ఖాళీ సీసాలు

అతని వెనక – గేటు దగ్గర –

పైడి: ఏటే నంజకానా! నూకాలమ్మా! సీసా నేనమ్మనిదాన్నీ! నువ్వమ్మే దానివటే! బేడ కిచ్చేసినాది ఓ యబ్బ ఈ అన్నపూర్ణ! నా కాడికొస్తాన్నవాణ్ణి బేడని ఆశ్చూపి సీసా అమ్మేశావే. నీతిలేని నంజ.

నూకాలమ్మ: ఏటే పైడీ పేల్తాన్నావ్! మళ్ళా తూలు మాట. ఫెళ్ళుమంటాది చెంప. రాలిపోగలవ్ పళ్ళు… నువ్వూ తక్కువ ధరకిస్తే జమిందారైనా మొగ్గుతాడే. నంజంటావే – రంకులాడి, కిల్లాడి.

పైడి: ఏటే నేన్రంకుదాన్నా? నువ్వే రంకువి, నీ తల్లి రంకుది. దాంతల్లి రంకుది. నీ పిల్ల రంకుదవుద్ది.

పైడితల్లి కోపంతో పామై నూకాలమ్మ దగ్గిరికి పోయి చెంప ఛెడీల్మనిపించింది.

నూకాలమ్మకి ఆ దెబ్బతో శోషొచ్చినట్టనిపించింది. కాయలు రాల్చడానికి రేక్కాయ చెట్టుకొమ్మను కుర్రాడు పట్టుకు వూపినట్టుంది ఆ దెబ్బ.

ఆ దెబ్బతో నూకాలమ్మ కూడా పామైపోయింది. దెబ్బతిన్న పామై పోయింది.

సత్తువ తెచ్చుకుంది. చేతుల్ని విసురుగా గాలిలోకి వూపింది. పైడికి మెడమీద తగిలింది ఒక చేతి దెబ్బ. ఆ చేతికే పైడి కొప్పు మెత్తగా తగిలింది. దీని కొప్పట్టుకొని మెడ సాగదీస్తా. కుయిక్‌మని చావాలి. నంజ. నా పిల్లలు రంకువాళ్ళవుతారంటాదీ.

పైడి: కొప్పొదల్వే. రాకాసి ముళ్ళకంప! అమ్మో సచ్చాన్రో!

(ఈ నూకాలమ్మని సంపేయాలి. పేణం పోతున్నట్టుండాది కొప్పు నాగేస్తుంటే, దీని పనిట్టా కాదు).

నూకాలమ్మ: ఆమ్మో! నంజా! సీర నాగేత్తున్నావే! యేటే! యేటే! ఆగవే! ఉసే పైడీ! సిగ్గునేదే నీకు. సీరే – లాక్కే! అయ్యో! అయ్యో! సూత్తూ వూరుకుంటారేటి బాబూ! సీర నాగేస్తన్నాదిది.

(నూకాలమ్మ కింద పడిపోయి చీరని చేతుల్తో గట్టిగా పట్టుకుని… )

బాబూ!

(చీరొదిలి రెండుచేతులూ కింద ఆనించి లేచి నిలబడబోతుంటే పైడి నూకాలమ్మని దబేలున కింద పడదోసి బరబరా బరబరా)

అయ్యో… సీ… సీర.. ఆగ.. ఎంత పంచేశావే పైడీ! అదేటే అదేటే!

(అయ్యో నా సీరని ఎటో ఇసిరేబోతున్నాదిది… ) నీకు దండవెడతానే –

(అయ్యో! నా సీరని ఆ మురిక్కాలవలోకి ఇసిరేసినాది.)

(నా వొంటిమీద సీరనేదు. అయ్యో! ఇందరు మగాళ్ళు, ఆడాళ్ళు అందరూ అందరూ నన్నూ నా మొండిమొలనూ సూస్తన్నారు.)

నంజా! సూడే! నీ పంచెప్తా!

(నూకాలమ్మ పైడి చేతిమీద కొరికి… )

పైడి: అమ్మో! అమ్మో!

నూకాలమ్మ: నా సీర నాగేసినావ్ కాదే.

(పైడి జుట్టుని నూకాలమ్మ ఎడమచేత్తో చిందర వందర చేస్తూ, కుడిచేత్తో పైడిని డొక్కలో పొడుస్తూ వొంగి, పైడి చీరని పైకెత్తి, లాగి, గుంజి, చీర వూడి రాకపోయేటప్పటికి పైడి మీద కలబడి పైట పట్టుకుని, భుజం మీద కొరికి పైడి చీరని దొరకపుచ్చుకుని జిర్రు జిర్రున కవ్వం లాగుతున్నట్టు లాగేసి… )

ఇప్పుడెట్టా వుందే పైడీ?

పైడి: (బాబోయ్ ఇది పిచ్చికుక్కల్లే కరిచేసినాది. నెత్తురు).

పైడి చీరను మురిక్కాలవలో పడేట్లు విసిరేసింది నూకాలమ్మ. అది అందులో పడలేదు. కాలవకి కాస్త పక్కన – పంది పెంట మీద పడింది.

పైడి అలాగే బట్టల్లేకుండా నూకాలమ్మ మీద విరగబడింది.

ఇద్దరూ కలబడ్డారు. కింద దొర్లారు. సగం లేచి మళ్ళా పడ్డారు. కిందా మీదా పడ్డారు. దొర్లారు… దొర్లారు.

నూకాలమ్మ హఠాత్తుగా లేచింది. పట్టు విడిపించుకుని, గబగబా పరుగెత్తింది.

మురికి కాలవలో పడకుండా వుండిపోయిన పైడి చీరను, కాకి సబ్బు ముక్కని కరుచుకుపోయినట్లు లంకించుకుని.

“చావే పైడీ, చావు. నా చీరను మురిక్కాలవలో పరేసినావ్ గదే. నీ సీర నేనెత్తుకు పోతా. మొండిమొల తోనే చావే నంజా చావు”.

నూకాలమ్మ – పరుగు, దొంగ లాగా. చీరని ఆదరా బాదరా తొడల మధ్య కప్పుకుని పరుగు, ఒకటే పరుగు.

ఇదంతా నిమిషాల్లో అయిపోయింది.

కిందపడి వున్న పైడి గభాలున లేచింది. తన చీర పట్టుకు పారిపోతున్న నూకాలమ్మని పట్టుకోవాలనుకుంది. నూకాలమ్మ మెరుపై పోయింది. మరుగైపోయింది.

అప్పుడు –

అలా ఒంటిమీద బట్టల్లేకుండా నిలబడడం పైడికి భయంకరంగా అనిపించింది. బాధనిపించింది. కళ్ళు ఏడుపు సముద్రాలయ్యాయి. కిందపడి వున్న తను ఎందుకు లేచానా, అనుకుంది. అలాగే నేల మీద బోర్లా పడుకుని వున్నా పోయేదనుకుంది. చేతుల్తో రొమ్ముల్ని కప్పుకుంది. కోడిపెట్ట రెక్కల కింద పిల్లల్ని దాస్తున్నట్టు. ఈసారి రెండు చేతులూ తొడలమీదకి, తొడల మధ్యకి. రొమ్ములు, రొమ్ములు గాలి నెదిరిస్తున్నట్టు! ఒక చెయ్యి మళ్ళా రొమ్ముల కడ్డంగా, ఒక చేయే తొడల మధ్య నొక్కుకొని, అటూ ఇటూ చూస్తే.

మనుషులు మనుషులు మనుషులు మనుషులు ఎటు చూసినా మనుషులే.

వాళ్ళ తలలు తలలు తలలు.

తలల సముద్రం. తలలలలలల సముద్రం.

వాళ్ళ కళ్ళల్లో కోరికల పిచ్చి పిచ్చి ముళ్ళు.

మురికి కాలవలో నూకాలమ్మది తాను విసిరేసిన చీర మురికి నీళ్ళకి సిగ్గేమోనన్నట్టు చిందర వందరగా కప్పుతూ నల్లగా, మురిగ్గా, కంపుగా నవ్వుతూ.

చీరని తీయాలంటే అంత కిందకి దిగాలి. గజం కిందకి. నడుం వంచినా, అడుగు కదిపినా ఎన్నో కళ్ళు – దయ కురిపించేవి, భయం గాండ్రుమనేవి, ప్రేఁవొలకబోసేవి, పగ రగిలించేవి, కళ్ళు. మొరెట్టుకొనేవి, కోసేవి, వూసేవి, నిమిరేవి, ముద్దెట్టుకునేవి. ఇన్ని కళ్ళు. ఇలాంటిలాంటి కళ్ళు. ఎలాంటెలాంటెలాంటివొ కళ్ళు.

ఆడదాన్ని, నన్ను, ఒంపులొంపులదాన్ని, జిగిబిగిదాన్ని చూస్తుంటే, చూస్తుంటే.

పోట్లాటలో ఏ మూలకో పోయిన తను ఆడదాన్ననే జ్ఞానం సంగతీ అప్పుడు అప్పుడంటే అప్పుడే ఒక్కసారిగా ఫెడీలున బట్టలేని ఒంటిమీద కంచీతో కొట్టినట్లు కొడితే –

అయ్యో అయ్యో అయ్యయ్యో. నేనాడదాన్ని. ఒంటిమీద బట్టలేనిదాన్ని. ఈ వీధిలో వానలో ఆవల్లే నుంచున్నదాన్ని. ఇంతేసిమందిలో రకరకాలుగా మారిపోయినదాన్ని. ఒరే దేవుడా! సచ్చినోడా! వల్లకాటిరావుడా! ఆకాశం సీల్చుకొచ్చి నా మానానికి అడ్డడరా నువ్వు. కాసుకోడానికి పాండవుల పెళ్ళావేఁ కావాల్రా. ఈ రొమ్ముల కడ్డం నిలబడరా, ఒరే దేవుడా. ఈ మనుషులు – నా సంకల్ని చూసి యేటి సేయాలనుకుంటున్నారో, బొడ్డు కిందకి తొళ్ళ మధ్యకి ఎన్ని కళ్ళు ఎన్నెన్ని సార్లు బురదలో ఎడ్ల కాళ్ళల్లే దిగబడిపోయుంటాయో! ఓ కుర్రాడా, నీ చెల్లినిలా మొండిమొలతో నిలబెడితే సూసేవాడివా? నీ తల్లి ఇల్లా తల్లడిల్లి పోతుంటే సూసేవాడివా? ఓ అమ్మా నువ్విలా ఇంతమంది మొగాళ్ళ నడుమ నిలబడగలవా? పావలా, అమ్మా, పావలా. పావలా కోసం నాను, బేడ కోసం ఆ నూకాలమ్మా బట్టలూడ లాగేసుకున్నాం, ఆడోళ్ళవనే వూసు మర్చిపోనాం. అయ్యా నీటు బాబూ, నిగనిగ బూట్లబాబూ! నీ ఆడాళ్ళు సిల్కు నైలాన్ సీరల్లో దాంకుంటారు. బేళ్ళు పావలాలు పారేసుకుంటారు. పారేస్తారు. నవ్వుకుంటారు. నవ్వులుగా సెప్పుకుంటారు. బాబుల్లారా, అమ్మల్లారా! ఒరే ఒరే ఒసే ఒసే పైసలకి ముడిపడిపోయిన పేణాలివి. ఒరే ఒరే పోలీసూ, బడ్డీకాడ బీడీ కాలుస్తూ నిలబడున్నావా? తప్పుల్జరక్కుండా ఒప్పుల్జరిగేట్టు సూత్తాం అంటారు గదరా మీరు! నాయం అన్నాయం చూస్తారు గదరా మీరు! నాయనా అయినా ఇదంతా సూస్తూ వూరుకున్నావా బాబూ! నేను రంకుదాన్నేనయ్యా, ఒళ్ళమ్ముకునే దాన్నేనయ్యా. అద్దె సైకిల్నే బాబూ, సీకట్లో సిగ్గూ సెరం సీరానారా ఇడిచేసేదాన్నే బాబూ! రోగాల పురుగుల పుట్టని – దాచుకున్న దాన్నే బాబూ.

ఇంతైనా నేను ఆడదాన్ని, బాబుల్లారా, నేనాడదాన్ని. మీరంతా నన్నూ నా ఒంటినీ రవరవ్వా సూసేశారు, కళ్ళు కల్లుముంతలంత సేసుకుని. నా మానం అభిమానం మీ కళ్ళలో కలిపేసుకున్నారు. నేను బతికేటికి? ఇంక నేను బతికేటికి?

పైడి ఇదంతా అనాలనుకుంది. పైన ఆకాశం చిరిగేట్టు, కింద నేల పేలేట్టు అరవాలనుకుంది. కానీ, గొంతులో సిగ్గు, అభిమానం సీసా మూతిలో బిగుసుకుపోయిన బిరడా అయిపోయాయి. పైడి అరవలేదు కానీ –

హాస్పిటల్ రోడ్డు పక్కన వాలుగా వున్న రోడ్డుమీద వాలులోకి సిటీ బస్సు జోరుగా వరం ఇచ్చే దేవుడిలాగా వచ్చేస్తుంటే,

ఒడ్డునపడి గిలగిల గిలగిలలాడి హఠాత్తుగ నీళ్ళలోకి దూకేసిన చేప లాగా,

బస్సు ముందు చక్రాలకిందికి దూకేస్తే, పైడి దూకేస్తే.

భయం, ఆశ్చర్యం కేకలు రోడ్డుకి అటూ ఇటూ కలగాపులగం అయిపోయినప్పుడు.

నీళ్ళున్న గ్లాసు కిందపడి భళ్ళున పగిలి నీళ్ళు చెల్లా చెదురైపోయినట్టు – అంతవరకూ పైడి శరీరంలో సజీవంగా సక్రమంగా ప్రవహిస్తున్న నెత్తురు రోడ్డుమీద అర్థం లేకుండా, ప్రయోజనం అసలే లేకుండా కళ్ళాపులా చిమ్ముకుపోతే.

నేలకి ఆ నెత్తురు ఏ బాధను నివేదించుకుందో, తల లోంచి బయటపడ్డ మెదడు మట్టిలో ఏ ఆలోచనలు చెసిందో, బయటకు పొడుచుకు వచ్చిన ముంజేతి ఎముక బస్సు ముందు చక్రానికి ఏ దిక్కుని చూపించిందో, రెప్పలు మూయని కళ్ళు ఎవరిని వెయ్యి చావులు శపించాయో.

హాయిహాయిగా వున్న గాలికి, పల్చపల్చగా వున్న ధూళికి, పచ్చపచ్చగా వున్న చెట్లకి, వెచ్చవెచ్చగా వున్న ఎండకి, దూరంగా హోరుహోరుగా వున్న సముద్రానికీ, పైడి మీద బోర్లించిన మూకుడు సమాధి ఆకాశానికీ తెలిసి వుండాలి.

తెలియకపోయీ వుండాలి.