ఆహా
తొలిసంధ్యలో పూసే పూలకి
పురిటిస్నానం చేయించే మంచు
మలిసంధ్యలో రాలే పూలకి
ఆఖరి స్నానం చేయించేదీ మంచే
రెండు సంధ్యల మధ్య
అనాదిగా అదే కావ్యం
ఎన్నిసార్లు చదివినా
తనివి మాత్రం తీరదు
గుడ్డుని పగలగొట్టుకుని
లోకాన్ని తొలిసారి చూసే
పాముపిల్ల కళ్ళల్లో ఆశ్చర్యం
ఎన్ని యుగాల స్మృతుల్ని నింపుకున్నా
నా కళ్ళలోనూ అదే ఆశ్చర్యం!
నాతో పాటు కళ్ళు తెరిచి
నాతో పాటు కళ్ళు మూసే లోకం
నా కనురెప్పల వెనకే
అనంత విశ్వం!
నిద్రపోయే పసిపాప
కనురెప్పల వెనక
ఎన్ని అద్భుత లోకాలున్నాయో!
ఎప్పుడూ విస్మయంతో
పాపని నేనూ..
నన్ను పాపా..
సాయంత్రపు చలిమంట
ఎండుపుల్లలు చిటపటమంటుంటే
ఎర్రగా అటు ఇటు ఊగే
అగ్ని కీలలు
దట్టమైన అడవి
రాలిన ఆకుల మధ్యనుండి
జర జరా పాకే
నాగుపాము
భయానకంలో సౌందర్యం
కళాకారుడి కళ్ళకో నమస్కారం!
కొండలకి జ్ఞానోదయాన్ని కలిగిస్తూ
ఏడు గుర్రాల వాడు
మూడో ప్రపంచ యుద్ధం వచ్చినా
వాడు మాత్రం ఆగడు
చీకటిని కప్పుకుని నిద్రపోయే చెట్లమీద
మంచు చిలకరించి మరీ లేపుతాడు
బరువుగా మూసిన కనురెప్పల్ని
కిరణాలతో గుచ్చి మరీ తెరుస్తాడు
గుండెని..
నిండుగా తెరిచే
ఒకే ఒక్క కిరణం కోసం
జన్మ జన్మల నిరీక్షణ
భూమిని చీల్చుకు వచ్చి
లోకాన్ని ఆశ్చర్యంతో తిలకిస్తూ
పచ్చగడ్డి
నన్ను నేను చీల్చుకుని
అంతర్లోకాన్ని విస్మయంతో తిలకిస్తూ
నేను
నేను.. పచ్చగడ్డి..
పచ్చగడ్డి.. నేను..
ఈ మహాప్రకృతిముందు
నేనొక గడ్డిపోచను
ఉప్పు కరిగాకే
కూరంతా వ్యాపిస్తుంది
“నేను” కరిగిపోతే
విశ్వమంతా వ్యాపించనూ?
ఒకటి… రెండు… మూడు…
గడియారం క్షణాల్ని..
ఒకటి… రెండు… మూడు…
నేల చినుకుల్ని..
ఒకటి… రెండు… మూడు…
తీరం కెరటాల్ని..
ఒకటి… రెండు… మూడు…
నేను నాలోని “నేను”ల్ని
“నేను” పెరిగేకొద్దీ
కన్నీరు కూడా..
ఆ నదిని దాటాలని
నిర్మించని వంతెన లేదు
మధ్యలోకి వెళ్ళగానే
కూలిపోని వంతెనా లేదు
దేన్ని దాటాలనుకుంటామో
దాంట్లోనే మునిగిపోతాం!
రైలు ప్రయాణించినంతసేపూ శబ్దమే
నీలోనే వెతుక్కోవాలి నిశ్శబ్దాన్ని..
రైలుకిటికీలోంచి
అనంతంలోకి విసిరేసుకుంటూ..
ప్రయాణంలో..
మరొక ప్రయాణం
ఈ చిన్ని ప్రయాణంలో
ఎన్ని ప్రయాణాలో?
“అయ్యో నిన్న చెయ్యలేదే..
పోనీ రేపు చేద్దాం”
“నిన్న” “రేపు”ల మధ్య
మోసపోతూ “నేడు”
కాలం జాలంలో పడి
గిలగిలలాడని వాడెవడు?
ఆలోచించి ఆలోచించి కాలం
అంతరంగానికి అద్దమేనని గ్రహించి
ఆ కాళ్ళకి నమస్కరిద్దా మనుకునేసరికి
నాకు అందనంత దూరంలో..
కోటి ఆలోచనలతో
ఏటి ఒడ్డున
ఎక్కడనుంచో వచ్చి
ఎక్కడికో వెళ్తోందా?
రావడం వెళ్ళడం
అంతా అబద్ధమేనా?
దేహంతోనే సందేహం
రెండూ సహజాతాలేనా?
అన్ని ప్రశ్నలు
ఒకటే జవాబు
మృత్యువు
ఆమె తలుపులు మూయదనీ
భళ్ళున తెరుస్తుందనీ
ఎంతమందికి తెలుసు?
అన్నీ వదులుకుంటే
ప్రతీదీ నీదవుతుంది
మృత్యువును ప్రేమించు
జీవించడం నేర్పుతుంది
విరహంతో పిలిచే చెట్లకీ
విహాయసాన విహరించే మేఘాలకీ
ఏనాటిదో చినుకుల బంధం
వర్షం కురిసిన ప్రతిసారీ
ఆమె గుర్తుకు రావడంలో
ఆశ్చర్యం ఏముంది?
కవిత్వానికి ఋణపడ్డాను
ప్రేమించడం నేర్పినందుకు.
కొలనులోనే ఉంది
కానీ కొలనులో లేదు
తామరాకు
ఆశించడంలోనే
నాశనం ఉందా?
కవితాత్మకంగానే అయినా
భగవద్గీతని
మళ్ళీ రాయడానికి
మనసొప్పడం లేదు
కృష్ణ పరమాత్మా ఈ
తృష్ణ తీర్చగ రావా?
మీరా రాయని కీర్తన.
“గోడో” ఎప్పటికీ రాడు నీ
గోడు ఎప్పటకీ వినడు
నచికేతా
కఠోపనిషత్
కఠినంగా ఉందా!
తరచి తరచి చూశాకా..
దేనికీ అర్ధంలేదని తెలిశాకా..
నిఘంటువును చూస్తే
నవ్వొస్తోంది
ఆ సాయంత్రం
అదే ఏటి ఒడ్డున..
సెలయేరు మీద
చీకటి వెలుగులు రాస్తున్న
చిత్ర లిపిని చదువుతూ
దేనికీ అర్ధం లేదంటే..
చిరు నవ్వు నవ్వుతూ
ఆమె అన్నది కదా…
“నీకు అర్ధం కానంత మాత్రాన
అర్ధం లేనట్టేనా?”
గలగలమంటూ సెలయేరు
ఏవో రహస్యాలని
గానం చేస్తుంటుంది
పసిపాప తప్పటడుగుల్లో
ప్రపంచాన్ని బంధించే
లయ వినిపిస్తుంది
పూలు రాలిపోతూ
ఇంతే.. ఇంతే..
అని నవ్వుతుంటాయి
విశాలమైన మైదానాల్లో
విశృంఖలంగా సంధ్య
నర్తిస్తునే ఉంటుంది
కడలితో సంగమించే
నదిలో ఆనందం
సుళ్ళు తిరుగుతుంది
పిల్లనగ్రోవి రంధ్రాలు
ఏవో పురాతన సొరంగాల్లోకి
తీసుకుపోతునే ఉంటాయి
అనంతంగా ఆకాశం
అధివాస్తవిక చిత్రాల్ని
గీస్తునే ఉంటుంది
ప్రకృతి తమలో నింపిన సంగీతాన్ని
తిరిగి ప్రకృతిలోనే ఐక్యం చేస్తూ
పక్షులు పాడుతుంటాయి
పువ్వులు..పక్షులు..సెలయేళ్ళు.. ఆకాశం..
ఆమె దగ్గర్లోనే ఉందని నాకు చెప్తునే ఉంటాయి.
మలిసంధ్యలో రాలే పూలే
తొలిసంధ్యలో పూసే పూలు
సూర్యుడు ఇక్కడ అస్తమించేది
ఇంకెక్కడో ఉదయించడానికే
రెండు సంధ్యల నడుమ
అనంతంగా ఇదే కావ్యం
ఎక్కడెక్కడో వెతక్కు
సమాధానం ఇక్కడే ఉంది!
మొగ్గలో
అనంత విశ్వం ముడుచుకుంటుంది
పువ్వులో
విశ్వ నేత్రం తెరుచుకుంటుంది
యుగాలుగా దిగబడ్డ
ప్రశ్నార్థకాలన్నీ
పెకిలించాకా
చీకటి సముద్రపు లోతుల్లో
పాతిపెట్టబడిన సూర్యుడు
మెల్ల మెల్లగా..
పైకొస్తుంటే..
నా నోటి నుండి వెలువడే
చరమ వాక్యం….
ఆహా!!!
రచయిత మూలా సుబ్రహ్మణ్యం గురించి: ఐదేళ్ళ క్రితం కవిత్వం రాయడం ప్రారంభించి, యాభైకి పైగా కవితలు, పది కథలు, మరికొన్ని వ్యాసాలురాసారు. "ఏటి ఒడ్డున " అనే కవితా సంకలనం ప్రచురించారు. ... పూర్తిగా »
mOhana అభిప్రాయం:
March 1, 2008 1:35 pm
అద్భుతం! - మోహన
ఫణి అభిప్రాయం:
March 1, 2008 9:43 pm
Some beautiful images. Some baffling questions.
చాలా చాలా బాగుంది.
“ఆ సాయంత్రం
అదే ఏటి ఒడ్డున..
సెలయేరు మీద
చీకటి వెలుగులు రాస్తున్న
చిత్ర లిపిని చదువుతూ
దేనికీ అర్ధం లేదంటే..
చిరు నవ్వు నవ్వుతూ
ఆమె అన్నది కదా…
“నీకు అర్ధం కానంత మాత్రాన
అర్ధం లేనట్టేనా?” ”
— Loved it beyond words.
teresa అభిప్రాయం:
March 2, 2008 6:25 am
ఆహా!!
నిషిగంధ అభిప్రాయం:
March 3, 2008 4:48 am
ఎన్నిసార్లు చదివినా మళ్ళీ ‘ఆహా!’ అనిపిస్తాయి నీ కవితలు.. ప్రతి ఒక్కటి అద్భుతం!!
indraprasad అభిప్రాయం:
March 3, 2008 9:47 am
Neither the expression nor the style is yours. Get away from the influences to express yourself to be a good poet.
radhika అభిప్రాయం:
March 3, 2008 2:09 pm
ఏమని చెప్పాలి?నిజానికి నాదగ్గర వున్న మాటలు చాలట్లేదు ఏమి చెప్పడానికీ.
Rudra అభిప్రాయం:
March 3, 2008 3:31 pm
ఓహ్!
kalhara అభిప్రాయం:
March 4, 2008 1:24 am
ఇలాంటి కవితలు చదివాక కొన్నాళ్ళు ఏమీ రాయాలనిపించదు. ‘ఇక గొప్పగా రాయటానికి ఏం మిగిలింది గనక’ అనిపించి. ఎన్నాళ్ళు సాన పట్టారు ఈ వజ్రాన్ని?
తెలుగు అభిమాని అభిప్రాయం:
March 4, 2008 9:36 am
ప్రకృతి ఒడిలో కరిగింపజేసే ఆల్కెమీ నీకు తెలుసు. ప్రకృతి నీకు రహస్యపాఠాలు నేర్పింది కదా! చాలా బాగుంది సుబ్రమణ్యం.
aswartha అభిప్రాయం:
March 6, 2008 12:50 am
చెప్పిన పదాలన్ని నీవే
అవి చెప్పే అర్థాలన్ని నీవే
కాని ఆ భావాలు మాత్రం మాలోనే నింపుకున్నాం.
damayanthi అభిప్రాయం:
March 7, 2008 10:27 am
Hi,
After reading the maniharam, I remembered Sree Sree, Chalam, and UG. Great poetry. Keep writing.
Cheers,
Damayanthi
Sivasankar అభిప్రాయం:
March 11, 2008 7:42 pm
సుబ్బు,
కవితలు చాలా చాలా బాగున్నాయి, కొన్ని పోలికలు సహజంగా మనస్సు ని సులువైన పద్ధతిలో ఆకట్టుకున్నాయి.
వర్షం కురిసిన ప్రతిసారీ
ఆమె గుర్తుకు రావడంలో
ఆశ్చర్యం ఏముంది?
తరచి తరచి చూశాకా
దేనికీ అర్ధంలేదని తెలిశాకా
నిఘంటువును చూస్తే
నవ్వొస్తోంది
ఇది చదివాకా గుండె జలదరించింది నాకు. It takes years or centuries to understand above few words. It gets very tough to indulge in such thoughts when one considers life in practical terms. It’s a good depiction. I bow humbly to your great work!
Keep up!
Reg
ur siva
రాకేశ్వర రావు అభిప్రాయం:
March 15, 2008 9:48 am
Is it just me? or is it toooooo perfect?
నాదో అభిప్రాయం: మీ కవిత చదువుతుంటే అన్ని క్లైమేక్సులు వున్న సినిమా చూస్తున్నట్టు వుంది. ఇక పద్యానికి పద్యానికీ థీమేటిక్ సంబంధం వున్నా వాటికి క్రమనియమం అవసరం లేదనిపిస్తుంది. అంటే కొన్ని పద్యాలను పైకీ క్రిందకీ చేసినా కొంత వరకూ అదే ఫలితం ఉంటుంది చదువరికి అని. ప్రతి పద్యాన్ని (లేదా ఒకటి రెండిటినీ) ప్రక్కకు తీసి, దాన్ని క్లైమాక్సుగా వాడి, వాటికి తగిన బిల్డప్పు ఇస్తే వాటిని నాలాంటి వారు ఇంకా బాగా ఆస్వాదించగలరనిపిస్తుంది. ఈ శైలిలో ఏదో బాణాల వర్షం కురిసినట్టూ భావాల వరదలో కొట్టుకుపోతున్నట్టూ వుంది (మీ కవిత ప్రభావం అనుకుంటా నాకు కూడా ఉపమాలు వస్తున్నాయి :))
నేను చెప్పదలచుకుంది ఆంగ్లంలో కౢప్తంగా : Not just the metaphoric mountains but also some build up to them through some winding scenic mountain paths, with an occasional flower here and there would be perfect, as opposed to being too perfect.
రాకేశ్వర రావు
Seetha అభిప్రాయం:
April 2, 2008 11:13 pm
ఒక ప్రవాహంలా…అందులో పయనిస్తున్నట్టు ఉంది….You involve somuch into nature…no wonder you write so wondefuly….keep going on Subbu..
vani అభిప్రాయం:
April 7, 2008 11:15 pm
హాయ్ !
మీ కవిత అధ్బుతం
మనసుని కదిలించింది ప్రకృతిలోని అందాలన్నింటినీ
ప్రేమించిన మనసు ఆనందం వర్ణనాతీతం
మనసు నవ్వుతుంది,
నవ్వుతూనే కనుమరుగయ్యే కాలంకోసం వేదన చెందుతుంది
మీ కవితను నేను మరువలేను
ఎన్నాల్లకో నన్ను నేను చూసుకున్నాను
_ వాణి
Hrk అభిప్రాయం:
April 9, 2008 3:23 pm
ఒక సారి విన్నదే మళ్లీ చదువుతుంటే అప్పుడే పూచిన పూవులా .. మెత్తగా… హాయిగా… చాల బాగుంది. జేసుదాసు గొంతులో అన్నమయ్య కీర్తన విన్నంత హాయిగా వుంది.
నిజానికి పద్యం మరి మరి చదవ బుద్ధేసింది. కొత్త అర్థాలు వెదకడానికి కాదు. ఉత్తినే ఉన్నదున్నట్టు ఆనందించడానికి.
ఒక రోజును చెబుతున్నట్లుండడం వల్ల పద్యానిక స్త్రక్చరల్ గా కూడ గాచక్కని యూనిటీ కుదిరింది… అది కవితకు అంత ముఖ్యం కాకపోయినా.
ప్రకృతిలో తనను గొప్ప నిర్గర్వంతో చూసుకునే కవి ” నాతో పాటు కళ్ళు తెరిచి/ నాతో పాటు కళ్ళు మూసే లోకం/ నా కనురెప్పల వెనకే / అనంత విశ్వం!” అనడం తాత్విక స్థాయిలో కాస్త ఇబ్బంది కలిగిస్తుంది.. ఆ రొమాంటిక్ ఊహ నిజమైతే బాగుండునని ఆశః కలుగుతుంది. మనిషికి చిరకాలంగా ఉన్న ఆఃశః.
సుబ్రహ్మణ్యం గారూ,
మరోసారి అభినందనలు.