ఒకనాటి యువ కథ: అమ్మ

“మర్చిపోయాను కాబోలు,” అనుకొంటూ లేచి వెళ్ళింది. వెంటనే గ్లాసునిండా వేన్నీళ్ళు తెచ్చి గ్లూకోజు కలిపి ఇచ్చింది. ఇస్తూ, “లేవటానికి నేనేమైనా విసుక్కున్నానా?” అంది.

“నిద్రలో లేపితే ఎవరైనా విసుక్కుంటారు… ఇవేవిఁటి! వేణ్ణీళ్ళెక్కడివీ?” అన్నాడు గ్లాసు అందుకుని.

“నే వెళ్ళేసరికి అత్తయ్య కాచారు. మీరు నన్ను లేపటం విన్నారట. సాయంత్రం కాసిన్ని వేడినీళ్ళు ఫ్లాస్కులో పోసి వుంచమని అత్తయ్య చెప్పనే చెప్పారు. నేనే మర్చిపోయాను.” యమున మళ్ళీ పక్కమీద ఒరిగింది.

రావు ఆశ్చర్యపడుతూనే నీళ్ళు తాగాడు. ఎంతో ఓపిక కూడదీసుకున్నట్టయింది. ఈ అర్ధరాత్రి అమ్మ తనకోసం వేడి నీళ్ళు కాచి ఇచ్చింది… బద్ధకం లేకుండా! ఉత్త మనిషి కూడా కాదు! … ఈ వయసులో ఇదంతా ఏవిటీ! ఎంత కష్టం!


అమ్మ అప్పుడప్పుడూ కొడుకు కళ్ళబడుతూనే వుంది. ఎప్పటికప్పుడు కొడుకే తప్పించుకుంటున్నాడు. పొద్దున్న అప్రయత్నంగా అమ్మని చూశాడు.

అయిష్టంగానే కళ్ళారా చూశాడు.

మనస్సు ద్రవించినట్టయింది. చీకటితోనే తలస్నానం చేసిన అమ్మ నిండుగా బట్ట కప్పుకుని ఇంట్లోకి వస్తోంది. వాకిట్లోకి వెళుతున్న రావు అమ్మని కళ్ళారా చూసి పక్కకి తప్పుకుని దారి ఇచ్చాడు. అమ్మ భారంగా నడుస్తూ నడకలో తడబడుతూ ఇంట్లోకి వెళ్ళింది. అసలే అల్పంగా వుండే అమ్మ మరీ బలహీనంగా ఒత్తిలా అయిపోయింది. ఎత్తుగా వున్న కడుపు తప్పితే అమ్మ శరీరంలో ఏ పుష్టీ లేదు.

తన ఎదురుగా నడిచి రావటానికి అమ్మ సిగ్గుపడుతోందని తెలిసినా రావు వెనక్కి వెళ్ళలేకపోయాడు.

నిండు నెలలతో వున్న అమ్మని చూస్తోంటే తననెవరో మంత్రించినట్టయింది. చూడడానికి రెండు కళ్ళూ చాలవనిపించింది. అమ్మ కడుపులో తను వున్నప్పుడు కూడా అమ్మ ఇలాగే వుండేదా? ఆ క్షణంలో అమ్మ పాదాలను కళ్ళకద్దుకోవాలన్నంత ఆవేశం కల్గింది.

గదిలోకి వెళ్ళి యమునని పిల్చాడు. “అమ్మ ఏమైనా మందులవీ తీసుకుంటోందా?” అన్నాడు అనాసక్తంగా.

“ఇప్పుడా జ్ఞాపకం వచ్చింది మీకు? రేపో మాపో ప్రసవించటానికి సిద్ధంగా వుంటే, ఇప్పుడా అమ్మ ఆరోగ్యం కావల్సి వచ్చింది?”

“సరేలే, చెప్పూ! అప్పుడప్పుడూ ఆస్పత్రికి వెళ్తోందా?”

“ఏదీ లేదు. నేను చెపుతూనే వున్నాను. ఏమీ అక్కర్లేదన్నారు. మీతో చెప్దామా అంటే మీరేవిటో ఎడమొహం పెడమొహం. ఏమో బాబూ! అంత బలహీనంగా… ఆవిడెలా ప్రసవిస్తారో… నాకు భయంగానే వుంది.”

రావు మాట్లాడలేదు.

పోనీ నాన్న… నాన్నయినా పట్టించుకున్నాడా? తన నిర్వాకానికి తనుకూడా పట్టించుకోకపోతే, ఆ మనిషి ఏమైపోతుందనుకున్నాడు? ఏం పట్టించుకుంటాడు? ఎలా పట్టించుకుంటాడు? ఫస్టు తారీఖు వచ్చేసరికి ఆయన సంపాదిస్తోన్న ఇరవై రూపాయలూ తన చేతికే అందుతున్నాయి. ఇంకేం పట్టించుకుంటాడు? అయితే, ఇంత కాలం అమ్మని ఎవ్వరూ పట్టించుకోలేదా? తను ఏం చెయ్యాలిప్పుడు?

మధ్యాహ్నం భోజనానికి వచ్చేసరికి ఇల్లంతా హడావుడిగా వుంది. లోపలనించి ఆడవాళ్ళ కంఠాలు విన్పిస్తున్నాయి. సుశీల కూడా వచ్చినట్టుంది. రావుకేదో అనుమానం వచ్చింది. వెనక్కి పోదామా… అని ఆలోచిస్తోంటే యమున కన్పించింది. “వీధి గదిలో కూర్చోండి, అన్నం తీసుకొస్తాను.” అంది కంగారుగా.

“ఏమిటి, ఏమైంది అమ్మకి?”

“ఏమీ కాలా… ఇదిగో వచ్చేస్తున్నాను.”

“యమునా, ఇలా చూడు! హాస్పిటల్కి తీసికెళ్ళరాదూ?”

“ఎవరూ, నేనా?” తీవ్రంగా చూసింది యమున.

“అదే, అదే! నాన్న…”

“ఆయన మంత్రసాని కోసం వెళ్ళారు. అసలు ఆవిడ ఆస్పత్రికెళ్ళరట! ఏమైనాసరే… ఎలా వున్నా సరే, ప్రాణాలు పోయినాసరే, ఆస్పత్రికి వెళ్ళరట!” యమున కంగారుగా లోపలికెళ్ళింది.

రావు ఒక్క నిమిషం కూడా నిలబడకుండా బయటపడ్డాడు. కడుపులో ఆకలి దహిస్తోన్నా, హోటళ్ళని దాటుకుని తిన్నగా ఆఫీసుకు పోయి సీటులో కూర్చున్నాడు.

అసలు అమ్మకి తేలిగ్గా వుందా? అమ్మకి ఏమైనా అయితే? బాధ్యులెవరు? అమ్మ లేకుండా నాన్న ఎలా కాలం గడుపుతాడు? ఇంత చిన్న విషయం నాన్న ఎందుకు ఆలోచించలేక పోయాడు? తను మాత్రం? అమ్మకేమైనా జరిగితే తను మాత్రం బాధ్యుడు కాడా? ఇన్నాళ్ళూ అమ్మ ఆరోగ్యం గురించి ఎందుకు ఆలోచించలేదు? అమ్మకి మందులవీ ఎందుకు కొనలేదు? కనీసం… ఆఖరి క్షణంలో… పురుడు వస్తోందని తెలిసినా అమ్మని హాస్పిటల్‌కి పంపే ఏర్పాటు ఎందుకు చెయ్యలేదు? అమ్మ సుఖంగా బైటపడడం, తనకు మాత్రం ఆనందం కాదా? రావు మనస్సు అల్లకల్లోలమైంది. అమ్మ ఈ వయసులో బిడ్డని కనడమా! వయసు మళ్ళిన అమ్మకి ఇప్పుడు పురుడా! రావుకి మొహమంతా జేవురించింది. స్త్రీ పురుష సంబంధం ఎంత అసహ్యంగా వుంది! అమ్మ విలువనే ధ్వంసం చేసేసింది!

ఆఫీసు అయ్యాక అందరికన్నా ఆఖర్న లేచి బయటికి వచ్చాడు. ఇంటికేసి నడవటానికి కాళ్ళు మొరాయించాయి. మనస్సు తిరస్కరించింది. అమ్మ సంగతి… ఊహూ! ఏం వింటాడు?
వినక చేసేదేముంది? ఎంతకాలం తప్పించుకుంటాడు?

పార్క్ దాదాపు నిశ్శబ్దంగా, నిర్మానుష్యంగా వుంది. విద్యుద్దీపాల వెలుగుకి భయపడి చెట్ల చాటున దాక్కుంది చీకటి.

ఎప్పటికో లేచాడు రావు, ఇంటికి! వీధి తలుపులు దగ్గరికి వేసి వున్నాయి. నాన్న నిద్రపోతున్నాడో లేదో గానీ అరుగుపైన మంచం మీద పడుకుని వున్నాడు. అమ్మ గదిలో లైటు వెలుగుతోంది. సుశీల ఏదో మాట్లాడుతోంది. యమున ఏదో రాస్తూ కూర్చుంది. రావు తనకేమీ పట్టనట్టు బట్టలు మార్చుకుంటూ నిలబడ్డాడు. ఏదో చప్పుడు కోసం రావు చెవులు నిరీక్షించాయి.

“భలే పెద్దమనిషి! మిమ్మల్ని నమ్ముకుంటే ఎలాంటి పనులైనా జరిగిపోతాయి.” అంది యమున పుస్తకం మూస్తూ. “దేవుడి దయవల్ల అంతా సవ్యంగా జరిగింది గానీ…”

ఆతృతగా చూశాడు. అంతలోనే “మీరందరూ వున్నారుగా? మంత్రసాని వచ్చే వుంటుందిగా? ఇక నేనేం చెయ్యాలి?” అన్నాడు. తన కంఠం తనకే కర్కశంగా విన్పించింది. ఇంత మృగంలాగ తనెప్పుడూ మాట్లాడలేదనిపించింది.

“ఎవ్వరూ ఏమీ చెయ్యొద్దు లెండి… అంతా సుఖంగా జరిగింది. పోనీ తమ్ముడో చెల్లెలో అడగరేం?”

“అడక్కపోయినా నువ్వే చెపుతావు. ఎవరైనా ఒకటే నాకు.”

“ఒకటే ఎలా అవుతుంది? మీతో పోటీ పడటానికి తమ్ముడే పుట్టాడు.”

“నిజం… గా… నా?”

“బాగుంది, ఎప్పుడూ హాస్యాలేనా? నిజంగా నేను మరిదే కావాలనుకున్నాను. ఇప్పుడే మా అమ్మకి ఉత్తరం రాసి ఇలా కూర్చున్నాను.”

“నిజంగా మీ తమ్ముడు మీలాగే వున్నాడు. ఆ కళ్ళూ… ఆ ముక్కూ… ఆ కోపం…”

“చాల్లే, ఊరుకో.”

“నా మాట నమ్మకపోతే మీరే వెళ్ళి చూడండి… అబ్బో! అబ్బాయిగారికెంత గర్వం! అన్నదమ్ములిద్దరూ కలిసి ఒక్కమాట మీద నడుస్తారా?”

రావు పెదవులమీద నవ్వు చిందింది. తమ్ముడు, తమ్ముడు… అవును. ఒకప్పుడు… తను చాలా చిన్నవాడిగా వున్నప్పుడు… తనకా కోరిక వుండేది!

“అమ్మా! మనకో తమ్ముడుంటే బాగుంటుందే!” అన్నాడు అమాయకంగా ఒకసారి.

సుశీల కూడా తనని బలపరిచింది. “నిజమేనే అమ్మా! తమ్ముడుంటే ఆడుకోటానికి బాగుంటుందే!” అంది పేచీ పెడుతున్నట్టు.

అమ్మ నవ్వింది. సుశీల బుగ్గలు ముద్దుపెట్టుకుంది. తన జుట్టు నిమిరింది.”తమ్ముడుంటే మళ్ళీ వాడు ఇంకో తమ్ముడు కావాలని అడగడూ? ఆడుకోటానికి మీరిద్దరూ వున్నారుగా?” అంది.

తనకిప్పుడు తమ్ముడున్నాడు! వాణ్ణి చూస్తే ఒక్కసారి?… “సుశీలా! మనకి తమ్ముడున్నాడే!” అని సుశీలతో అంటే?

“అవేం పోలికలో బాబూ, మరీ విచిత్రం! అచ్చు మీలాగే వున్నాడు!”

“నా తమ్ముడు నాలాగ కాకపోతే నీలాగ వుంటాడా?” అని రుసరుసలాడాడు అన్న. తమ్ముడు ఎలా వున్నాడసలు? తనలాగాక ఇంకెలా వుంటాడు?

కేరుమన్నాడు తమ్ముడు అవతల గదిలో, ఝల్లుమన్నాయి అన్న గుండెలు. కంగారుగా గుమ్మంకేసి చూశాడు.

“మౌనవ్రతం చాలుగాని, లేచి స్నానానికి వెళ్ళండి.” అంటూ వెళ్ళిపోయింది యమున.

రాత్రంతా మగత మగతగానే నిద్రపట్టింది. తమ్ముడి ఏడుపు విన్పిస్తూనే వుంది. యమున, అమ్మ గదిలోకి తిరుగుతూనే వుంది.

తెల్లారి చీకట్నే సుశీల గదిలోకొచ్చింది. “ఒరేయ్ అన్నయ్యా, లేచావా? తమ్ముణ్ణి చూశావా?”

అన్నయ్య దుప్పటి మొహం మీదకి లాక్కుని పక్కకి తిరిగిపోయాడు.

సుశీల దుప్పటి లాగేసింది. “ఇంకా నిద్రేవిటి! అచ్చం నాలాగే ఉన్నాడ్రా!”

“ఏంటీ!” అన్నట్టు కళ్ళు తెరిచాడు అన్న. “నీలాగ వున్నాడా? ఎవరన్నారు? నాలాగ వున్నాడంటగా?”

“నీలాగానా? ఎవరన్నారు?”

“యమున బోల్డుసార్లంది. నాలాగే వున్నాడంది.”

“నీ మొహంలే! కావాలంటే ఇంకెవర్నన్నా అడుగు. అన్నీ నా పోలికలే. అసలు ఆడపిల్లలాగే వున్నాడు. రా, చూడూ!”

“అబ్బా, నిద్రొస్తోంది. చూ… స్తా… లే!” అంటూ మళ్ళీ దుప్పటి లాక్కున్నాడు మొహం మీదకి.

సుశీల వెళ్ళిపోయింది. తర్వాత సుశీల మళ్ళీ అడిగితే, “చూశాలే… ఇందాక గుమ్మంలోంచి చూశా… నిద్రపోతున్నాడు…” అన్నాడు రెండు మూడుసార్లు.

మూడోనాడు… సుశీల వాళ్ళత్తగారు కూడా వచ్చింది. అమ్మకి పత్యాలూ పానాలూ ఆవిడ చేతి మీదుగానే జరిగాయి. ఆవిడ ధనియాల పొడులూ, మిరియాల పొడులూ ఇవీ అవీ అన్నీ తయారుచేసింది.

ఐదో రోజు… అన్నగారి ఆఫీసుకు శెలవు. మధ్యాన్నం అన్నం తిని చదువుకుంటూ నిద్రపోయాడు రావు.

యమున గబగబా తట్టి లేపుతోంటే ఉలిక్కిపడి లేచాడు. అమ్మ గదిలో అందరూ ఏమిటో కంగారుపడుతోన్నట్టు విన్పించింది.

“తొందరగా వెళ్ళి ఎవరైనా డాక్టర్ని తీసుకురండి! మీ తమ్ముడు అదేమిటో… కర్రలా బిగుసుకుపోయాడు… చిన్నపిల్ల గుణం అంటున్నారు…”

యమున చెప్పిందేవిటో రావుకి అర్థంకానే లేదు.