ఒకనాటి యువ కథ: అమ్మ

“రోజంతా విశ్రాంతేగా! నలుగురు మనుషులం బతకడం మాటలా?” అంటాడు నాన్న “అరవయ్యేళ్ళన్నా రానప్పుడు పెద్దతనం యేమిటి, విశ్రాంతి యేమిటి?” అంటాడు చాలాసార్లు. మొదటినించీ ఒళ్ళు దాచుకునే తత్వం కాదు.

“అమ్మా, యమునా! కొంచెం మంచినీళ్ళు తెచ్చిపెట్టమ్మా!” తండ్రి కంఠస్వరం చెవుల్లో పడేసరికి మళ్ళీ ఏదో అర్థంలేని ఏహ్యభావం రేగినట్టయింది.

యమున గదిలోకి వస్తున్నదల్లా, “ఆఁ, వస్తున్నా మామయ్యా!” అంటూ వెనక్కి వెళ్ళింది. రాత్రుళ్ళు అమ్మ రోజూ నాన్న మంచం దగ్గిర మంచినీళ్ళ చెంబుపెట్టి పక్క వేస్తుంది. అమ్మ రోజులా లేదు ఇవ్వాళ.

‘అమ్మా!’ అనుకుంటేనే ఏదో హాయి కలుగుతుంది మనస్సుకి. ఇంట్లో వంటా వార్పూ అంతా అమ్మే చేస్తుంది. యమున చేసిన రోజు యమున కూడా నసుగుళ్ళు పోతూనే తింటుంది.

“యమునకి వంటలన్నీ నేర్పమ్మా! నువ్వు ఎక్కడికన్నా వెళ్తే ఈ నలభీమ పాకంతో మా ప్రాణాలు తీస్తుంది,” అంటాడు రావు.

అమ్మ నవ్వుతుంది. “నీ పెళ్ళానికి వంటలన్నీ నేర్పేసి నన్నెక్కడికైనా వెళ్ళిపొమ్మనా అర్థం?” అంటుంది కోపం నటిస్తూ.

యమునకి ఇంటి పనుల్లో ఏ చీకూ చింతా లేదు. రావు ఏ క్షణంలో బుద్ధిపుడితే ఆ క్షణంలోనే యమునని తీసుకుని సినిమాలకో షికార్లకో పోతాడు. అమ్మ అన్నింటికీ నవ్వుతుందే కానీ చిరాకు పడదు, విసుక్కోదు. అమ్మకి కన్నకూతురు ఒకటీ, యమున ఒకటీ కాదు. ఆ సంగతి రావుకన్నా యమునకే బాగా తెలుసు.

యమున లోపలికి వస్తూ తలుపులు మూసింది. ఉయ్యాల్లో బాబుని తీసి మంచం మీద పడుకోబెట్టింది. “లైటు తీసెయ్యనా? మీరేమైనా చదువుకుంటారా?” అంది. రావు మాట్లాడలేదు. యమున దగ్గరికి వచ్చింది, “ఒంట్లో బాగాలేదా? దేనికీ మాట్లాడరేం? బాగుంది, చెప్పకపోతే నాకెలా తెలుస్తుంది?” అంది నిష్టూరంగా.

రావు కొంచెం నవ్వాడు. “తెలీకపోడం ఏమిటి? అన్నీ నువ్వే తెలుసుకోగలవు.”

“నాకేం దివ్యదృష్టి లేదు.”

రావు నెమ్మదిగా అడిగాడు, “అమ్మ భోంచేసిందా?”

“లేదు, కొంచెం మజ్జిగ తాగి పడుకున్నారు.”

కాస్సేపయ్యాక అన్నాడు, “అన్నం తినమని చెప్పకపోయావా?”

“చెప్పకుండానే వూరుకున్నానా? ఆవిడ ధోరణి ఆవిడదే. అస్తమానూ కళ్ళనీళ్ళు పెట్టుకోవడమే. ఏమిటో నాకు భయంగా వుంది బాబూ! చివరికి అన్నాను కూడానూ, డాక్టరమ్మ జాగ్రత్తగా చూస్తానని చెప్పింది కదా అత్తయ్యా, మీ కెందుకూ భయం? అన్నా. ‘నా ప్రాణం పోతుందని భయపడుతున్నానా అమ్మా?’ అన్నారు.”

“మరెందుకూ?” అప్రయత్నంగా అన్నాడు రావు.

“బాగుందండీ! పాపం ఆవిడికి మాత్రం సిగ్గు కాదూ, ఈ వయసులో…”

“అమ్మ గురించి నేనిలా అనడం తప్పుగా వుంటుంది గానీ… చెప్పాలంటే… ఇప్పుడు ఏడ్చి ఏం ప్రయోజనం? ఆవిడ బాధ్యతేం లేదా?”

“ఇది మరీ బాగుంది. ఆవిణ్ణి తప్పు పడుతున్నారేమిటి?” ఆశ్చర్యంగా చూసింది యమున. రావు మాట్లాడలేదు.

యమున మళ్ళీ చెప్పింది, “ఇందాక మళ్ళీ పిన్ని వచ్చింది, అత్తయ్యని చూసి ఏమందో తెలుసా? ‘అలా ఏడుస్తూ కూర్చోకపోతే ఏ మందో మాకో మింగరాదూ, వెధవ బాదరబందీ పోతుందిగా?’ అంది.”

“ఏమందీ అమ్మ?” కంగారుగా అడిగాడు రావు.

“పాపం ఏమీ అనలా, అలా పిచ్చి దానిలా చూస్తూ కూర్చున్నారు. అంతలోనే పిన్ని నవ్వేస్తూ, ‘నమ్మేశావా ఏమిటి వదినా? హాస్యానికన్నానులే. నువ్వెందుకమ్మా అంత బాధ పడతావూ?’ అంటూ ఏవోవో నచ్చజెప్తూ కూర్చుంది.”

“ఛ! అలాంటి పని మాత్రం చెయ్యొద్దని చెప్పు. పెద్ద ప్రాణానికే మోసం వస్తుందంటారు.”

“ఏం? చిన్న ప్రాణం అక్కర్లేదు కాబోలు! నాకు మాత్రం చిన్న ఆడబిడ్డో చిట్టి మరిదో పుడతారంటే బలే సరదాగా వుంది. నిజం చెప్పండి. మీకో చెల్లెలు పుడుతుందంటే సంతోషంగా లేదూ?”

రావు కళ్ళకి అడ్డంగా చెయ్యి వేసుకున్నాడు. ఈ వయసులో అమ్మ తొమ్మిది నెలలు మొయ్యాలా! పసిబిడ్డని కని పాలిచ్చి పెంచాలా! ఈ గదిలో తను! పక్క గదిలో తన తండ్రి!


అత్తారింటినించి సుశీల వచ్చింది, అమ్మని చూడ్డానికి, సుశీల యమునతో అంటోంటే రావు కూడా విన్నాడు.

“నీ ఉత్తరం చదివి నేనసలు నమ్మలేకపోయాను వదినా! ఇంట్లో వాళ్ళకి ఎలా చెప్పాలా అని భలే తికమకపడ్డాను! చదువుకోమని మా ఆడబిడ్డకి ఉత్తరం ఇచ్చేశాను. ఆవిడ నన్ను ఒకటే హాస్యాలు పట్టించింది. చెప్పొద్దూ! భలే సిగ్గేసిందిలే. పాపం మా అత్తగారు మాత్రం కూతుర్ని మందలించింది. ‘దేవుడిస్తే దెయ్యాలైనా కంటాయి. ఈ వయసులో సంతానప్రాప్తి వుందేమో ఆవిడ గీతలో’ అన్నారు…” అంటూ సుశీల ఆ కబుర్లే చాలాసేపు మాట్లాడింది. పైగా, నవ్వుతూ!

తనకిలాగ సుశీలకెందుకు అనిపించడం లేదో! కూతురులాగే తల్లి కూడా పిల్లల్ని కంటోంటే, అబ్బా… అసహ్యం కాదూ? సుశీలకి ఆ నవ్వేమిటి! రావుకి చిరాకేసింది. ఏమిటో ఈ ఆడవాళ్ళంతా ఒకటే. బొత్తిగా ప్రపంచ జ్ఞానం వుండదు.

నాలుగు రోజులు వుంది సుశీల. ఎక్కడ అమ్మ విషయం ఎత్తుతుందో అని రావు ఏవేవో పనులు కల్పించుకుని చాలా ముభావంగా ప్రవర్తించాడు. “అన్నయ్యా!” అంటూ సుశీల ఏం మాట్లాడబోయినా అర్జంటు పనులు పెట్టుకుని దాన్ని పెరగనివ్వకండా చేశాడు.

వెళ్ళే రోజు యమునతో నవ్వుతూ చెప్పింది సుశీల, “వదినా! నువ్వే జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలి అమ్మని. చిన్నపిల్లలా బెంగపెట్టుకుంది అమ్మ. పురిటి నాటికి మళ్ళీ వస్తాను. నేను అత్తారింటికి పోయినా మళ్ళీ ఒక ఆడబిడ్డ వుంటుంది సుమా నీ మీద పెత్తనం చెయ్యటానికి! మర్చిపోకేం?” అంటూ గలగలా నవ్వింది.

“ఎందరెన్ని చెప్పినా అత్తయ్యకి ధైర్యం రావటంలేదు. ఆ దిగులేమిటో అర్థంకాదు.” అంది యమున గదిలోకి రాగానే.

“మతిలేకపోతే సరి.” అన్నాడు రావు.

తనేమంటున్నాడో రావుకే అర్థంకాలేదు. ఆఫీసు మెట్లు దిగిన తర్వాత తొందరగా ఇంటికి వెళ్ళబుద్ధి వెయ్యదు. అడక్కపోయినా అమ్మ గురించి యమున ఏదో ఒకటి చెప్తుంది. ఆ మాటలు వినడం రావుకి ఇష్టం వుండదు.

యమున అప్పుడప్పుడూ “మీరు పూర్వంలా ఉండడంలేదు.” అంటూనే వుంది.

“ఏం, ఎందుకు లేనూ?” అని రావు మాట మారుస్తూనే వుంటాడు.

ఆ సంగతి విన్న రోజునించీ రావు అమ్మతో మాట్లాడడం లేదు. అమ్మని కన్నెత్తి చూడడం లేదు. అమ్మ పరిసరాలలో మసలడం లేదు. అమ్మ గురించి యమున చెప్పిన రోజు ఎంత రోత పుట్టినా, పోనీ రోజులు గడుస్తోన్నా సరిపెట్టుకోలేక పోతున్నాడు.

తనేదో తప్పు చేస్తున్నాననే బాధ కూడా రావుని దిగదీస్తోంది. “అమ్మా! ఒంట్లో బాగుంటోందా?” అని అమ్మని పలకరిద్దామా… అనిపిస్తుంది ఒక్కోసారి. మళ్ళీ ఎందుకో, “ఏం, బాగుండకేం? ఆయన వున్నాడుగా! చూసుకోడా?” అనిపిస్తుంది వెంటనే.

అమ్మ కూడా కొడుకు కంటపడకుండానే కాలం గడుపుతోంది.


ఆ రోజు మధ్యాన్నంవేళ తలనొప్పి ఎక్కువగా వుందని ఆఫీసు నుంచి ఇంటికి వచ్చేశాడు రావు.

గడపలో కూర్చుని బియ్యం ఏరుతోంది అమ్మ. ఒక్కసారి కళ్ళెత్తి చూసి చటుక్కున తల దించేసుకుంది. కుడిభుజం మీదుగా పైటకొంగు కప్పుకుని బియ్యంలో వేళ్ళు కదుపుతూ కూర్చుండిపోయింది.

అనుకోకుండా అమ్మని చూశాడు రావు చాన్నాళ్ళ తర్వాత. అన్నాళ్ళ తర్వాత అమ్మని చూస్తోంటే ఏదో ఆనందంగా అనిపించింది. తడబడుతూనే అమ్మ ముందునించి గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు.

యమున పుస్తకం చదువుకుంటూ తీరిగ్గా పడుకుని వుంది. “ఇదేమిటి, వేళగాని వేళ…” అంటూ లేచింది.

“తలనొప్పిగా వుందని వచ్చేశాలే.” బట్టలు మార్చుకుని పక్క మీద కూర్చున్నాడు. “కొంచెం టీ పెట్టి తీసుకురా యమునా!”

“అలాగే” అంటూ వెళ్ళింది.

అమ్మ కంఠం విన్పించింది చాలా కాలానికి… “జ్వరం ఏమైనా తగిలిందేమో చూడకపోయావూ? తలనెప్పి బిళ్ళ ఇయ్యమ్మా! నువ్వు వెళ్ళి దగ్గర కూర్చో.” యమున లోపలకు వచ్చేసింది, “టీ అత్తయ్య పెడతానన్నారు.” అంది.

“అమ్మాయీ!” అని పిలిస్తే యమున వెళ్ళి టీ గ్లాసు తీసుకువచ్చింది.

రావు చాలా ఇష్టంగా గ్లాసు పట్టుకుని తాగాడు. యమున మాట్లాడుతూనే వున్నా రావుకి నిద్ర ముంచుకువచ్చింది. లేచేసరికి జ్వరం కూడా తగిలింది.

యమున ఏం చెప్పిందో, అమ్మ చాలా కంగారుగా మాట్లాడడం వినపడింది… “జ్వరం వొచ్చిందా? అయ్యో, ఎందుకొచ్చిందీ? నువ్వు దగ్గిరే కూర్చోమ్మా!” అంటోంది.

“జ్వరానికే అంత కంగారా?” అనుకున్నాడు రావు, దుప్పటి కప్పుకుంటూ.

మళ్ళీ మెలుకువ వచ్చేసరికి అంతా చీకటిగా వుంది. ఒళ్ళంతా చెమటలు పట్టి ఉక్క పోస్తోంటే దుప్పటి తీసేసి లేచి కూర్చున్నాడు. దాహంతో నోరు పిడచకట్టుకు పోతోన్నట్టనిపించింది.

“యమునా!” అన్నాడు నెమ్మదిగా.

కంటిచూపు చీకటికి అలవాటుపడింది. యమున బాబుని దగ్గరకి జరుపుకుని గాఢంగా నిద్రపోతోంది. నెమ్మదిగా లేచి నాలుగువేపులా చూశాడు. గది తలుపులు తీసుకుని వరండాలోకి అడుగుపెట్టాడు.

“ఎవరదీ?” అమ్మ కంఠం పీలగా విన్పించింది.

చటుక్కున లోపలకు వచ్చేశాడు. “యమునా! యమునా!” అంటూ తట్టి లేపాడు.

నిద్రలో విసుక్కుంటూ పక్కకు తిరిగి పడుకుంది యమున.

“ఒక్కసారి లేచి కొంచెం మంచినీళ్ళు తీసుకురద్దూ!” అన్నాడు బతిమాలుతోన్నట్టు.

యమున బద్ధకంగా కళ్ళు నలుపుకొంటూ లేచి కూర్చుంది.

“కొంచెం మంచినీళ్ళు తీసుకురా యమునా! దాహం వేస్తోంది.”

“చెంబులో లేవూ?”

“చెంబే లేదు.”