ఒకనాటి యువ కథ: అమ్మ

“మామయ్య ఎక్కడికో బైటికి వెళ్ళారు. మీరు వెళ్ళకపోతే ఎలాగా?” అంది భయంగా చూస్తూ.

“ఏమైంది?” అని కంగారుగా లేచాడు. “ఆయనకి ఊళ్ళో ఏం వ్యవహారాలు మిగిలిపోయాయి?” అన్నాడు వెటకారంగా.

“ఇలా అవుతుందని ఆయనేం కలగన్నారా? అయ్యో, తొందరగా వెళ్ళరా? మీ అమ్మ యేడుస్తున్నారు…” కాలు నిలవనిదానిలా ఆ గదిలోకి పరిగెత్తింది యమున.

“అమ్మ ఏడుస్తోందా? ఏమైంది తమ్ముడికి?”

గబగబా బట్టలు మార్చుకోవడం మొదలెట్టాడు.

“భయంలేదు వదినా! ఉల్లిపాయ వాసన చూపిస్తే తేరుకుంటాడు. సుశీలా! ఉల్లిపాయ కోసి తీసుకురా!” అంటోంది సుశీల అత్తగారు. ఆవిడికి చిట్టిపొట్టి వైద్యాలు తెలుసు.

అమ్మ వెక్కిళ్ళు స్పష్టంగా విన్పిస్తున్నాయి… “భగవంతుడా! నువ్వేది ఒడిగడితే అది ప్రసాదమని భరించుకున్నాను. ఇంటా బయటా నవ్వులపాలైనా ఈ పసి బిడ్డకోసం గుండె రాయి చేసుకున్నాను. ఈ వయసులో నాకీ అవమానాలతో పాటు గర్భశోకం కూడానా తండ్రి!” అమ్మ గొంతు పూడిపోతోంది దుఃఖంతో!

రావుకి గుండె కోసినట్టయింది.

అమ్మ నవ్వులపాలైంది… బిడ్డ కోసం!

అమ్మ అవమానం సహించింది… బిడ్డ కోసం!

అమ్మ ఏడుస్తోంది… బిడ్డ కోసం!

అమ్మా! నిన్నెవరు అవమానం చేశారు? ఎందుకూ? నువ్వేం తప్పుచేశావనీ?

కెవ్వుమన్నాడు పసికందు. కేరు కేరుమంటూ గుక్కపట్టి ఏడవడం మొదలెట్టాడు.

మనసు ఉప్పొంగింది అన్నకి.

“కాసిన్ని వేడినీళ్ళు తీసుకురామ్మా! ఆవదం కూడా తీసుకురా! ఒళ్ళు కాస్తాను.” అంటోంది సుశీల అత్తగారు.

రావు మొదలు నరికిన తరువులా కూలబడిపోయాడు. తను ఎంత రాక్షసుడయ్యాడు! తమ్ముడు చచ్చిపోవాలని తను కోరుకున్నాడా? లేకపోతే ఎందుకు డాక్టర్ దగ్గరికి తొందరగా పరుగెత్తలేదు? నవమాసాలు మోసి అమ్మ తమ్ముణ్ణి కంటే తను నిష్కారణంగా చంపేస్తాడా? ఏమిటీ క్రూరత్వం? రావుకి తనమీద తనకే అసహ్యం వేసింది.

“ఎవరెన్ని అనుకున్నా నా బిడ్డని నేను పెంచుకుంటాను.” అంటోంది అమ్మ ఏడుస్తూనే. రావుకి చెంపమీద కొట్టినట్టయింది.

ఎవరెన్ని అనుకున్నానా! ఎవరు అన్నారసలు అమ్మని?


తెల్లవారుఝామునించే ఇంట్లో సందడి మొదలైంది. అమ్మ స్నానానికి సన్నాహాలు చేస్తున్నారు.

పడుకోబుద్ది వెయ్యక రావు కూడా చీకటితోనే లేచి మొహం కడుక్కుని వేడివేడి నీళ్ళతో స్నానం చేశాడు. రాగానే యమున కాఫీ అందించింది. నవ్వుతూ యమునకేసి చూశాడు.

“యమునా! చిన్నప్పుడు పండుగలు వస్తే ఇలాగే చీకట్నే లేచిపోయి…”

“మీ చెల్లెల్ని పిలుస్తాను. ఆవిడితో ముచ్చటించుకోండి. అవతల నాకు బోలెడు పని వుంది,” అని యమున వెళ్ళబోయింది.

కొంగు పట్టుకుని ఆపాడు, “నీకు చిన్నతనం లేదా?”

“నేను చిన్నతనంలో ఇంత చీకటితో ఒక్కసారి కూడా లేవలా. హాయిగా ఎనిమిది గంటలవరకూ పడుకునేదాన్ని.”

“అందుకే అలా నిద్రపోతూ వుంటావు. నిద్ర మొహం నువ్వూనూ.”

యమున ఆశ్చర్యపోతూ చూసింది. “ఎందుకూ ఇవ్వాళ ఇంత ఖుషీగా వున్నారు?”

“ఉన్నాం అంతే. వెన్నెలెందుకు కాస్తుంది? కోయిలెందుకు కూస్తుంది?” అంటూ కొడుకు బుగ్గలమీద ముద్దుల వర్షం కురిపించాడు.

“ఓహో! కవిత్వం కూడానా? నాకు పని వుంది బాబూ,” అంటూ యమున వెళ్ళిపోయింది.

తమ్ముడు ఏడుస్తున్నాడు కేరు కేరుమంటూ. సుశీల నవ్వుతోంది, వాణ్ణేమిటో అంటూ.

“ఎందుకమ్మా వాణ్ణి ఏడిపిస్తున్నావు?” అంది అమ్మ.

“లేదమ్మా, నేనేమీ చెయ్యలా. కాటుక పెడుతోంటే ఏడుస్తున్నాడు. ఉత్త అల్లరి వెధవ!” సుశీల తమ్ముణ్ణి ముద్దులు పెట్టుకోవటం కూడా విన్నాడు రావు. రావు మనసు దేనికో ఆతృత పడుతోంది, ఎప్పటినించో!

లేచి నిలబడ్డాడు. తమ్ముణ్ణి చూస్తే? ఎలా? అమ్మ మొహం ఎలా చూస్తాడు?

తొమ్మిది నెలలనించీ అమ్మతో ఒక్క మాట కూడా మనస్ఫూర్తిగా మాట్లాడలేదు. “అమ్మా, నీ ఒంట్లో ఎలా వుంది?” అని ఒక్కసారి కూడా కనుక్కోలేదు. ఈ వయసులో, ఇంత బలహీనంగా బిడ్డని కన్నదంటే… అది ప్రకృతి మహిమే గానీ… తనేమీ సహాయం చెయ్యలేదు.

తను ఎందుకింత అమానుషంగా తయారయ్యాడు? గుండెని ఇంత బండగా ఎలా చేసుకోగలిగాడు?

తెల్లవారుతోంది. సూర్యకిరణాలు సూటిగా గదిలోకొచ్చి పడుతున్నాయి. ఆ వెలుగు పొడుగునా ఎగురుతోన్న ధూళిని చూస్తూ నిలబడ్డాడు.

అప్రయత్నంగా గదిలోంచి బయటికి వచ్చాడు. అప్రయత్నంగానే అమ్మ గది ముందుకు వెళ్ళాడు.

అమ్మ తమ్ముణ్ణి ఒడిలో పెట్టుకుని కూర్చుంది. వారగా వేసివున్న తలుపుల మధ్య నుంచి కన్పిస్తోన్న ఆ దృశ్యం… ముగ్ధుడ్ని చేసింది రావుని. తదేకంగా చూస్తూ నిలబడ్డాడు. తలారా స్నానం చేసిన అమ్మ జుట్టు విరబోసుకుంది. చెంపలు తెల్లగా నెరసి వున్నాయి. బుగ్గలలో గుంటలు స్పష్టంగా కన్పిస్తున్నాయి. నీరసంతో తెలతెలబోతున్న అమ్మ కళ్ళల్లో చిత్రమైన తృప్తి, పల్చగా పసుపు రాసుకున్న అమ్మ మొహంలో ఏమిటో ఆనందం! అమ్మలో ఎన్నడూ చూడని అందం కన్పిస్తోంది.

పసిగుడ్డుని గుండెలకు హత్తుకుని తల నిమురుతూ అమ్మ ఆనందంతో తన్మయమౌతోంది.

పాతిక సంవత్సరాల కిందట అమ్మవడిలో తనూ ఇలాగే… తమ్ముడిలాగే, పడుకుని వుంటాడా? ఆత్రంగా ఆకలిగా… పాలు తాగి వుంటాడా?

అమ్మ ఇలాగే తనని గుండెలకు హత్తుకుంటూ… మాటిమాటికీ ఒళ్ళు నిమురుతూ పాలు ఇచ్చి వుంటుందా?

అప్పుడు తన అమ్మ! ఇప్పుడు తమ్ముడి అమ్మ!

ఒకసారి అమ్మ కాగలిగిన అమ్మకి వయసేమిటి?

ఒక బిడ్డని కనిపెంచిన అమ్మకి హద్దేమిటి?

ప్రకృతి ధర్మాన్ని పరిహసించటం ఎంత అవివేకం!

ఇంత కాలం ఎందుకు తను అమ్మని తన మనసులో ఆక్షేపించుకున్నాడు? ఈ వయసులో అమ్మ ఎంత బాధ్యత వహించాలి! ఎంత ఓపిక తెచ్చుకోవాలి!

ఎంత కష్టపడి ఈ పసిగుడ్డుని పెంచాలి!

తమ్ముణ్ణి వేయి కళ్ళతో కాపాడుకుంటోంది అమ్మ.

తలుపులు బార్లా తీసుకుని అమ్మ గదిలోకి దూసుకెళ్ళాడు రావు.

నిర్ఘాంతపోయింది అమ్మ! సిగ్గుపడిపోయింది అమ్మ! కొంగు ఒంటినిండా కప్పుకుని తలదించేసుకుంది అమ్మ.

“అమ్మా!” పెద్దకొడుకు కంఠం వణికింది. “ఒకసారి తమ్ముణ్ణి ఇయ్యమ్మా! చూస్తాను.”

తనే ఒంగి పసివాణ్ణి అందుకున్నాడు. తహతహతో వాడి మొహంలోకి చూశాడు. మృదువుగా వాడి చెక్కిళ్ళు ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.

అన్న హృదయం దూదిపింజెకన్నా తేలికైంది. కళ్ళలో నీటిపొర కమ్మింది. “అమ్మా! నీ ఒంట్లో బాగుందా?”

విస్మయంగా చూసింది అమ్మ! అమ్మ కళ్ళనిండా నీళ్ళు సుళ్ళు తిరిగి చెంపల మీదుగా జారాయి.

దోషిలా నిలబడ్డాడు కొడుకు. అమ్మ చటుక్కున చెంపలు ఒత్తుకుంది. “కూర్చో” అంది ప్రేమగా.

కొడుకు అమ్మ దగ్గర కూర్చున్నాడు. తమ్ముణ్ణి ఒళ్ళో పడుకోబెట్టుకున్నాడు.

“అమ్మా! వీడు నా పోలికే కదూ?”

నవ్వింది అమ్మ.

సుశీల కంగారుగా వచ్చింది. “అన్నయ్యా! వాణ్ణి జాగ్రత్తగా పట్టుకోవాలి! అయినా నువ్వు ఇక్కడికెందుకొచ్చావూ?”

అదేం విన్పించుకోలేదు అన్నయ్య. “సుశీలా! తమ్ముడు నా పోలికే కదే?”

“నీ పోలికేం కాదు. నాలా వున్నాడు.”

“పో! నీ పొట్టిముక్కూ నువ్వూనూ, అచ్చం నాలా వున్నాడు. కావాలంటే అమ్మనడుగుదాం. ఏమ్మా? తమ్ముడు ఎవరిలా వున్నాడు?”

“నిజం చెప్పమ్మా! నాలా లేడూ?” అమ్మ మళ్ళీ నవ్వింది. కళ్ళల్లో మిగిలి వున్న రెండు కన్నీటి బొట్లు రాలిపడ్డాయి.

యమున, కొడుకుని చంకనేసుకుని వచ్చింది. భర్త ఒడిలో మరిదిని చూసి ఆశ్చర్యపోతూ నిలబడింది. పిల్లాణ్ణి తండ్రి దగ్గిర దించింది.

“నాన్నా! నీ బాబాయిరా! చిన్నాన్నరా! బాబాయిని ఎత్తుకో! బాబాయిని నువ్వే ఆడించాలి.” అంటూ బాబాయిని కొడుకు ఒడిలో పడుకోబెట్టాడు బాబాయి అన్నగారు. అందరూ నవ్వుతూ నిలబడ్డారు.

అమ్మ కూడా!

బాబాయి, కొడుకు కాళ్ళమీద కుదురుగానే పడుకున్నాడు!

(1965 జనవరి.)

[ఈ కథ పునర్ముద్రణకు అనుమతించిన రంగనాయకమ్మగారికి కృతజ్ఞతలు – సం.]