులో పరిశోధన చేసేవాళ్లు ఇతర హ్యుమానిటీస్‍లోనూ, సోషల్ సైన్సెస్‌లోనూ పాఠాలు చదవరు. పరాయి భాషలు నేర్చుకోరు. ఏంత్రపాలజీలోనూ, లింగ్విస్టిక్స్‌లోనూ, పొలిటికల్ సైన్స్‌లోనూ, సైకాలజీలోనూ మనవాళ్లు ఇంటర్ డిసిప్లినరీ కోర్సులు తీసుకునే అవసరం కల్పించాలి. ఏ విషయం మీద పరిశోధన చేస్తున్నారో దానికి తగిన మరొక భారతీయ భాషని విధిగా నేర్చుకోవాలి. తమిళం, కన్నడం, హిందీ ఇలాంటి భాషలతో తెలుగు విద్యార్థులకి ఏమీ పరిచయం ఉండడం లేదు. అంతర్జాతీయంగానూ ఇతర రాష్ట్రాలలోనూ భారతీయ సాహిత్యాలపై జరుగుతున్న పరిశోధన మనకు అందుబాటు కావడంలేదు. తెలుగు శాఖలు గూడుకట్టుకొని పోతున్నాయి.

ఇంతకన్నా ముఖ్యమైనది మరో లోపం వుంది. మనకున్నవి పట్టుమని పది యూనివర్సిటీలు కూడా లేకపోయినా అందులో కూడా ఇచ్చిపుచ్చుకోవడాలు లేవు. అమెరికాలో ఒక మంచి సంప్రదాయం వుంది; ఏ యూనివర్సిటీలో పిహెచ్.డి. తెచ్చుకున్న విద్యార్థికి ఆ యూనివర్సిటీలో ఉద్యోగం ఇవ్వరు. అతడు/ఆమె బయట ఇంకో యూనివర్సిటీలో ఉద్యోగం తెచ్చుకోవాల్సిందే. ఈ అలవాటు వల్ల చాలా మంచి పనులు జరుగుతాయి. ఒకటి – ఒక గురువుగారి దగ్గర శిష్యులు, ఆ తరవాత వాళ్ళ శిష్యులు, ఒకచోటే గుంపు చేరిపోయి, అవే అభిప్రాయాలని వాళ్ళలో వాళ్లు వల్లించుకుంటూ వుండరు. బయటి నుంచి వచ్చినవాళ్లు కొత్త పద్ధతులు, కొత్త సిద్ధాంతాలు తీసుకొస్తారు. ఈ పద్ధతి మనం కూడా అనుసరించడం మంచిదేమో ననిపిస్తుంది.

పైగా ఇందువల్ల ఇంకో లాభం కూడా వుంది. గురువుగారి దగ్గరే ఉద్యోగం చేస్తూ, వారి సిద్ధాంతం కాదనడం, వారి పద్ధతులను తిరస్కరించడం, వారి లోపాలను చూపించడం కష్టం. ప్రశ్నించడం అంటే దెబ్బలాడడం, ఎదురు తిరగడం అనే అర్థాలు ఉన్నంత కాలం మనలో పెరుగుదల రాదు. ప్రశ్నించడం అంటే గౌరవించడం, విమర్శించడం అంటే మర్యాద చేయడం అనే అర్థాలు మనలో ఏర్పడాలి.

గోపి:

ఏదైనా పరిశోధనని విమర్శిస్తే, ఆ వ్యక్తి పనికిమాలిన పని చేశాడు ఆనే అభిప్రాయం వస్తుందనే భయం వుంటుంది.

నారా:

అటువంటి భయం యూనివర్సిటీలలో ఉండకూడదు. నాకు ఒక వ్యక్తి పరిశోధన మీద గౌరవం వుంటేనే ఆ పరిశోధనని సీరియస్‍గా విమర్శిస్తాను. ఆయన/ఆవిడ లేవనెత్తిన ప్రశ్నల మూలంగా ఎంత అలజడి కలిగితే, ఆ పుస్తకం అంత మంచి పుస్తకం అన్నమాట. చెప్పుకోదగ్గ కొత్త ఆలోచనలకి కారణం కాని పుస్తకాలని విమర్శించను కూడా అక్కరలేదు. ఎవరూ ఏం మాట్లాడకుండా ఊరుకొంటే, అది గౌరవానికి గుర్తు కాదు. ఆ పుస్తకం ఉన్నా ఒకటే, లేకపోయినా ఒకటే అనే అభిప్రాయానికి గుర్తు.

చేరా:

తెలుగులో community of scholars ఏర్పడనంత వరకు మనకు పుస్తకాలని సమీక్షించి, ఆ తరవాత వాటివల్ల పొందే మేలు పొందగలిగే స్థితి ఏర్పడుతుందంటారా?

నారా:

చెట్టు ముందో, విత్తు ముందో నేను చెప్పలేను. తెలుగులో పరిశోధనకి సంబంధించి ఇప్పుడు జర్నల్స్ ఉన్నాయి కదా! అందులో ప్రచురించబడడం, రివ్యూ చేయబడడం, పరిశోధకులకి ఒక ప్రమాణంగా తయారవాలి. ప్రామాణికమైన వ్యాసాలు ప్రచురించిన వారికే పరిశోధక సమాజంలో గౌరవం ఉండాలి. ఇప్పుడు గౌరవాలు ఉద్యోగ హోదాని బట్టి, ఇతర కారణాల బట్టి ఏర్పడుతున్నాయి. యూనివర్సిటీల పండితులు ఒక సమూహంగా ఏర్పడి ఇప్పటికి వచ్చిన పిహెచ్.డి. గ్రంథాలని ప్రామాణికంగా సమీక్షించాలి.

చేరా:

చాలా పిహెచ్.డి. థీసిస్సులు ఇప్పుడు అచ్చవుతున్నాయి. వాటిని సమీక్షించడం తేలికౌతుంది.

నారా:

అవును. నిజానికి చాలా థీసిస్సులు అచ్చుకావడం వల్లే నేను చదవగలిగేను. ఒకసారి వాటిని గురించి ఒక అభిప్రాయం ఏర్పరుచుకుందామని పట్టుదలగా ఓ ప్రయత్నం చేశాను. మీరేమీ అనుకోకపోతే నేనోమాట చెప్తాను. చెప్పుకోదగ్గ పని చేసిన పిహెచ్.డి. గ్రంథాలు నాకు కనిపించినవి పట్టుమని పదైనా లేవు. ఈ మధ్య నేను కొన్ని ఎం.ఫిల్. డిసర్టేషన్స్ చదివాను. అందులో కొన్ని చాలా బావున్నాయి. పిహెచ్.డి. థీసిస్సుల కన్నా బావున్నాయి.

మస పిహెచ్.డి. గ్రంథాలు, మంచివి మినహాయించి, రెండు వర్గాలు చేయొచ్చు. ఒక వర్గం పురాణ పద్ధతిలో రాసినవీ, రెండవ వర్గం ప్రబంధ పద్ధతిలో రాసినవీ. పురాణాలెప్పుడూ సృష్టితో మొదలవుతాయి. అలాగే ఈ పురాణ పద్దతిలో రాసిన పిహెచ్.డి. గ్రంథాలు కూడా ఏ వేదకాలంలోనో మొదలవుతాయి. ఈ పద్ధతులలో రాసిన పుస్తకాలలో నాలుగయిదు అధ్యాయాల గాలి కబుర్ల తర్వాత గాని అసలు సమస్యను గురించి మాట్లాడడానికి వీలుండదు. ఇక రెండవ రకం పుస్తకాలలో, ప్రబంధాలలోకి మల్లే అందమైన సమాసాలతో కూడిన శైలి వుంటుంది.

కొన్ని పుస్తకాల్లో ఈ రెండు పద్ధతులు వుంటాయి. అలాగే నిర్వచనాలు చెప్పడం మనకో అలవాటు. లోకంలో అందరూ వాడుతున్న అర్థంలోనే పరిశోధకుడు ఒక మాటను వాడుతుంటే ఆ మాటను నిర్వచించనక్కరలేదు. ఉదాహరణకి తెలుగువారి హాస్యాన్ని గురించి ఒక పరిశోధన వ్యాసం రాశారనుకోండి. ఆ వ్యాసం వేదకాలం నాటి హాస్యంతో మొదలెట్టక్కరలేదు. హాస్యమనే మాటకు నిర్వచనాలు చెప్పక్కరలేదు. అందుకోసం ఇంగ్లీషు పుస్తకాలు వెతకక్కరలేదు. మీరు కావాలంటే చూడండి, మన పిహెచ్.డి. పుస్తకాలలో ఇవన్నీ కనిపిస్తాయి.

చేరా:

మీకు ఇబ్బంది కలిగించే ప్రశ్న ఒకటి అడుగుతాను. ఇటీవల మీరు, ఈ దేశంలో ఏమీ లేదు, ఏమీ లేదని చెడతిట్టేస్తున్నారని జనం అనుకుంటున్నారు. దీనికి మీ సమాధానం? అలాగే మీరు విమర్శించే చోట చాలా దురుసుగా, అసహనంగా విమర్శిస్తారని, ప్రశంసించే సందర్భంలో సంచలనాత్మకంగా మాట్లాడతారననీ ఓ అభిప్రాయంవుంది. దానికి మీరేమంటారు?

నారా:

మీరు తిట్టేస్తున్నారు అన్నమాటకి విమర్శిస్తున్నారు అన్న అర్థం చెప్పుకుంటాను. విమర్శించడమే తిట్టడమయితే, పొగిడి వెళ్ళిపోవడం తప్ప ఇంకేపని చేసినా ఆమోదం కలగదన్నమాట. కాని, పొగడ్తలవల్ల ఏం లాభం? నాకు నిజంగా గౌరవం ఉన్నచోటే విమర్శిస్తాను. విమర్శకు అవకాశాన్నిచ్చిన అభిప్రాయాలు, అవకాశాలూ భవిష్యత్తుకి ఎంతో ఉపయోగపడేవి అని నా నమ్మకం. నిజంగా గౌరవం లేకుండా, ముఖస్తుతి పొగడ్తలు చేసినవాళ్ళని నేనెరుగుదునుగానీ నిజంగా గౌరవం లేకుండా, సహేతుకమైన విమర్శ చేయడం చాలా కష్టం. అది నాకు చేతకాదు. ఇక దురుసుగా, అసహనంగా మాట్లాడడం గురించి… నేను అసహనంగా మాట్లాడిన పరిస్థితులు లేకపోలేదు. తెలుగు శాఖలో పిహెచ్.డి. మొదలయి యాభై ఏళ్ళు కావస్తున్నా మన ప్రమాణాలు ఎటు ప్రయాణిస్తున్నాయో చూస్తే ఎవరికైనా అసహనంగానే వుంటుందనుకుంటాను. ఇకపోతే, మంచిపని చేసినవాళ్ళని మెచ్చుకోవడం తప్పు కాదు. మీరూ మెచ్చుకుంటారు.

చేరా:

మార్పు రావాలన్నప్పుడు దానికి తగిన వ్యూహం ఉండాలి కదా! ప్రతిదానికీ అమెరికాతో పోలుస్తారు. రెండు కల్చర్స్‌కీ భేదం వుందికదా! ఈ కల్చర్‍కి పట్టే భాషలో ఎందుకు చెప్పరు?

నారా:

వ్యూహం వుండాలనే నా ఉద్దేశం కూడా. వ్యూహం అని అన్నారు కాబట్టి ఒక మాట చెప్తాను; ఈ దేశపు పరిస్థితులకి తగినటువంటి పద్ధతిలో మనకి విశ్వవిద్యాలయాల తెలుగు శాఖలు ఏర్పడలేదు. ఇంగ్లీషు శాఖలకీ, ఫిజిక్సు కెమిస్ట్రీ మొదలయిన సైన్సు శాఖలకీ వర్తింపజేయడానికి వీలైన పద్ధతులలో విశ్వవిద్యాలయ తెలుగు శాఖలు రూపొందించారు. పరదేశ విద్యలని ఈ దేశానికి తీసుకువచ్చేటప్పడు, అక్కడి ప్రమాణాలతోపాటు అక్కడి పద్ధతులనికూడా ఆ విద్యతోపాటు తీసుకువస్తే అందులో అర్థం వుంది. కాని, ఈ దేశపు విద్యను ఆధునికీకరించడానికి అనుసరించవలసిన పద్ధతులు ఏమిటీ అనే విషయం మనం ఇప్పటికీ చర్చించలేదు. పరదేశపు విశ్వవిద్యాలయ పద్ధతులలోనే, తెలుగులోను, సంస్కృతంలోను, ఎమ్.ఏ.లూ, పిహెచ్.డీలూ కావాలనే పట్టుదలతో మనం ఏర్పరిచిన శాఖలు ఇటు సాంప్రదాయిక విద్యకీ దూరమయాయి, అటు ఆధునిక విద్యకీ దగ్గరకాలేదు. ఇలా ఎందుకు జరిగిందన్న విషయంలో ఆలోచనా పూర్వకమైన చర్చలు జరగాలి. ఈ దేశపు సాంప్రదాయిక విద్యలను ఆధునికీకరించడం కోసం ఏ విధమైన పద్ధతులు అనుసరించాలో, అలాంటి శాఖల్లో ఉద్యోగాలకు అర్హతలు ఎలా నిర్ణయిస్తే ఉపయోగకరంగా వుంటుందో మౌలికంగా యోచించాలి. ఒక పనికి రాని పిహెచ్.డి. చేసిన వ్యక్తికి యూనివర్సిటీ తెలుగు శాఖలో, అది అర్హత కాబట్టి, ఉద్యోగం ఇవ్వక తప్పని పరిస్థితి; సాంప్రదాయికంగా చదువుకున్న పండితుడికి డిగ్రీ లేకపోయినంత మాత్రాన ఉద్యోగం ఇవ్వలేని పరిస్థితి, ఈ రెండూ ఇప్పుడున్న వ్యవస్థ మూలంగా ఏర్పడ్డవి. ఈ వ్యవస్థ వలసదేశాల మేధావుల్లో వుండే ఒక ఆత్మన్యూనతాభావం వల్ల ఏర్పడింది. ఈ న్యూనతాభావం మనలో ఉండబట్టి… మనం మారలేకపోతున్నామని నా అనుమానం. అయితే దీనికి ప్రత్యామ్నాయంగా- మనకున్న పాత సంప్రదాయమంతా గొప్పదే, అంచేత గురుకులాల్ని మళ్ళీ పునరుద్ధరించాలని నేను కోరడంలేదు. మన విద్యల్ని ఆధునికీకరించడానికి మనకు నప్పే పద్ధతుల్ని అన్వేషించాలి. గుడ్డిగా అనుకరించనూ కూడదు. మనదంతా గొప్పదని పిచ్చిగా నమ్మనూ కూడదు. చివరిగా ఓ మాట చెప్పనివ్వండి – జ్ఞానానికి భౌగోళికమైన సరిహద్దులు లేవు. అజ్ఞానానికి మాత్రం వుంటాయి.